Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2015

Σάββατο, 18 Ιουλίου 2015

Γράφτηκε από τον 

Καμία κυβέρνηση τεχνοκρατών, ή άξιων, λοιπόν μετά τον τύποις ανασχηματισμό (ένα σαχλό ανασχηματισμό, που μόνο καλό έφερε στον τόπο το ξήλωμα των τριών ανοιχτά δραχμικών συνωμοτών), και καμία, φυσικά, κυβέρνηση εθνικής ενότητας, σωτηρίας, ή όπως αλλιώς έπρεπε, όχι να ονομάζεται, αλλά να είναι — κάτι για το οποίο θα τρέχουμε κάποια στιγμή και δεν θα προλαβαίνουμε, ψάχνοντας ένα νέο Καραμανλή — και βέβαια εννοώ τον μακαρίτη. [§] Πού οδηγούμαστε; Πρώτα-πρώτα, στην εντέλει άνετη ψήφιση όλων των νόμων και όλων των αποφάσεων που σχετίζονται με το τρίτο Μνημόνιο: από όλους, πλην ναζιστών και κομουνιστών — και κάποιων γραφικών τού ΣΥΡΙΖΑ. Αρκεί αυτό; Ασφαλώς και όχι. Το Μνημόνιο (δηλαδή οι μεταρρυθμίσεις, αυτές μάς νοιάζουν — τα μέτρα είναι άλλο πράγμα και κανένα δεν δυσαρεστούν από την κυβέρνηση: ίσα-ίσα, η κυβέρνηση μόνο με φόρους διεγείρεται), το Μνημόνιο Συνεργασίας της Ελλάδας λοιπόν με τους εταίρους της δεν είναι νόμος, είναι συνειδητή εμπέδωση από την κοινωνία μέσω των πολιτικών της, αυτών που κυβερνούν, και των μίντια των διαρθρωτικών, δομικών αλλαγών που θα την ωριμάσουν: είναι να μάθεις κάποιον που δεν πλένεται να πλένεται. Αυτές τις αλλαγές, όχι απλώς δεν υπάρχει κανείς να τις υποστηρίξει από την κυβέρνηση, αλλά ούτε καν να τις «επικοινωνήσει» — ακόμα καλύτερα, κανείς μέσα στην κυβέρνηση δεν τις θέλει, είναι άσχετοι άνθρωποι, του καφενείου, αμόρφωτοι, δεν έχουν διαβάσει βασικά βιβλία. [§] Οπότε; Οπότε δεν ξέρω. Δεν πιστεύω ότι, χωρίς διαρκή και έντονη πίεση από τη φιλελληνική Δύση, μπορούν να τηρηθούν οι μεταρρυθμίσεις. Και, εφόσον δεν τηρηθούν, θα φύγουμε από το ευρώ και από την Ένωση νύχτα: προειδοποιηθήκαμε, και η προειδοποίηση που λάβαμε ήταν πέραν πάσης αμφιβολίας η τελευταία. Αν μη τι άλλο, πάντως, στις επικείμενες Εκλογές, εφόσον καταντήσουμε και σε κάτι τέτοιο (αντί να κάνουμε επιτέλους μία κυβέρνηση σοβαρή, όπου θα μετέχουν άπαντες πλην δραχμικών συνωμοτών), η φιλοευρωπαϊκή αντιπολίτευση, όπως κουραστήκαμε να λέμε, πρέπει να κατέβει ενιαία: σε ένα κόμμα· ελπίζοντας στο μπόνους. Όλα τ’ άλλα είναι παραμύθια. Με την αποπομπή από το ευρώ, δηλαδή από την ΕΕ, δηλαδή από τη Δύση, θα γίνουμε ένα παράνομο κράτος: ένα παράνομο κράτος-παρίας βουτηγμένο στο αίμα και στις πρησμένες πατούσες από τα γκλομπ. Πρέπει πάση θυσία να μείνουμε Ευρώπη. [§] ΥΓ. Να μη μας βρουν άλλες φωτιές, οι δομές του πανάκριβου φτηνού κράτους μας είναι καραγκιόζ μπερντές, θα καεί το σύμπαν. Το σταυρό μας να κάνουμε, όλοι — κι εσείς, κι εμείς που δεν έχουμε το θεό μας.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2015 Κυριακή, 19 Ιουλίου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά