Σάββατο, 13 Ιουνίου 2015

Κυριακή, 14 Ιουνίου 2015

Γράφτηκε από τον 

Μπορώ να σκεφτώ πολλούς λόγους για τους οποίους αυτή η κυβέρνηση πρέπει να πέσει· μπορώ επίσης, πράγμα που είναι σχεδόν το ίδιο, να σκεφτώ πολλούς λόγους εξαιτίας των οποίων όσο παραμένει στην εξουσία πλήττει ολοένα και πιο τελεσίδικα και μη ανατάξιμα τη χώρα, τους πολίτες της, όλους όσους ζουν εδώ, καθώς και αυτήν ακόμη την ιδέα της Ευρώπης. Αλλά πολλοί από αυτούς τους λόγους έχουν να κάνουν με θέματα αμιγώς πολιτικά: η γενικευμένη οικονομική δυσπραγία σε συνδυασμό με την ανάταση του εθνικού ιδεώδους είναι ένας καλά δοκιμασμένος συνδυασμός, ένας παλιός, δυνατός τρόπος για να συντηρηθεί μία αυταρχική εξουσία στη θέση της — νιώθεται. Κάποιοι άλλοι λόγοι, βέβαια, δεν είναι πολιτικοί: η συμμαχία του εθνικολαϊκιστικού ΣΥΡΙΖΑ με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ είναι θέμα ηθικής τάξεως, για το οποίο οι συνειδητοποιημένοι και όχι ευκαιριακοί οπαδοί του Τσίπρα κλείνουν, δυστυχώς, μάτια, αυτιά και στόμα (και μύτη…), και θα μπορούσαμε ενδεχομένως να εγείρουμε πολλές ενστάσεις. Μα και πάλι υπάρχουν πολλά κοινά στοιχεία μεταξύ τους, οπότε δεν έχουμε δικαώμα να μπαίνουμε ανάμεσά τους: η Δούρου αίφνης χαίρεται φανερά να κάνει παρέα με τον ίδιο τον Καμμένο —στον οποίο, μην ξεχνάμε, δόθηκαν τα τανκς, όσο και αν αυτό μοιάζει με σενάριο από κόμιξ (κόμιξ για παιδιά, απ’ αυτά που ένας παρανοϊκός villainμε χίλια ψυχολογικά προβλήματα ξεσπά την οργή του πάνω στον πληθυσμό, ιδρώνοντας, φτύνοντας και εκτοξεύοντας ακτίνες λέιζερ)—, ενώ, αν δεν είχαν δοθεί υπερεξουσίες στην Κωνσταντοπούλου, θα επιδείκνυε ορισμένως ίδια συμπεριφορά με τον Δημήτρη Καμμένο, μία επίσης θλιβερή περίπτωση ανδρός που κάποια στιγμή θα μας απασχολήσει πολύ, είμαι σίγουρος. Εκείνο όμως που προσωπικά με φοβίζει και με τρομοκρατεί όσο τίποτε είναι ο εξουσιαστικός-επιθεωρησιακός λόγος των φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ: μπορεί μεν να θυμίζει την πολιτική που ασκούσαν τα τελευταία 5 χρόνια και μέχρι τις 25 Ιανουαρίου, οπότε μικρό το κακό, θα έλεγε κανείς, αλλά όχι: δεν είναι πια το ίδιο πράγμα. Ένα μάτσο Αυριανές, χάρτινες, ηλεκτρονικές και τηλεοπτικές, παίζουν ένα βρόμικο, ύπουλο, ύποπτο παιχνίδι συναγελαζόμενες φανερά με την εξουσία, για την οποία δεν τρέφουν κανένα σεβασμό, σε τόσο αισχρό, τόσο οργουελικό βαθμό, που ξεπερνούν την ίδια και την υποτάσσουν στα συμφέροντά τους. Τα Μέσα που βομβαρδίζουν με γελοιότητες ή φρικωδίες τον κόσμο, ή που στρώνουν το δρόμο στη δραχμή, δεν είναι σύμμαχοι του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης, κι αυτό το κακό θα το βρούμε μπροστά μας. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός και οι δικοί του δεν είναι σε θέση, τώρα, να το καταλάβουν — ίσα-ίσα, χαίρονται με το αδιανόητο Χωνί, φέρ’ ειπείν, που παρουσιάζει τον Σόιμπλε με αίματα, σακατεμένο. Αλλά ήδη υποκαθίστανται από τα τέρατα που τους πλαισιώνουν, κι αυτό θα σκάσει μια μέρα στα χέρια τους. Κι όταν θα σκάσει, δεν θα είναι συμφέρον για κανέναν· ούτε για μας που είμαστε αντίπαλοι της κυβέρνησης. Γιατί, και εκτός όλων των άλλων: αυτά τα ίδια Μέσα, με πρώτες τις τηλεοράσεις, είναι που έβαλαν τη Χρυσή Αυγή στη Βουλή. Αυτά τα ίδια Μέσα. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Σάββατο, 13 Ιουνίου 2015 Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά