Κυριακή, 09 Αυγούστου 2015

Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2015

Γράφτηκε από τον 

Μια συζήτηση με τον Χριστόδουλο Λιθαρή σήμερα (την οποία κάναμε στο inbox, και τη μεταφέρω εδώ αυτολεξεί), για την Επιστημονική Φαντασία ως υποείδος του Φανταστικού. Αποφύγαμε τεχνηέντως την πολιτικολογία, αν και μάλλον θα μας ήταν εύκολο να υποκύψουμε σ’ αυτήν, αλλά καλά θα κάνει ο αναγνώστης να ακολουθεί τον Χ.Λ. στο Facebook, για τα πολιτικά του σχόλια (αλλά και για το σύνολο των αναρτήσεών του, είναι ξεχωριστές — ακόμη κι αν δεν είναι παρά μια φωτογραφία). Στο τέλος, κι αφού κάνει μία αναγκαστικά πολύ σύντομη ανασκόπηση, μας δίνει και έναν κατάλογο βασικών βιβλίων του είδους. Τον ευχαριστώ, και από δω, θερμά.

 

Χ.Λ.: Γεια σου Κυριάκο!

Κ.Α.: Καλησπέρα! Συγγνώμη που άργησα στο ραντεβού, με πήρε ο ύπνος! Πάμε;

Πάμε - μια χαρά είσαι από ώρα!

Οκέι!

Είμαι στη διάθεσή σου!

Λοιπόν, ήθελα από καιρό να κάνουμε αυτή την κουβέντα, έχω τόσα να σε ρωτήσω. Ευχαριστώ πάρα πολύ που δέχτηκες.

Ευχαριστώ για την πρόταση, χαρά μου να τα πούμε!

Και να πω εδώ πως, όταν σου το πρότεινα, είχες επιφυλάξεις, είπες, «Νιώθω πιο άνετα στο ημίφως και όχι επί σκηνής».

Οι μεταφραστές δουλεύουμε πίσω από τις κουρτίνες! Και προσπαθούμε να αποδώσουμε τη μαγεία μετά.

Χαχά, σωστά. Μεταφραστής λοιπόν. Έψαξα το προφίλ σου στη βάση της Βιβλιονέτ και είδα πως δουλεύεις από το 1993: WalterM. Miller, Jr., Η παράσταση, εκδόσεις Alien. Το είχα αγοράσει αυτό το βιβλίο, αλλά δεν το θυμάμαι.

Ναι, η μεταφραστική καριέρα μου ξεκίνησε από τότε, από το χώρο της Επιστημονικής Φαντασίας που λατρεύω.

Την ίδια χρονιά, κυκλοφορεί και το Παιχνίδι του Κρόνου, του PoulAnderson, από τη Μέδουσα. Δύο βιβλία, σε σύνολο πόσων; Πόσα έχεις μεταφράσει συνολικά μέχρι τώρα;

Η νουβέλα εκείνη αφορούσε τη σύγκρουση ανθρώπου-μηχανής, το κατά πόσο μπορούμε να αντικατασταθούμε από το δημιούργημά μας. Αυτά τα «ρηχά» θέματα! Έχω μεταφράσει αρκετά, δεν τα μετράω!

«Ρηχά», ναι! Είναι υποείδος τής ΕΦ τα κείμενα με ρομπότ;

Ναι, ένα από τα προσφιλέστερα. Έχει και βαθιές ιστορικές ρίζες — από τον Τάλω, το πρώτο «ρομπότ» της ελληνικής μυθολογίας. Είναι πολύ χρήσιμο ως σύμβολο για να μιλήσεις για θέματα ταυτότητας, ύπαρξης, κοινωνικής διαστρωμάτωσης, εκμετάλλευσης. Κι επίσης να βάλεις θέματα δημιουργού-δημιουργήματος, και φρανκεσταϊνικές αφηγήσεις!

Είχε βγει και ένα ελληνικό μυθιστόρημα που λεγόταν Τάλως, θυμάμαι, τότε από τα Bell, που είχαν προκηρύξει ένα διαγωνισμό. Δυστυχώς, ξεχνώ τον συγγραφέα.

Του Στυλιανού Μωυσείδη, ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο.

Μπράβο, ναι. Ο Ασίμωφ ήταν που το συμμάζεψε το θέμα με τα ρομπότ; Ήθελε συμμάζεμα;

Ναι. Συχνά ως τότε το ρομπότ στη συμβατική επιστημονική φαντασία ήταν απειλή, σύμβολο του ξένου. Ο Ασίμωφ πρόσθεσε ορθολογισμό, το έκανε συνεργάτη, συνοδοιπόρο μιας ανθρωπότητας, ακόμα και καλοκάγαθο κηδεμόνα. Και μετά ήρθε ο Φίλιπ Ντικ! Που πρόβαλε στο σύμβολο του ρομπότ απανθρωποποίηση, συναισθήματα, υπαρξιακό ανγκστ και ρόλο ψυχολόγου και παρηγορητή.

Με το Ηλεκτρικό πρόβατο;

Ναι, με το Ηλεκτρικό πρόβατο, και με πολλά άλλα έργα του, μυθιστορήματα και διηγήματα.

Κατάλαβα, ναι. Δυστυχώς δεν έχω καθόλου πρόχειρα όλα αυτά τα βιβλία, εννοώ δεν τα θυμάμαι καλά γιατί πέρασαν χρόνια από τότε που τα διάβασα για τελευταία φορά (είναι ενδιαφέρον, παρεμπιπτόντως, και παρήγορο που λέμε «πρωτοδιαβάζω» αλλά όχι «τελευταιοδιαβάζω», συγγνώμη για την ανοησία αυτή), και ειδικά το έργο τού Φίλιπ Ντικ, τον οποίο φυσικά αγαπώ πολύ, αν και δεν θυμάμαι καλά-καλά γιατί. Θυμήθηκα όμως εκείνους τους κανόνες του Ασίμωφ, που δεν έπρεπε να ξεχνά κανένας συγγραφέας ΕΦ. Αλλά θα ήθελα να μέναμε και στον Ντικ, πάλι.

Ο Ντικ είναι ανεξάντλητος! Στο Ηλεκτρικό πρόβατο, το θέμα δεν είναι απλώς αν ένα ρομπότ μπορεί να γίνει άνθρωπος, αλλά αν ο άνθρωπος μπορεί να χάσει την ανθρωπιά του. Αν ο ανθρώπινος πολιτισμός μπορεί να βυθιστεί σε μια εντροπική κατηφόρα απ’ όπου δεν μπορεί να βγει. Στα σίξτις στις ΗΠΑ, όπου όλα ήταν ρευστά, όπως και σε όλο τον κόσμο, η έννοια της προόδου δεν ήταν δεδομένη, το βέλος του χρόνου μπορούσε να γυρίσει πίσω.

Αλλά μετά κάποια στιγμή τρελαίνεται ο Ντικ, σωστά; Μιλούσε με τον Θεό, ήταν πολύ σίγουρος γι’ αυτό, κατέγραφε τις εμπειρίες του — ήταν το LSD;

Ναι, ο Ντικ ήταν ανέκαθεν ανοιχτός στην ερμηνεία της πραγματικότητας από λογοτεχνικής σκοπιάς. Η χρήση ουσιών που έκανε τον έσπρωξε σε μια πιο μεταφυσική και θεολογική θεώρηση και στην πραγματική του ζωή, η οποία πέρασε στα βιβλία του. Δεν είναι πολλοί οι συγγραφείς που μπορούν να ισχυριστούν ότι μίλησαν με τον Θεό. Δυστυχώς δεν μπορούμε να τεκμηριώσουμε την ακρίβεια των ισχυρισμών τους, θα ήταν πολύ ενδιαφέρον. :p

Πάντα λέω να ξαναδιαβάσω Φίλιπ Ντικ, και όλο το αναβάλλω, από ανοησία ή βαρεμάρα, ή από αυτή την ανάγκη να διαβάζω καινούρια πράγματα — λες και ο Ντικ είναι παλιός… Με ποια βιβλία του να καταπιαστώ για να τον δω εκ νέου;

Ο Άνθρωπος στο Ψηλό Κάστρο (δική μου μετάφραση, με μεγάλη χαρά). Μια εναλλακτική ιστορία όπου τον Β΄ Παγκόσμιο τον έχουν κερδίσει οι δυνάμεις του Άξονα και ο κόσμος όλος είναι στη σκιά της σβάστικας. Επίσης το Ηλεκτρικό πρόβατο. Τα Τρία στίγματα του Πάλμερ Έλντριτς. Το Έρευνα στο σκοτάδι είναι επίσης εξαιρετικό, μια ιστορία γεμάτη μαύρο χιούμορ για μια παρέα ναρκομανών στην οποία έχει διεισδύσει ένας μυστικός αστυνομικός, ο οποίος παθαίνει διχασμό προσωπικότητας ανάμεσα στις δύο ιδιότητές του. Πικρό μυθιστόρημα. Και ό,τι άλλο βρεις δικό του!

Ναι. Τι βιβλία! Σαν παραμυθένιες (και κάπως σκοτεινές) χώρες που επισκέφτηκες μικρός και θέλεις να πας να τις ξαναδείς μεγαλώνοντας. Βλέπω πως ο Άνθρωπος στο Ψηλό Κάστρο ξανακυκλοφόρησε από τον Τόπο, ωραία. Δεν το είχα προσέξει. Και, άσχετο, θυμήθηκα επίσης πως ο Φίλιπ Ντικ πέρασε μία περίοδο ακραίας φτώχειας, κατά την οποία τόσο αυτός όσο και η γυναίκα του την έβγαζαν καταναλώνοντας σκυλοτροφή.

Από τους λίγους που μπορούν να κάνουν αστεία την εμπειρία τού να αγοράζεις αλογίσιο κρέας, ένας είναι ο Φίλιπ Ντικ! (Ήταν αλογίσιο κρέσς για την ακρίβεια, όχι σκυλοτροφή). Τώρα το Ψηλό Κάστρο γίνεται και μίνι σειρά στην τηλεόραση. Η μεταθανάτια καριέρα του είναι εξίσου πετυχημένη με την προθανάτια. Εντελώς φιλιπντικικό.

Ποπό, ελπίζω να παιχτεί και στην Ελλάδα, δεν κατεβάζω σειρές και ταινίες. Και, ναι, μετά θάνατον ενέπνευσε ένα σωρό δημιουργούς και έβγαλε πολλά λεφτά για την κινηματογραφική βιομηχανία. Είναι ένας από τους κορυφαίους, σωστά; Από τους κορυφαίους σύγχρονούς μας (εξαιρέσει των ζώντων) αλλά και γενικά. Να θυμίσουμε λίγο, εδώ, τις περιόδους στις οποίες χωρίζεται η ΕΦ;

Ας το θέσω έτσι το είδος του Φανταστικού έχει βαθιές ρίζες στη λογοτεχνία και το έπος, ξεκινώντας από τον Γιλγαμές και την Οδύσσεια και τον Λουκιανό, και πολύ μετά περνώντας στη Μαίρη Σέλεϊ με τον εμβληματικό Φρανκενστάιν, το γοτθικό μυθιστόρημα, και μετά στην εποχή του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον και του Ιουλίου Βερν και του Χ. Τζ. Γουέλς. Η σύγχρονη Επιστημονική Φαντασία ως genre αναγνωρίσιμο είναι από τη δεκαετία του 1920 και μετά, όταν εμφανίστηκαν στις ΗΠΑ τα πρώτα περιοδικά του είδους, Amazing, Astounding κλπ., και μετά έρχονται ο Ισαάκ Ασίμωφ και ο Ρόμπερτ Χάινλαϊν και ο Άρθουρ Κλαρκ και οι άλλοι. Μέσα στο corpus της, που περιλαμβάνει χιλιάδες συγγραφείς, διηγήματα και μυθιστορήματα, υπάρχουν υποείδη: όπερα του διαστήματος, κυβερνοπάνκ, εναλλακτική ιστορία, steampunk, σκληρή επιστημονική φαντασία (που ασχολείται με επιστήμες όπως η φυσική, η αστρονομία κλπ.), μαλακή Επιστημονική Φαντασία (που ασχολείται με ιστορία, τέχνη, γλωσσολογία). Να μην κάνω διάλεξη όμως!

Δεν θα μας πείραζε καθόλου και να έκανες!

Χα χα! Οι φαν έχουμε μια τάση να κάνουμε ιστορική ανασκόπηση όταν μας δοθεί η ευκαιρία, επειδή ειδικά η λογοτεχνική ιστορία του είδους δεν είναι και τόσο γνωστή στην Ελλάδα.

Ναι λοιπόν, τα περιοδικά, εκείνα τα παλπ περιοδικά τού ’20 και του ’30, που εν πολλοίς γέννησαν και τη Χρυσή της Περίοδο, μαζί με ένα πολύ πιο σκοτεινό είδος, τον Τρόμο, ή τον «κοσμικό» Τρόμο, με τον Λάβκραφτ και άλλους. Ωραίες εποχές!

Συγγενικό είδος και το horrorfiction, συχνά γραμμένο από τους ίδιους που έγραφαν και Επιστημονική Φαντασία. Ο Lovecraft πια είναι αναγνωρισμένη συγγραφική μορφή και δικαίως.

Ναι, βέβαια — τον αγαπώ πολύ. Κι ας ήταν τόσο παράξενος τύπος. Μάλλον δεν θα κάναμε παρέα.

Εννοώ, δεν θα δεχόταν αυτός. Εγώ θα ’κανα ό,τι μπορούσα για να ’μαι στον κύκλο του!

Καλά νόμιζα ότι οι Μικροί Κόσμοι σου είχαν μια επιρροή από Λάβκραφτ!

Πού το θυμήθηκες! Δεν ήξερα πως το ξέρει κάποιος. Ναι, μάλλον έχει. Πρέπει να έχω βάλει και μότο από αυτόν, δεν το έχω πρόχειρο. Τι συγγραφέας! Και τι επιστολογράφος.

Τώρα για παρέα με τον Λάβκραφτ αυτό είναι άλλο πράγμα, κάποιοι βγάζουν τους δαίμονές τους στη φόρα, όπως και τις προκαταλήψεις τους. Έγραφε τόσες επιστολές, που αναρωτιέμαι τι θα έκανε αν είχε Facebook τότε.

Ναι, σωστά, αλλά βέβαια ήταν και άλλες εποχές, και αλλιώς μεγαλωμένοι εκείνοι οι άνθρωποι — εδώ σύγχρονοί μας και αντιμετωπίζουν τους ξένους σαν μιάσματα. Τι να πεις.

Να πούμε ότι κάθε τι που βγάζει τον πραγματικό εαυτό κάποιων στη φόρα ίσως είναι καλό!

Συμφωνώ απολύτως… Κάποτε είχα διαβάσει πως ο Λάβκραφτ επινόησε το Ίντερνετ, λέει, ή εν πάση περιπτώσει τα chainmail, ξέρω γω, καθώς αντέγραφε τις επιστολές του, τις έστελνε σε δεκάδες παραλήπτες, εκείνοι τις κοινοποιούσαν σε τρίτους κ.ο.κ., και έτσι μαζευόταν ένας πελώριος όγκος — πελώριος.

Η επιστημονική φαντασία πάντα (ή συνήθως) τα προβλέπει αυτά. Στο διήγημα «ALogicNamedJoe» του MurrayLeinster, το κάθε νοικοκυριό έχει μια κονσόλα που είναι συνδεμένη με κεντρική βάση δεδομένων για επικοινωνία και πληροφόρηση. Βέβαια δεν είχε προβλέψει ο Λάινστερ πόσες εικόνες από γατάκια θα στέλναμε. Και νομίζω ότι το σέλφι δεν το πρόβλεψε κανείς!

Χαχαχά, καταπληκτικό! Πάμε όμως πάλι πίσω, αν θες, στην πιο «καθαρή» ΕΦ. Ξεκινά λοιπόν στις αρχές του 20ού αιώνα, γνωρίζει μία Χρυσή Εποχή, πραγματικά λαμπρή, με πελώριους δημιουργούς, και φτάνει πλέον ώς τις μέρες μας, αφού περνά από το κυβερνοπάνκ και το στιμπάνκ κλπ. κλπ., στις μέρες μας. Σήμερα πώς είναι η σκηνή; Προσωπικά την έχω χάσει.

Το 2014 κυκλοφόρησαν στις ΗΠΑ νομίζω γύρω στα 400 καινούρια μυθιστορήματα Επιστημονικής Φαντασίας. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να έχει κανείς μια συνοπτική εικόνα αυτού του φαινομένου.

Τετρακόσια σε μια χρονιά! Μάλιστα. Αυτά είναι. Οπότε, αν το κρίνω καλά, προφανώς υπάρχει ένα κοινό που στηρίζει το είδος, και σίγουρα δεν είναι όλοι κοντά στα 50, υπάρχουν και πολλοί πιτσιρικάδες. Όπως υπάρχει και μεγάλη ζήτηση για σενάρια. Ή κάνω λάθος, επειδή βλέπω πολλές ταινίες βασισμένες σε κόμικς;

Θα έλεγα ότι τώρα είναι η χρυσή εποχή για τους φαν του Φανταστικού, γιατί υπάρχουν τόσα βιβλία, σειρές, κόμικς, ταινίες και παιχνίδια (RPG και στον υπολογιστή) και cosplay!

Ντρέπομαι, δεν ξέρω καν τι είναι το cosplay.

 

Το να ντύνεσαι με κοστούμια αγαπημένων σου χαρακτήρων από κόσμους του Φανταστικού: Σταρ Τρεκ, Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, Avengers. Κάποτε ήταν ενασχόληση μιας μικρής ομάδας φαν, τώρα έχουν διαδοθεί σ’ όλο τον κόσμο.

Ναι, αν ήθελα κάτι πάρα πολύ, θα ήταν να επισκεφτώ ένα ComiCon, αν και όχι… μασκαρεμένος. Να δω από κοντά όλον αυτό το χαμό.

Είναι εμπειρία! Ένας άλλος κόσμος.

Έχεις πάει;

Απ’ ό,τι μου λένε, δεν έχω πάει.

Χαχαχά!

Υπάρχουν και στην Ελλάδα ομάδες που ασχολούνται με cosplay, αλλά είπαμε: εγώ συνήθως είμαι στα παρασκήνια.  Όπως καταλαβαίνεις, μόνο αν η μέρα είχε 124 ώρες θα μπορούσε να τα προλάβει κανείς όλα αυτά. Και μετά θέλεις άλλες τόσες για όλη την υπόλοιπη καθημερινότητα.

Να ρωτήσω κάτι άλλο. Έχει χαθεί όλη η, πώς να την πω; η τρυφερότητα, ας πούμε, της παραλογοτεχνίας; Εννοώ, και εξηγούμαι: παραλογοτεχνία, όχι με την έννοια που λέμε «παραπολιτική», αλλά με την υπακοή σε κανόνες. Ας πούμε, στο νουάρ χάθηκε αυτό, οι σύγχρονοι συγγραφείς τούς αμέλησαν απολύτως, θέλοντας να κάνουν πιο μέινστριμ τα έργα τους. Όμως το νουάρ έχει κανόνες, έχει νόρμες, όπως και κάθε είδος. Δεν μπορεί ο ντετέκτιβ σου να είναι παίκτης του γκολφ και να πίνει PepsiDiet, ξέρω γω. Το ίδιο, αν δεν κάνω λάθος, συνέβη και με πολλά υποείδη τής ΕΦ.

Υπάρχουν οπαδοί της παράδοσης και οπαδοί της ρήξης. Είναι πλατύ ποτάμι με πολλά ρεύματα μέσα του.

Θα ήθελα πολύ να είχα μία, μερική έστω, εποπτεία, αλλά δεν γίνεται — όπως λες κι εσύ, δεν προλαβαίνουμε τίποτε. Δεν διαβάζω καν τα καινούρια Hugo και Nebula.

Το καινούριο μπορεί να συνυπάρχει με το παλιό. Υπάρχουν σήμερα βιβλία, π.χ., militarysciencefiction που θα μπορούσαν να έχουν γραφτεί πριν από 30 ή 40 χρόνια. Και, παράλληλα, νέες φωνές που ακολουθούν τον δικό τους δρόμο. Στην Ελλάδα έχουμε το πρόβλημα της μικρής κλίμακας. Δεν έχουν εκδοθεί σημαντικοί συγγραφείς από τη δεκαετία του ’80 ακόμα, πόσο μάλλον οι σημερινοί. Γιατί η αγορά είναι μικρή.

Κατάλαβα. Ναι… Γυρνώ σε σένα: υπήρξες υπεύθυνος στη δεύτερη περίοδό του περιοδικού ΕΦ Απαγορευμένος Πλανήτης (πολύ αγαπημένες και οι δύο περίοδοί του) και είσαι αρχισυντάκτης των Φανταστικών Χρονικών της ΑΛΕΦ. Γενικά είσαι, παρασκήνιο-ξεπαρασκήνιο, ένας γκουρού του χώρου στην Ελλάδα. Να μιλήσουμε λίγο και για τα δύο: για την Ελλάδα ως χώρα πρόσληψης της ΕΦ, και για τα περιοδικά της.

Ευχαρίστως. Να πω καταρχάς ότι ο Απαγορευμένος Πλανήτης στην α΄ περίοδο με αρχισυντάκτη τον Δημήτρη Αρβανίτη ήταν μια αποκάλυψη όταν βγήκε το 1987, με τα διηγήματά του, τα πληροφοριακά άρθρα, και την έλλογη άποψη για την Επιστημονική Φαντασία. Ήμουν απλός αναγνώστης τότε και αργότερα ανέλαβα υπεύθυνος για τη β΄ περίοδο. Το Παρά Πέντε στήριξε από την αρχή τα κόμικς και την επιστημονική φαντασία. Εξέδωσε Φίλιπ Ντικ, Τόμας Ντις, Νόρμαν Σπίνραντ, σημαντικούς συγγραφείς με άποψη και περιεχόμενο. Και ο Απαγορευμένος Πλανήτης στα χρόνια πριν το Ίντερνετ πρόσφερε ενημέρωση και γνωριμία με την Επιστημονική Φαντασία, με ιδιαίτερη έμφαση στα διηγήματα, με ισορροπία σε όλες τις εποχές του είδους — είχαμε ένα θεματικό τεύχος για τη Χρυσή Εποχή, ένα άλλο με θέμα «Εξωγήινοι και Συνομωσίες» κλπ. Τα Φανταστικά Χρονικά είναι μια έκδοση της Αθηναϊκής Λέσχης Επιστημονικής Φαντασίας. Εκεί η έμφαση είναι στην αρθρογραφία, με κείμενα γραμμένα από φαν ειδικά για το περιοδικό, για όλα τα θέματα του Φανταστικού, για βιβλία, σειρές, ταινίες, ειδήσεις. Είχαμε κάνει και ολόκληρο τεύχος αφιέρωμα στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, πήραμε συνεντεύξεις από ξένους συγγραφείς και editor, ζητήσαμε και έγραψαν άρθρα φαν απ’ όλο τον κόσμο για μας. Για μένα, η πιο αγαπημένη μου στιγμή στην ενασχόλησή μου με το Φανταστικό. (Δεν είμαι πια αρχισυντάκτης, αποχώρησα λόγω έλλειψης χρόνου, δυστυχώς, αλλά οι τωρινοί υπεύθυνοι είναι καλοί φίλοι από την ΑΛΕΦ και το περιοδικό είναι εξαιρετικό). Κι αν μπορώ να προσθέσω κάτι για την Αθηναϊκή Λέσχη Επιστημονικής Φαντασίας. Η ΑΛΕΦ είναι μια ομάδα από φαν με σκοπό την προώθηση και την ενημέρωση για το Φανταστικό. Βρεθήκαμε για πρώτη φορά για να φτιάξουμε τη λέσχη 11 άτομα στις 14 Φεβρουαρίου του 1998. Από τότε η δραστηριότητά μας είναι συνεχής, κάνουμε εκδηλώσεις, ομιλίες, παρουσιάσεις βιβλίων, προβολές ταινιών, αναγνώσεις διηγημάτων. Διοργανώνουμε το Συγγραφικό Εργαστήριο για συγγραφείς του Φανταστικού, το Διεθνές Φεστιβάλ ταινιών SFF-Rated, και εκδίδουμε το περιοδικό Φανταστικά Χρονικά. Και το διασκεδάζουμε!

Όμορφα πράγματα, να ’στε καλά όλοι εκεί που ασχολείστε. Θέλει χρόνο, αλλά κυρίως θέλει γνώση. Ωραία, και από βιβλία, από Οίκους; Δεν έχουμε πια τους δυο-τρεις που δούλεψαν πάρα πολύ πάνω στο είδος τις δεκαετίες τού ’80 και του ’90, αλλά πάλι υπάρχουν κάποιοι, σωστά; Έχω δύο βασικούς αυτή τη στιγμή στο μυαλό μου.

Υπάρχουν εξειδικευμένοι εκδοτικοί Οίκοι που υπηρετούν το Φανταστικό και εκδίδουν τίτλους του είδους: Φανταστικός Κόσμος, Άγνωστη Καντάθ, JemmaPress, Anubisκαι άλλοι. Και μέινστριμ εκδότες βγάζουν επίσης τίτλους του Φανταστικού. Εκδίδουν επίσης και Έλληνες συγγραφείς, όπως ο Κλειδάριθμος που έχει βγάλει Μιχάλη Μανωλιό και Ντίνο Κέλλη. Και αρκετοί άλλοι πέρα από αυτούς που ανέφερα.

Οπότε πάμε κατευθείαν στο Φανταστικό σαν κυρίως είδος, φεύγουμε από την ΕΦ, σωστά; Έχω στο νου μου, ας πούμε, τη fantasy, που έχει εδώ και χρόνια μία άνθηση στην ελληνική αγορά, ακόμη και πριν το GameofThrones.

Η φάνταζι τα πάει μια χαρά. Ο RobertJordan (εκδ. Φανταστικός Κόσμος), ο R.A. Salvatore (εκδ. Anubis), ο GeorgeR. R. Martin (εκδ. Anubis), πριν γίνει καν σειρά νομίζω, ο RaymondFeist (εκδ. η Άγνωστη Καντάθ) έχουν πιστούς αναγνώστες.

Ευτυχώς! Ωραία νέα.

Δεν οφείλεται μόνο στην επιτυχία του κινηματογραφικού Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, αλλά σε μια αίσθηση περιπέτειας και ηρωισμού που βρήκε ανταπόκριση στο κοινό.

Α, ναι, βέβαια, πριν το Got ήταν ο LOTR.

Ο Τόλκιν ήταν ο γενάρχης αυτού του είδους, και ασύγκριτος βέβαια.

Αν και πολύς κόσμος έχει αυτοκτονήσει προσπαθώντας να διαβάσει το Σιλμαρίλιον, πώς το λένε.

Να έχουμε και καλά νέα πού και πού, έτσι για αλλαγή.

Χαχά, ορθόν! …Να γυρίσουμε όμως πάλι σε σένα; Τι βιβλία έχεις μεταφράσει τελευταία, τι μεταφράζεις τώρα;

Πρόσφατα εκδόθηκαν οι Ανθρώπινες Μύγες του HansOlavLahlum από τις εκδ. Φανταστικός Κόσμος. Και μεταφράζω το δεύτερο βιβλίο της σειράς, το SatellitePeople. Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα του κλασικού τύπου: μυστήριο κλειδωμένου δωματίου. Ανήκει περισσότερο στην παράδοση της Άγκαθα Κρίστι και όχι του νουάρ, ένα εγκεφαλικό παζλ όπου πρέπει να συνταιριάξεις τα στοιχεία για να φτάσεις στο τέλος του λαβύρινθου. Μια από τις ωραίες στιγμές της νορβηγικής σχολής!

Υπέροχα! Έχω ήδη στα χέρια μου τις Μύγες, ανυπομονώ από τώρα για το δεύτερο της σειράς. Να τελειώσουμε με κάτι που θα περίμεναν μάλλον πολλοί, περισσότερο ίσως νέοι αναγνώστες; Έναν κατάλογο με βιβλία ΕΦ για κάποιον σχετικώς αμύητο;

Ωραία ιδέα.

Θα περιμένω! Πάω να κάνω έναν ακόμη νες.

Ιδού:

Isaac Asimov, Γαλαξιακή αυτοκρατορία.

Philip K. Dick, Το ηλεκτρικό πρόβατο.

Ursula K. Le Guin, Ο Αναρχικός των δύο κόσμων.

William Gibson, Νευρομάντης.

Harlan Ellison, Το πουλί του θανάτου.

Norman Spinrad, Ο Τζακ Μπάρον και η αιωνιότητα.

Arthur Clarke, 2001 Οδύσσεια του διαστήματος.

Μιχάλης Μανωλιός Αγέννητοι αδελφοί.

Douglas Adams, Γυρίστε το Γαλαξία με οτοστόπ.

Frank Herbert, Dune.     

Χριστόδουλε, σε υπερευχαριστώ! Και για την κουβέντα, και για όλα.

Κι εγώ σε ευχαριστώ πολύ, Κυριάκο! Ήταν ωραία συζήτηση!

 

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Κυριακή, 9 Αυγούστου 2015 Τρίτη, 11 Αυγούστου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά