Τρίτη, 30 Ιουνίου 2015

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

Γράφτηκε από τον 

Χάρηκα όπως όλοι για τη χθεσινή πολύχρωμη συγκέντρωση με τις ομπρέλες, ήταν μία λαμπρή, περήφανη δημοκρατική γιορτή: ένα Pride και μια Ωδή στη Χαρά. Χάρηκα όπως όλοι με τη σιγουριά της εύκολης και χειμαρρώδους νίκης τού ΝΑΙ: πρόκειται για κατίσχυση του ορθολογισμού έναντι της απερισκεψίας, και σαν αποτέλεσμα, ασχέτως δηλαδή των ανθρώπων που θα ψήφιζαν ή το ένα ή το άλλο, είναι μία νίκη της δημοκρατίας απέναντι στη βαρβαρότητα. Μα δεν μπορώ να μείνω στη δική μου χαρά, ούτε στη δική σου ανακούφιση. Κι ούτε πρέπει. Φτάσαμε ένα βήμα πριν από το ξέσπασμα μιας κατάστασης που τη φοβάμαι και την τρέμω και την περιγράφω, ένας εγώ ανάμεσα σε πολλούς, μια τετραετία τώρα: ένα βήμα πριν από τη φωτιά. Προφανώς και θα αποδοθούν ευθύνες γι’ αυτό, και θα επιδικαστούν τρομερές ποινές. Τρομερές. Τρομερές. Γιατί οι κυβερνώντες ήξεραν τι θα συνέβαινε και επιδίωξαν να συμβεί. Πρόκειται περί εγκλήματος τόσο μεγάλου, που όλοι μας θα τρέμουμε να το χαρακτηρίσουμε όπως του πρέπει όταν κάποια στιγμή τα μάθουμε όλα: όταν μάθουμε αρκετές λεπτομέρειες. [§] Λέω πάντα, από την αρχή αυτού του εφιάλτη με τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ, στη συντροφία των οποίων προσκολλήθηκε εσχάτως και το ναζιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής: θα έρθει πολύ σύντομα μια μέρα που θα πρέπει να βάλουμε τα στήθη μας μπροστά και να τους σώσουμε. Και λέω επίσης πως, αλίμονο, δεν μπορούμε να γίνουμε χίλια κομμάτια. Αυτό φοβάμαι. Φυσικά δεν θα άκουγαν εμένα, τον ελάχιστο. Αλλά θα ακούσουν κάτι άλλο. Κι αυτό είναι που φοβάμαι και που τρέμω. [§] Συνέβη μεγάλο και ανεπανόρθωτο κακό σε πάρα πολλές χιλιάδες ανθρώπους. Σε πάρα πολύ κόσμο. Κακό που δεν έπρεπε να συμβεί. Όταν θα το δούμε μπροστά μας, και θα το δούμε, θα τρελαθούμε. Τσακίστηκαν ζωές: δηλητηριάστηκαν. Κι ακόμα το φαρμάκι δεν τους πάγωσε το αίμα, κυλάει μέσα του. Αλλά θα τους το παγώσει. Τέτοιο κρίμα, δεν έχει προηγούμενο. [§] Δεν θα πω άλλα. Μόνο τούτο: αν είχαν ολοκληρώσει την αξιολόγηση οι Σαμαράς-Βενιζέλος πριν πέσει η κυβέρνησή τους από κάτι γελοίες ασημαντότητες όπως ο Κουβέλης, και ως εκ τούτου αν εισέρρεαν χρήματα στη χώρα, σήμερα μπορεί και να είχαμε ήδη γίνει Αλβανία επί Χότζα: ευτυχώς, στάθηκαν για μια φορά, πλην καίρια, στο ύψος των περιστάσεων. [§] Φτάνουν αυτά. [§] Η Ευρώπη είναι η μόνη μας πατρίδα. Το ξέρουμε, το νιώθουμε, το διαπιστώνουμε, κι ας μην ξέρουμε όλοι όλες τις λεπτομέρειες του αγώνα που έδωσε και δίνει. Η Ευρώπη είναι μια πατρίδα που δεν πρέπει να ξαναπαιχτεί στα ζάρια από άφρονες. Στο χέρι μας είναι. [§] ΥΓ1. Ας μείνει μόνο ώς εδώ το μεγάλο κακό που μας βρήκε, κι ας μην πολλαπλασιαστεί. Γιατί, αν πολλαπλασιαστεί, η χώρα θα αφανιστεί. Κάντε το σταυρό σας. [§] ΥΓ2. Όταν ανακοινώθηκε η χρεοκοπία της Ελλάδας, απλώς αγκαλιαστήκαμε με την Κ. και κλαίγαμε. Από το πάτωμα, μας κοιτούσαν ο Α. και η Φ., μ' αυτά τα μεγάλα τους μάτια.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Τρίτη, 30 Ιουνίου 2015 Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά