Σάββατο, 30 Μαΐου 2015

Κυριακή, 31 Μαΐου 2015

Γράφτηκε από τον 

Λατρεύω τα social media: το Διαδίκτυο, παιδί των υπολογιστών, είναι το αντίστοιχο της Βιομηχανικής Επανάστασης της εποχής μας, που υπήρξε το αντίστοιχο της τυπογραφίας και των κινητών στοιχείων, που υπήρξαν το αντίστοιχο του ατσαλιού και του χαλκού της εποχής τους, που υπήρξαν το αντίστοιχο πέτρινο υνί των προϊστορικών ανδρών και γυναικών, που υπήρξε το αντίστοιχο της φωτιάς των πρωτογόνων, ή εκείνου του πρώτου οστέινου εργαλείου που ο Άρθουρ Κλαρκ οραματίστηκε στην Οδύσσεια 2001 σαν πρόγονο των μελλοντικών υπερδιαστημοπλοίων με τα οποία, λέει, και ξέρει τι λέει, θα γνωρίσουμε κάποτε τις εσχατιές του σύμπαντος και, ίσως, τις ρίζες μας — τον εαυτό μας. Τίποτε δεν είναι σε θέση να με κάνει να αλλάξω γνώμη για όλες αυτές τις κατακτήσεις της ανθρώπινης απορίας, για τα στάδια αυτά στο ανασκάλεμα της αγάτρευτης κατάστασης που λέμε Τραγωδία της Ύπαρξης, δηλαδή της συνείδησης του επικείμενου θανάτου και του πεπερασμένου —πλην μη ανώφελου— της ζωής. Δεν θα υπάρξει επιχείρημα ή γεγονός που να με κάνει να σιχαθώ και να αποτάξω την ψηφιακή ανθρώπινη δραστηριότητα, την ανάγκη της ιντερνετικής επικοινωνίας, τα νεύματα από μακριά, τον ιδρώτα που θαρρείς μυρίζει μέσα από τις μικροΐνες και μέσα από το πανηγύρι του ηλεκτρισμού. Ακόμη και οι πιο ποταπές περσόνες, ακόμη και οι διαρκείς απόπειρες φόνων που επιχειρούν καθημερινά χιλιάδες ανώνυμοι και μη χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ακόμη-ακόμη και οι θλιβερές περιπτώσεις ανθρώπων όπως ο Κανέκος, που ζουν δύσμορφα, άθλια, ποταπά, στρεβλά, όπως ακριβώς ζούσαν οι διαταραγμένοι γιατροί των στρατοπέδων συγκέντρωσης του Χίτλερ αν και σχετικώς άοπλοι οι ίδιοι και ασφαλώς (δόξα τω Θεώ) χωρίς καμία εξουσία θανάτου. Ας συνεχίσουν. Δεν πιστεύω σε κάποιο «καλύτερο» μέλλον, αποκαθαρμένο και υγιές — γιατί δεν θα ήταν υγιές χωρίς βρομιά, θα ήταν άρρωστο και θα ήταν λάθος. Αλλά πιστεύω στη διαρκή και αιώνια αγάπη, κι ας μην αγαπώ εγώ παρά ελαχίστους· πιστεύω στο δόσιμο και στα ωραία χαμόγελα, κι ας μη δίνω εγώ κι ας μη χαμογελώ· πιστεύω στην πραγματικότητα της δωρεάς, κι ας μη χαρίζω εγώ το παραμικρόώ· πιστεύω στη δύναμη κάποιων να αντιπαλεύουν βουνά, κι ας μην περνούσε καν από το δικό μου το μυαλό να κάνω κάτι τέτοιο, γιατί είμαι δειλός. Τα πιστεύω γιατί τα κάνουν άλλοι. Και γιατί κάνουν, έτσι, και τη ζωή λιγότερο δύσβατη: πιο μοσχομυριστή. Και την καθιστούν ικανή να αντεπεξέρχεται στη βορβορώδη λαίλαπα της συμπαντικής, δηλαδή κοινωνικής, εντροπίας. Γιατί η εντροπία δεν είναι νόμος της  φύσης: είναι η κοινή ανθρώπινη μοίρα, the way of all flesh. Είναι εσύ που με φτύνεις, και είναι εγώ που σε μαχαιρώνω. Κι ας μην το ήθελα πραγματικά, κι ας ήθελα να φιλιόμασταν στο στόμα. [§] Για τον Πέτρο Χατζόπουλο, τον αγαπημένο Αύγουστο Κορτώ. Μαζί, αγαπημένε μου. Δεν θα σε βάλει κάτω κανείς. Δεν θα σε παρασύρει κανένα τρολ, κανένα πράγμα στο χώμα του. Θα 'μαστε μαζί, και θα 'μαστε πολλοί. Και όρθιοι.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Σάββατο, 30 Μαΐου 2015 Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά