Κυριακή, 07 Ιουνίου 2015

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2015

Γράφτηκε από τον 

Στην εκπομπή που τυχαίνει και έχουμε στο ραδιόφωνο, ρωτώ κάθε Κυριακή τον κεντρικό καλεσμένο (και είναι όλοι τους κορυφαίοι: πολιτικοί, δημοσιογράφοι, πανεπιστημιακοί) τι πιστεύει πως θέλει στ’ αλήθεια η κυβέρνηση. Μηδενός εξαιρουμένου, και ανεξαρτήτως του τρόπου με τον οποίο απαντούν, όλοι μα όλοι δεν κρύβουν την πεποίθησή τους ότι, μά έτσι μα αλλιώς, στο τέλος το κυβερνών κόμμα (εννοώ τον ΣΥΡΙΖΑ) θα συρθεί σε μία συμφωνία με τους εταίρους της χώρας. Ξαναθέτω, με άλλα λόγια, την ίδια ερώτηση, και πλέον την απαντούν αμεσότατα: ναι, αυτό ήθελαν εξαρχής τα γηραλέα παιδιά που πιάσαν τα πόστα, απλώς το ήθελαν με τους δικούς τους όρους, μα εντέλει είναι ηλίθιοι και υποπίπτουν σε αδιανόητα για έναν οποιοδήποτε σοβαρό άνθρωπο λάθη, εξ ου και η σωρεία (10/10) λανθασμένων επιλογών στις so called διαπραγματεύσεις — οτιδήποτε άλλο, λένε, στερείται λογικής, η ρήξη θα τσάκιζε το μηχανισμό του Τσίπρα και των συνεταίρων του, όχι για μια ή δυο τετραετίες, αλλά για πάντα, για τις μέλλουσες γενεές, άπαξ διά παντός. Το ομολογώ: οι ώρες της εκπομπής είναι οι ώρες της εβδομάδας κατά τις οποίες, ακούγοντας τις τέτοιες αναλύσεις, που στ’ αλήθεια εδράζονται στον Ορθό Λόγο, το ηθικό μου αναπτερώνεται και που μπορώ, για μια φορά, να ηρεμήσω κι εγώ σαν άνθρωπος. Κι ας μη συμμερίζομαι αυτή τη δυσάρεστη πραγματικότητα — δυσάρεστη μόνο υπό την έννοια ότι, προφανώς-προφανέστατα, κάθε λάθος του πρωθυπουργού, κάθε βλακεία τού ΥΠΟΙΚ και κάθε ξετσίπωτη παρόλα τού ΗΕΘΑ Καμμένου και όλων των υπολοίπων απίθανων γραφικών χαρακτήρων αυτής της τραγικωμωδίας μόνο αποτέλεσμα έχουν να ρίξουν με τις χούφτες και με τη σέσουλα και με το φτυάρι φτώχεια και κακομοιριά σε εκατοντάδες χιλιάδες ήδη ταλαιπωρημένους από την Κρίση ανθρώπους (π.χ.: κάθε μήνας χωρίς υπογραφή Μνημονίου σημαίνει έναν επιπλέον χρόνο με τουλάχιστον δύο ΕΝΦΙΑ κατά κεφαλήν, συν ένα γήπεδο νέους ανέργους). Δεν τα συμμερίζομαι όλα αυτά γιατί (κι αν το έχω γράψει και χιλιοξαναγράψει… με σιχαίνεται η ψυχή μου από την επανάληψη) οι πελταστές επικυρίαρχοι επιζητούν τη χρεοκοπία, το κραχ, τη δραχμή, και τη συνακόλουθη έξοδο της Ελλάδας από καθετί δυτικό. [§] Ποιος έχει δίκιο; Για όνομα του Θεού, ελπίζω όχι εγώ. [§] Σήμερα (ή τέλος πάντων χτες) είχαμε τον Παντελή Καψή, και ήταν καταπληκτικός. Κι εγώ, φυσικά, υπέφερα από τρακ, για μισή ώρα πριν τον βγάλουμε, και για μισή ώρα μετά. Και σ’ όλη τη διάρκεια της κουβέντας. [§] Βρέχει όλη μέρα σήμερα, και θα βρέχει κι όλη νύχτα. Και, με τη βροχή να πέφτει, όλοι θα περιμένουμε το καλύτερο, όλοι θα στοιχηματίζουμε στο αισιόδοξο σενάριο, όλοι θα παρακαλάμε να ’χουν δίκιο όσοι μιλούν με σιγουριά για το καλό και όχι για τ’ άδικο. Αμήν. [§] Αμήν. [§] Η Κ. έγραψε για ένα νουάρ του αμερικάνικου Νότου, θα το διαβάσω κι εγώ: https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10153062452073208&set=a.95809018207.88162.610398207&type=1&theater.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015 Τρίτη, 9 Ιουνίου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά