Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2015

Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2015

Γράφτηκε από τον 

Κοιτάξτε να δείτε, δεν γινόμαστε ρεζίλι στους ξένους. Εν πάση περιπτώσει, όχι στους ξένους που βάζουν τις υπογραφές τους για να εισρέουν πόροι στη χώρα, απ’ αυτούς που μας κρατούν ακόμη στη ζωή, μιας και τα δικά μας έσοδα δεν φτάνουν ούτε για ένα πρόγευμα της προκοπής, για μια μπουγάτσα με κακάο για όλους. Ούτε με τον Τσίπρα ρεζιλευόμαστε, ούτε με τον Καμμένο. Γιατί; Γιατί οι περί ων τούς ξέρουν. Ξέρουν τον Τσίπρα, ξέρουν και τον Καμμένο. Και ξέρουν κι εμάς: ξέρουν ποιοι είμαστε και ξέρουν γιατί τούς θέλουμε, γιατί θέλουμε ειδικά αυτούς να ’ναι στα πράγματα και ναπαριστάνουν τον Αστερίξ και τον Οβελίξ. Μας ξέρουν καλά αυτοί οι συγκεκριμένοι ξένοι: μας γέννησαν. Κανένα ρεζίλι λοιπόν με τα σακάκια δοσατζή του Τσίπρα και με τα αγγλικά των ’80sστην Αντίπαρο, ούτε με τα εθνικοσοσιαλιστικά κωμειδύλλια του αλλουνού. Τα ξέρουν όλα αυτά, και τα περιμένουν. Και τις παρελάσεις περιμένουν, και το παπαδαριό περιμένουν, και το σκίσιμο των νομοσχεδίων που θα ρύθμιζαν θέματα ανθρωπίων δικαιωμάτων και ισότητας περιμένουν, και τον Λεωνίδα με φουστανέλα και ανοιχτό γελέκο περιμένουν, και όλο αυτό το απέραντο κιτς. Τους γέννησαν αυτούς. Μην ανησυχείτε λοιπόν: δεν γινόμαστε ρεζίλι σ’ αυτούς τους ξένους. Η δουλίτσα θέλουν να γίνει, γιατί μάς λυπάται το φυλλοκάρδι τους πρώτον, και γιατί πρέπει να ξανασταθούμε στα πόδια μας σαν αγορά δεύτερον. Το πρόβλημά τους έγκειται, βέβαια, στο ότι δεν πάει ο νους τους στο ενδεχόμενο να τρελαθεί ο Οβελίξ και να πάει να καταλάβει τη Σμύρνη με τα Σινούκ, ή πολύ πιο εύκολα να συνεχίσει τα καταστροφικά δραχμικά του σχέδια ο Αστερίξ, που τα ’χει κάτι μήνες τώρα στο μούσκιο και τα πεθύμησε: τα λαχτάρησε. Και δεν πάει ο νους τους, γιατί, μολονότι τούς γέννησαν, βλέπουν το θέμα τους όπως εμείς τα κατοικίδιά μας: ανθρωποκεντρικά. [§] Στους ξένους που δεν βάζουν υπογραφές στα χαρτιά, στους ξένους που έρχονται στη χώρα, που συνεργάζονται μαζί σας, που διαβάζετε τα ίδια περιοδικά μ’ αυτούς, ναι — σ’ αυτούς γινόμαστε ρεζίλι. Καθημερινώς. Λυπάμαι, δεν υπάρχει σωσμός απ’ αυτό. Μόνο η αλλαγή υπηκοότητας θα σας βοηθούσε κάπως.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά