Δευτέρα, 01 Ιουνίου 2015

Τρίτη, 2 Ιουνίου 2015

Γράφτηκε από τον 

Απόψε οι πιστωτές-αρωγοί της χώρας σηκώνουν ανάστημα με το τελεσίγραφο που απευθύνουν στην Ελλάδα, και δεν είναι αυτή τίποτε λιγότερο από μια στιγμή δέους. Είμαστε μια κουκκίδα στο χάρτη της παγκόσμιας Ιστορίας, ναι, Έλληνες, ξένοι, όλοι όσοι τέλος πάντων ζούμε σ’ αυτή τη χώρα — αλλά μέσα σε τούτη την κουκκίδα στριμωχνόμαστε κι εσύ, κι εγώ. Κι εμείς είμαστε πρόσωπα: μικρά, ασήμαντα, μπορεί να κινηθεί ο κόσμος και χωρίς την παρουσία μας, ναι, κανείς δεν θα σκοτιστεί όταν θα λείψουμε, ναι, αλλά: πρόσωπα· και στομάχια· και σχέδια που μείναν μισά, και φιλιά που δεν δόθηκαν. Και στριμωχνόμαστε, κι εσύ, κι εγώ, μέσα σε τούτη την κουκκίδα. Κι εγώ, κι εσύ: ο μοναδικός αδερφός μου. (Γιατί εγώ άλλον αδερφό δεν έχω). Στριμώχνεται ακόμη και μας τρυπά με τον αγκώνα του στα πλευρά —γιατί είναι μια κουκκίδα όλη κι όλη, δεν έχει απλοχωριά— κι αυτός που χαίρεται και θαυμάζει με ό,τι καλπάζει καταπάνω μας. Κι αυτός ο άλλος που θριαμβολογεί. Κι αυτός που τρέμει, κι αυτός που κλαίει. Κι αυτός που δικαιώνεται και γελά, κι αυτός που δικαιώνεται και που το κρύβει, το καταπίνει, το ξεχνά. Κι αυτός που κρύβει το πρόσωπό του με ψηφιακές κουκούλες και που επιμένει, ακόμη και τώρα, να ασχημονεί και να μασά τα νύχια του, μόνος και δυστυχής. Κι ο μοναχικός εκείνος γείτονάς σου, που δεν ανταλλάσσει λέξη με κανέναν στην οικοδομή. Όλοι μας. Όλοι στριμωχνόμαστε εδώ. Και οι άνθρωποι της κυβέρνησης, που καπνίζουν μόνοι στου Μαξίμου και κοκκινίζει το μάτι τους από το ξενύχτι και τους καφέδες, έξω από το παιχνίδι, όπως έξω υπήρξαν πάντα, από την αρχή ακόμη, διαρκώς αμέτοχοι και αφόρητα αδαείς. Στριμώχνονται στην ίδια κουκκίδα της παγκόσμιας Ιστορίας κι αυτοί, βιβλιογραφικές υποσημειώσεις που δεν θα διαβάσει κανείς στο τέλος. Στριμώχνονται επίσης —και δεν μπορούν να αναπνεύσουν— και αυτοί που περιμένουν το τέλος, και αγωνιούν, και που πιάνεται η καρδιά τους. Αλλά κι αυτοί που το ζουν το τέλος εδώ και καιρό. (Το τέλος δεν είχε φύγει ποτέ, δεν φεύγει ποτέ: απλώς επέλεγε). Κι αυτοί που τα θέλουν όλα είναι εδώ μέσα, με τα μέλη τους μπλεγμένα με τα δικά μας. Κι αυτοί που δεν έχουν τίποτε. Κι αυτοί που έχουν πολλά. Κι εσύ. Κι εγώ. [§] Δεν θα θριαμβολογήσω, δεν θα ελεεινολογήσω, δεν θα ανακουφιστώ. Απλώς, μονάχα θα ελπίζω. Για έλεος, για τύχη, για λογική. Και για να υπογραφεί, να ψηφιστεί και να εφαρμοστεί αυτό το τρίτο, στη σειρά, Μνημόνιο, που θα είναι βαρύ σαν στεγνό πρόγραμμα απεξάρτησης, αλλά θα είναι προσωρινό και θα θεραπεύσει τον μονίμως νοσούντα, το τζάνκι της Ευρώπης. Η πενταμερής έκανε αυτό που επέβαλαν οι καιροί. Δεν μας τιμωρεί άμεσα (δεν τιμωρεί κάποια κυβέρνηση: ακόμη κι αυτή, την κυβέρνηση των αξιοθρήνητων, των ανδρεικέλων — όλους μας θα τιμωρούσαν, και δικαίως), γιατί τα πράγματα είναι μεν άσχημα, αλλά μπορούν να γίνουν άγρια, και μπορούν να φέρουν έναν πολύ δριμύ χειμώνα. Τώρα πια, περιμένουμε να αλλάξουν όλα. Να πέσει στον γκρεμό ο Τσίπρας και να σωθεί, ή να παραμείνει στο χείλος της αβύσσου και να πέσουμε εμείς μέσα της. [§] Σήμερα, συμπτωματικά ίσως, τέλειωσαν, σώθηκαν, τα χρήματα και στους δύο λογαριασμούς μας. Κόπηκε και η πιστωτική τις προάλλες, και δεν θα ’χουμε πια τα προνόμιά της. Τα ξέραμε αυτά. Θα ερχόταν κάποτε η στιγμή. Το ξέραμε. Αλλά να προετοιμαστείς; Πώς δηλαδή γίνεται να είσαι προετοιμασμένος; [§] Ας είναι. [§] Ξεκινά η άδεια της Κ. αύριο. Ένας μήνας. Αν μη τι άλλο, έχουμε πολλά αδιάβαστα βιβλία στο σπίτι. Θα αρχίσει και τρέξιμο. Ίσως του χρόνου να ’μαστε καλύτερα, σωστά;

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2015 Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά