Τρίτη, 14 Ιουλίου 2015

Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2015

Γράφτηκε από τον 

Είναι αυτοί οι μίζεροι επαρχιακοί σταθμοί του τρένου, εκεί όπου σπάνια σταματά αμαξοστοιχία, και όταν σταματά είναι αργή, βρόμικη και εξίσου μίζερη. Στο τσιμέντο έξω από το σταθμαρχείο στέκονται και περιμένουν δυο-τρεις σκοτεινιασμένοι άνθρωποι για να πάνε κάπου, και ο κλειδούχος τούς κοιτάει καπνίζοντας απολύτως βαριεστημένος, κι ας στάθηκε επιτέλους στο σταθμό του αυτό το τρένο. Ξέρουμε πώς είναι να είσαι επιβάτης των άλλων τρένων, αυτών που δεν σταματούν στους μίζερους επαρχιακούς σταθμούς· ξέρουμε τι νιώθεις γι’ αυτά τα σκοτεινιασμένα χαμηλά κτίρια με τις κόκκινες σκεπές. Και ξέρουμε πώς νιώθουν κι εκείνοι οι δυο-τρεις σκοτεινιασμένοι άνθρωποι, και πώς —και τι— νιώθει και ο κλειδούχος. Με μια λέξη: μισιόμαστε. [§] Η Ελλάδα οφείλει να ξαναγίνει ό,τι υπήρξε: μια ευρωπαϊκή χώρα. Το να περιέλθει (ξανά και πάλι) στην κατάσταση του μίζερου επαρχιακού σταθμού δεν πρέπει να είναι επιλογή. Τουλάχιστον όχι ανθρώπων που δεν έχουν ιδεολογική συγγένεια με τους Λαφαζάνηδες ή τους Χρυσαυγίτες, ή όσων δεν είναι απολίτικοι, όπως μεγάλο μέρος των νέων. Μια δραχμική προοπτική θα βύθιζε την Ελλάδα στην ανυπαρξία, και θα τη βύθιζε και στο αίμα. Δεν θέλουμε ξανά και πάλι την UNRRA. Θέλουμε το γρήγορο τρένο. [§] Η Οικουμενική Κυβέρνηση, για την οποία γράφουμε μονομανιακά τα τελευταία πέντε χρόνια, είναι νομοτέλεια: αρκεί όμως να συσταθεί τώρα, για να εφαρμόσει το Μνημόνιο ώστε να παραμείνουμε ζωντανοί (και άμποτε να γίνουμε κάποια στιγμή και ανταγωνιστικοί), και όχι κατόπιν εορτής, όχι για να μοιράζει τα τρόφιμα της Ανθρωπιστικής Βοήθειας που θα στέλνει αθρόα —είμαι σίγουρος— η Δύση. Σε κάθε πάντως περίπτωση: είτε γίνουν πράγματι ένα κόμμα (για τον γνωστό λόγο), είτε μείνουν ένας συνασπισμός κομμάτων, είτε απλώς η φιλοευρωπαϊκή αντιπολίτευση στηρίξει απολύτως τον κομματικά τραυματισμένο πλην από κάθε άποψη ωριμασμένο Τσίπρα —και δημοφιλή όσο κανένας άλλος πολιτικός τα τελευταία πάρα πολλά χρόνια—, παρέχοντάς του χρόνο να περάσει τις μεταρρυθμίσεις με τη βοήθεια εξωκοινοβουλευτικών υπουργών και έμπειρων τεχνοκρατών, το όνομα των ενωμένων πολιτικών δυνάμεων που θα κρατήσει τη χώρα στη Δύση το ξέρουμε: Μένουμε Ευρώπη

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Τρίτη, 14 Ιουλίου 2015 Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά