Τρίτη, 01 Δεκεμβρίου 2015

Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2015

Γράφτηκε από τον 

 

«Η μόνη απαρέγκλιτη και αναντικατάστατη προϋπόθεση για την πολιτική σταθερότητα είναι ο σεβασμός στη λαϊκή ετυμηγορία που διατυπώθηκε τρεις φορές τη χρονιά που φεύγει», διαβάζω ότι είπε ο πρωθυπουργός εχθές, μεταξύ άλλων ίδιου σχεδίου έξοχων αποστροφών («Αν το 2015 ήταν το έτος της σταθεροποίησης της χώρας στην Ευρωζώνη, το έτος του οριστικού τέλους του Grexit, το 2016 θα πρέπει να είναι η χρονιά για την αφετηρία για την έξοδο από την Κρίση»), και ξαφνικά ντρέπομαι πολύ για λογαριασμό των ψηφοφόρων του που εμπαίζει συστηματικά και ανερυθρίαστα αυτός ο τραγικός άνθρωπος. Γιατί η τρις διατυπωθείσα λαϊκή ετυμηγορία άλλη ήταν, πέρα για πέρα: δεν ήταν αυτή. Όμως τούς τα πετάει αυτά τα νεογλωσσικά στα μούτρα, αυτή την οργουελική αντιστροφή της πραγματικότητας, σαν ρούχα που γυρίστηκαν τα μέσω έξω, κι εκείνοι τα δέχονται, τα καταπίνουν, και δεν μιλούν. Ορισμένως, κάποιοι κοκκινίζουν. Ορισμένως, κάποιοι θα… Ή μάλλον κάτσε. Κάτσε λίγο. [§] Κάτσε μια στιγμή. [§] Μήπως δεν πάει έτσι το πράγμα; Μήπως κανείς από τα δύο-τόσα εκατομμύρια δεν τον ψήφισε για να κάνει ό,τι έλεγε ή ό,τι υπονοούσε; (Θυμίζω ότι έλεγε πως θα σκίσει τα Μνημόνια και θα ανεβάσει τους μισθούς και τις συντάξεις στα προ Κρίσης επίπεδα, επειδή yolo, και ότι υπονοούσε πως θα πάρει την Ελλαδίτσα, αυτό το άθυρμα της οικουμένης, και θα το αποσύρει από το ευρώ, την Ένωση, την Ευρώπη και τη Δύση, για να εγκαθιδρύσει δικτατορία τσολιαδοσταλινομαοϊκού τύπου, όπου όλη μέρα θα πίναμε ρετσίνα και θα ακούγαμε Λοΐζο, βάζοντας τους πλούσιους, που θα τους βαράγαμε τα πισινά με βίτσες, να μας μαγειρεύουν φασολάκια λαδερά). Κάτσε λίγο λοιπόν. Ξανά: Μήπως κανείς δεν τον ψήφισε για να κάνει ό,τι έλεγε ή ό,τι υπονοούσε; Είναι δυνατόν; Είναι δυνατόν να επένδυσε ο Τσίπρας (απ’ όλους τους πολιτικούς…) στην ομολογουμένως δεδομένη ανάγκη της κοινωνίας να φτωχύνει, αρκεί να μη φιλελευθεροποιηθεί; Σοβαρά τώρα; Μπορεί να υπάρξει τέτοια μαζική ανορθολογική ψήφος; Ούτε καν εκείνα τα χρυσαυγιτάκια που δουλεύουν στο υπόγειο της Κουμουνδούρου και χειρίζονται τα σόσιαλ μίντια του κόμματος δεν ήθελαν, δηλαδή, την ανατροπή και την αλβανοποίηση; Ναι, ακούγεται λογικό ειδικά αυτό το τελευταίο. Μήπως (άρα) κανείς εντέλει δεν ντρέπεται σήμερα από δαύτους, και κανείς τους δεν κοκκινίζει; Επειδή όντως ήξεραν πως ερχόταν η πολυπόθητη πτωχεία, στην οποία επένδυσαν την ψυχή τους; Ειλικρινά, δεν ξέρω. Αλλά μπορεί. Φαίνεται πιο πιθανό από καθετί άλλο. Άρα και αυτή η ψήφος (η τριπλή ψήφος) ήταν ορθολογική: κανείς δεν επιλέγει για το καλό του μόνο το καλό, προς Θεού. Το κακό είναι μία εξίσου πιθανή επιλογή. Και, σε μια τελική, μιλάμε για Έλληνες τώρα: το Ευρωβαρόμετρο τους έχει σε ειδική κατηγορία, από τότε που ξεκίνησε να υπάρχει. Όχι: κανείς από δαύτους δεν κοκκινίζει. Ακόμη και οι ναζί συριζαίοι που μας έγραφαν απειλές ότι θα μας πατήσουν με μηχανάκι τον σκύλο, και που τώρα λένε ότι είναι Ανταρσύα και Πειρατές και Σκακιστές και Τσοντόβιοι και Μπαρακούντα και οτιδήποτε άλλο, αυτά τα σκατά, ακόμη κι αυτοί εξακολουθούν να είναι καυλωμένοι με τον Αλέξη. Αύριο θα είναι με τον Μιχαλολιάκο. Αύριο θα καυλώνουν φανερά με τον Μιχαλολιάκο. Αλλά αύριο θα είναι μια άλλη μέρα.

 

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2016 Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά