Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2015

Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2015

Γράφτηκε από τον 

Σήμερα ψηφίζουν εκείνοι οι δύο νεαροί άντρες που τους μνημείωσε ο φακός καθώς εκτελούσαν μία χορευτική φιγούρα με γροθιές —γροθιές σαν χάδια και σαν φιλιά που δεν δόθηκαν ποτέ, σταματημένες στον αέρα από τον βάναυσο φωτογράφο— σε μια παραλία ενός νησιού απέναντι από τα δαντελωτά παράλια της Τουρκίας. Θα μπορούσε να ήταν πράγματι κομμάτι χορογραφίας αυτό: ενός παραδοσιακού χορού, φέρ’ ειπείν, ή μιας ταινίας δράσης, πολεμικών τεχνών ή κάτι παρόμοιου. Μονομαχούσαν γιατί αμφισβητήθηκε η κυριότητα μιας εξωλέμβιας μηχανής κάποιων ίππων, άγνωστο πόσων: τον τελευταίο καιρό, δεκάδες τέτοιες μηχανές γίνονται κτήμα των νησιωτών, ένα ολόκληρο γκαράζ γεμάτο μηχανές, ένα ολόκληρο γκαράζ, αφού οι ίδιες οι βάρκες —δεν λες που έφτασαν ώς εκεί; πάλι καλά να λες— δεν είναι πια κανενός. Όπως κανενός δεν είναι, προφανώς, και οι μηχανές. Όπως κανενός δεν είναι και οι άνθρωποι που πέρασαν εδώ από απέναντι. Από τα δαντελωτά παράλια της Τουρκίας. Και τι να τις κάνουν; Δεν έχει νερό παραπέρα ο δρόμος τους. Μαζί τους φέρουν ένα σακ βουαγιάζ, ένα φάκελο με φωτογραφίες, ένα κινητό, ένα μασούρι με τα τελευταία τους χρήματα, κάτι τέτοια. Φτάνουν αυτά για μια καινούρια ζωή. Άρα —στο προκείμενο— οι εξωλέμβιες ανήκουν στον ευρόντα. Και, αν οι ευρόντες (φαντάσου λίγο: βούτηξαν αυτοί οι νεαροί άντρες, έστω στα ρηχά, για να ανασύρουν την εξωλέμβιο) είναι δύο και πάνω — ε, τότε έχουμε χορογραφία. Ο νικητής, αυτός που δίνει τις πιο παθιασμένες γροθιές, τα πιο βαθιά φιλιά, απ’ αυτά που κάνουν μελανιά στο λαιμό του αγαπημένου, του ερωμένου, μια πιπιλιά-σφραγίδα κτήσης και υπεροχής (όμως ποιος ανήκει σε ποιον σε ένα τέτοιο ερωτικό παιχνίδι;), ο νικητής τέλος πάντων θα ’χει για πάντα αυτό το σουβενίρ: την ωραία μικρή εξωλέμβιο. Θα την κοιτά, θα αναθυμάται τα γεγονότα που ποίκιλαν τη ζωή του, θα στοχάζεται πάνω στην ιστορία εκείνων των ξένων που έφτασαν ώς εκεί από τα δαντελωτά παράλια της Τουρκίας, και θα κάνει βόλτες με τη δική του λέμβο: στη θάλασσα, και στα κύματά της, χαμογελώντας που αυτός, αυτός κι όχι ο άλλος, έδινε τα πιο παθιασμένα φιλιά, τις πιο ωραίες γροθιές σε κείνο το χορό. Αυτός, αλλά και ο άλλος, ο χαμένος της χορογραφίας, σήμερα θα ψηφίσουν. Και θα ψηφίσουν, κι ο ένας τους και ο άλλος, τον εαυτό τους.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά