Τρίτη, 09 Ιουνίου 2015

Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2015

Γράφτηκε από τον 

Το πρόβλημά μου σήμερα δεν είναι που πέρασε άλλη μία μέρα κατρακύλας, άλλη μια μέρα κατήφορου προς το τέλος, με τους ίδιους θλιβερούς πρωταγωνιστές να φορούν τις περούκες τους και να μπογιατίζουν τα μάγουλά τους για ακόμη μία φορά. Δεν είναι που ο διασυρμός της χώρας παίρνει παραμάζωμα τον κάθε ένα από μας, χωρίς να μας ρωτήσει (άλλωστε, τι θα μπορούσαμε να απαντήσουμε;), κάτι που θα συναντούμε διαρκώς μπροστά μας μέχρι το τέλος του βίου μας («Α, Έλληνας; Μάλιστα…). Δεν είναι που, μολονότι τα άρθρα ανθρώπων με πέντε δράμια μυαλό πολλαπλασιάζονται (κάλλιο αργά παρά ποτέ), η αποχαύνωση του πληθυσμού τα καθιστά απολύτως αόρατα και καταφανώς άσφαιρα, όσο και εκείνα τα πρώτα που φώναζαν και έδειχναν με το δάχτυλο σαν τον τρελό του χωριού. Δεν είναι που άρχισαν και οι πιο δύσπιστοι να καταλαβαίνουν (έφτανε μια φωτιά: είμαστε μικρός τόπος) ότι σε πολύ λίγο, μέσα στο επόμενο δίμηνο, θα βρεθούμε σε ασύλληπτα δεινή θέση, καθώς δεν υπάρχουν πλέον τα μέσα και οι πόροι να αντιμετωπιστούν, όχι οι εμπρησμοί, αλλά ούτε καν οι εποχικές πυρκαγιές. Ούτε είναι που όλη αυτή η πυρκαγιά θα σαρώσει τα νοσοκομεία και τα σχολεία και τους Δήμους, που δεν θα είναι σε θέση να λειτουργήσουν, όχι αξιοπρεπώς, αλλά να λειτουργήσουν απλώς. Δεν είναι που τα υψηλόβαθμα στελέχη των διεθνών οργανισμών εγκαταλείπουν ένας-ένας τον αγώνα απέναντι στη λαίλαπα της μικρονοϊκής αδιαλλαξίας και του τουρκομπαρό ακκισμού, ή υποπτευόμενα πως σ’ αυτό τον δούρειο ίππο, τον στραμμένο προς το εσωτερικό της χώρας, ίσως κρύβεται κάτι πολύ πιο βαθύ και μοιραίο. Δεν είναι καν η κούραση από τη δουλειά, και η αδυναμία μου να προλάβω την ημερομηνία παράδοσης παρά τα καθημερινά δωδεκάωρα. Δεν είναι όλα αυτά. Είναι πάνω απ’ όλα που δεν έχω καπνό —κάπνισα το τελευταίο μου τσιγάρο εδώ και μισή ώρα— και καμία δύναμη να ψάχνω για διανυκτερεύον περίπτερο. Η κόπωση υπερτερεί της έξης, και θα κοιμηθώ με το στόμα μου να διαμαρτύρεται και το μυαλό μου να αρνείται να λειτουργήσει. Εδώ που τα λέμε, απορώ πώς έγραψα κι αυτές τις σκάρτες τριακόσιες πενήντα λέξεις: χωρίς τσιγάρο, δεν μπορώ, κι ούτε θέλω, να γράφω. Κι ούτε θέλω.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Τρίτη, 9 Ιουνίου 2015 Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά