Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2015

Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2015

Γράφτηκε από τον 

Κανείς μας δεν μπορεί να κακίσει όσους έχουν ή προβάλλουν ή έστω για μία ποικιλία λόγων προφασίζονται πραγματικές ή φαινομενικά πραγματικές επιμέρους διαφωνίες —ιδεολογικές, αισθητικές και άλλες— με τη Νέα Δημοκρατία και, μολονότι τρέμουν μία πιθανή δεύτερη, καταστροφικότερη αυτή τη φορά, νίκη τού μισητού γι’ αυτούς ΣΥΡΙΖΑ, μια πρωτιά που θα κόψει κάθε εναπομείνασα ευρωπαϊκή προοπτική για τη χώρα, παρά ταύτα δεν θα την ψηφίσουν. Κανείς τόσο μπορεί, τόσο κάνει. Άλλωστε, η πολιτική είναι ένα πολύ καινούριο χόμπι για τους περισσότερους από αυτούς, και σίγουρα όχι κάτι που τους διαμόρφωσε σαν «πολιτικά όντα», δηλαδή σαν κάποιους που προσπαθούν να εντάξουν τον εαυτό τους σε ένα ευρύ σύνολο: η μεγάλη πλειονότητα των Ελλήνων ασχολήθηκε, έστω και επιδερμικά, με την πολιτική από το ξέσπασμα της Κρίσης και μετά, χθες σαν να λέμε, και ως εκ τούτου την αποδέχτηκε σαν κατιτί προσωπικό. Έως τότε, και με εξαιρέσεις στατιστικώς ασήμαντες, μόνο η πάσης φύσεως Αριστερά μπορούσε να καυχηθεί για κάτι τέτοιο. Ωστόσο, θα ήθελα να τους επισημάνω ότι μια τέτοια νίκη του Τσίπρα, νίκη δηλαδή των δυνάμεων της αντίδρασης και της οπισθοδρόμησης, δεν θα ερχόταν χάριν τής δικής τους ιδεολογικής, αισθητικής ή άλλης καθαρότητας, που θα τους επέβαλλε να ψηφίσουν κάτι άλλο, ένα «τρίτο» κόμμα: ο ΣΥΡΙΖΑ θα νικούσε χάρη στις ψήφους όσων θέλουν ένα μεγάλο κράτος που θα τους εξασφάλιζε τη συνέχεια των κεκτημένων δικαιωμάτων τους, σε πείσμα του Μνημονίου, σε πείσμα των εταίρων μας, σε πείσμα της λογικής. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα νικούσε, όχι επειδή αυτοί δεν θα λέρωναν το χέρι τους ψηφίζοντας τη ΝΔ, όπως θα κάνουμε εμείς, αλλά γιατί υπάρχουν πολλοί που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η ζωή μπορεί να συνεχιστεί έστω και με ένα καλά δεμένο σχοινί στο λαιμό μας, ένα σχοινί που μόνοι μας το περάσαμε, μόνοι μας το σφίξαμε και μόνοι μας θα το νιώσουμε να τεντώνεται και να μας κόβει το οξυγόνο. [§] Οι επιμέρους διαφωνίες είναι τελείως λούμπεν και απολίτικες.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά