Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2015

Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2015

Γράφτηκε από τον 

Είναι μία και τέταρτο, τελείωσε η συνάντηση Τσίπρα-Μέρκλε-Ολάντ, θα ακολουθήσουν δηλώσεις. Αλλά δεν θα τις διαβάσω, θα ’μαι στο κρεβάτι και θα διαβάζω. Ταλαιπωρώ ένα βιβλίο μια βδομάδα τώρα, ίσως και παραπάνω, περιτρέχοντας χιαστί κάπου δέκα-είκοσι σελίδες κάθε βράδυ, με τα μάτια μου να κλείνουν — καθόλου τίμιο για το βιβλίο. Οπότε, δεν θα ακούσω πόσο κοντά είμαστε σε μια κοινή συμφωνία για παράταση του Μνημονίου, της Συμφωνίας, και όλων αυτών. Δεν πειράζει, ήμουν τις προηγούμενες Πέμπτες απίκο. Και θα είμαι και τη Δευτέρα εδώ, που θα λέγονται, πάλι, τα ίδια άλλα: «Οι αχρείοι δανειστές μάς εξαπατούν, θέλουν το κακό του ελληνικού λαού, δεν θα υποχωρήσουμε πίσω από τις κόκκινες γραμμές μας», μπλα-μπλα-μπλα. Σκέφτομαι όμως αυτά: [§] 1. Τη ρήξη επιθυμούσε, και τη ρήξη θα προκαλέσει, η Κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου. Πιστή στις προεκλογικές εξαγγελίες της, και χωρίς ιταμές υπαναχωρήσεις και κωλοτούμπες. Και παρά τις δεύτερες, κρυφές σκέψεις των ψηφοφόρων τού ΣΥΡΙΖΑ (όχι των ΑΝΕΛ, των ΑΝΕΛ δεν είναι ανόητοι, το πήγαιναν ντουγρού για «ηρωηκή εξοδος»), ότι τάχα άλλα έλεγαν κι άλλα θα ’καναν. Απλώς ήταν αρκετά αφελείς και αστοιχείωτοι —οι νυν κυβερνώντες, εννοώ— να πιστεύουν, εντελώς αδικαιολόγητα, πως θα τους δίνονταν χρήματα από την ΕΕ για να στηρίξουν τον πρώτο κρίσιμο χρόνο ένα νέο, αυταρχικό κράτος, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους: αυτό που θα έχτιζαν έτσι και είχε τελειώσει η αξιολόγηση από την προηγούμενη κυβέρνηση, οπότε και θα είχε συνεχιστεί η αθρόα χρηματοδότηση της χώρας. Χρήματα για να στηρίξουν το νέο αυτό πελατειακό-κομματικό-αριστεροακροδεξιό κράτος δεν πρόκειται να τους δοθούν, δεν υπάρχει «ούτε μία περίπτωση στο εκατομμύριο» να γίνει κάτι τέτοιο. Και όσο για… μεταρρυθμίσεις και φιλευθεροποίηση της οικονομίας από τον Τσίπρα, συγγνώμη αλλά πρόκειται περί αστειότητος. [§] 2. Θα κληθούμε κάποια στιγμή (μακάρι βέβαια, όπως λέω πάντα με τη μεγαλύτερη δυνατή έμφαση, να πέφτω ολοκληρωτικά έξω) να αντιμετωπίσουμε το μεγάλο πρόβλημα της διαχείρισης της ανθρωπιστικής βοήθειας που θα έρθει στη χώρα. Το μοίρασμά της σ’ αυτούς που θα έχουν, όχι τη μεγαλύτερη, αλλά την πιο άμεση ανάγκη. Θα αφεθεί σε δαύτους μια τέτοια δουλειά; Ενδεχομένως ναι, γιατί είμαστε και αυτοκτονικοί τύποι, όπως συχνά στην ιστορία μας αποδεικνύουμε. Αλλά θα πρόκειται για τρομερό και τελεσίδικο έγκλημα, πολύ μεγαλύτερο από τα επαχθέστατα για τους φτωχούς, τους νέους και τους ανέργους μέτρα που προτείνουν οι κυβερνητικοί νόες στην Τρόικα. [§] 3. Διαρκές και πάγιο αίτημά μας για να μη φτάσουμε στο #2 πρέπει να είναι η συγκυβέρνηση από όλα τα φιλοευρωπαϊκά κόμματα μαζί (όσο φιλοευρωπαϊκά είναι, τέλος πάντων: αλλά αυτά έχουμε, μ’ αυτά θα προχωρήσουμε και όχι με άλλα), η καθημερινή πολιτική πράξη των οποίων πρέπει να παρακολουθείται και να αξιολογείται από τους εταίρους μας βήμα το βήμα. Οι συντεχνίες (όπως αυτή των φαρμακοποιών, καλή ώρα) θα λυσσάξουν, αλλά στο τέλος θα ηττηθούν — και κάποια στιγμή θα καταλάβουν πως τους συνέφερε κι αυτούς το άνοιγμα της αγοράς. Και θα ηττηθούν γιατί: εν τη ενώσει η ισχύς. [§] Αυτά. [§] Δεν έχω ιδέα πόσα ετερόφυλα ζευγάρια υπογράφουν σύμφωνο συμβίωσης χωρίς να παντρευτούν, υποθέτω κανένα. Καλωσορίζουμε σαν πάγιο αίτημά μας τη δυνατότητα να συνάπτουν σύμφωνο συμβίωσης τα ομόφυλα ζευγάρια, αλλά δεν παύει όλο αυτό να είναι ένα ημίμετρο, ένα παραθυράκι: οι άνθρωποι πρέπει να παντρεύονται πολιτικά όποιον θέλουν: γάμο θέλουμε, δεν θα μείνουμε στα σύμφωνα. Γάμο — ναι, αυτό το μικροστικό κατάλοιπο, όπως θες πες το. 

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά