Πέμπτη, 21 Μαΐου 2015

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2015

Γράφτηκε από τον 

Με αφορμή τη μετάβαση του κυβερνητικού επιτελείου —αν το λένε έτσι— στη Ρίγα για άλλο ένα Eurogroupπου δεν θα τελεσφορήσει (εκεί θα πούμε ό,τι μάς πουν να πούμε, και ό,τι είναι πρέπον, εδώ θα επαναλάβουμε ό,τι θέλει να ακούσει το διψασμένο ψηφοροράτο· και τίποτε δεν θα γίνει whatsoever), της ελληνικής αποστολής τέλος πάντων, με το C-130 (οποία γελοιότης να παίζουν ακόμη σε επίπεδο συμβόλων και να κουρντίζουν τον αμόρφωτο κοσμάκη… και ποιοι; τα τέρατα της αμορφωσιάς), άρχισαν ξανά οι καφρίλες με τα περιβόητα ελικόπτερα: από τη δώθε μεριά και πάλι αυτή τη φορά, την καλή, την αγία, τη δική μας. Ότι μ’ αυτά θα φύγουν, υποτίθεται, βράδυ, με τον όχλο να τους κυνηγάει από κάτω, και με δαύτους να κρέμονται απ’ όπου μπορούν κλπ. κλπ. για να σωθούν από το οργισμένο, μαινόμενο —και διαψευσμένο— πλήθος. Σκηνές Βιετνάμ; Όχι. Είναι απλώς και μόνο τα λόγια της Πλατείας: είναι οι κουβέντες των Αγανακτισμένων, είναι το ωστικό κύμα που γεννήθηκε από τη φρίκη τού ’11, έβαλε τους δολοφόνους ναζί στη Βουλή παίρνοντάς τους από το 0,1%, εκτοξεύοντάς τους στο 7% και μολύνοντας για πάντα το Κοινοβούλιο (για κάποια πράγματα δεν υπάρχει κάθαρση, λυπάμαι· για τη χούντα ναι, για τη Χρυσή Αυγή όχι), πήρε τον Λαζόπουλο και τον έχρισε ακόμη και… υποψήφιο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, έκανε τον Χαϊκάλη καραγκιόζη παρά τω Πρωθυπουργώ, και ανέδειξε σε πολιτειακό παράγοντα τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, άξια συνήγορο —και μπράβο της— βιαστών μέχρι τότε — για να αναφερθούμε σε ελάχιστα μόνο από τα sideeffectsακριβώς της λογικής που ήθελε, που ζητούσε, που ονειρευόταν ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΑ. Θα ακουστούν πολλά στο άμεσο μέλλον· και θα γίνουν πολλά. Το έχουμε πει πολλές φορές: τίποτε δεν γίνεται σε κενό· όλα έχουν το τίμημά τους. [§] Και τίποτε δεν είναι όπως φαίνεται. [§] Όμως να πάψει κάποτε η επίκληση στην Περίοδο της Τρομοκρατίας. Δεν είμαστε εδώ για να κόβουμε κεφάλια, είμαστε για να φιλάμε στόματα. [§] (Γι’ αυτό σιχαίνομαι την Πλατεία και τους τότε ειδεχθείς εναγκαλισμούς της Αριστεράς με τη Δεξιά και με τους φασίστες, όλο αυτό το εθνικολαϊκιστικό σκυλολόι που κυβερνά πλέον και πίνει όποιον νέο χυμό είχε πάρει να κυλάει στις φλέβες της κοινωνίας: γιατί υπήρξε εκκολαπτήριο χάους, και το χάος γελάει πάντα τελευταίο. Κι ακόμα είναι στα χαμόγελα. Δεν είμαι αισιόδοξος). [§] Περάσαμε άλλη μια όμορφη μέρα εδώ στο σπίτι, αλλά και στις δουλειές μας, ήταν μια καλή, παραγωγική ημέρα, μακάρι να ’χε κι άλλες ώρες γιατί ξανά και πάλι δεν μας έφτασαν, και μακάρι κι εγώ να μην είχα ανάγκη από έναν μεσημεριανό ύπνο, αλλά δυστυχώς έχω —ξυπνάμε και στις 8, όσο να πεις είναι πολύ νωρίς—, είδαμε και ταινία τώρα το βράδυ, με τον Α. είτε να μας δαγκώνει παίζοντας είτε να λαγοκοιμάται στα πόδια μας είτε να μασουλάει βιβλία και αδιάβαστα περιοδικά, που σχηματίζουν συμμετρικές στήλες πάνω στο τραπέζι, στήλες γεμάτες ωραία λόγια, όλα αυτά τα ωραία λόγια που απευθύνονται σε μας λέγοντάς μας, ό,τι και αν διαπραγματεύονται: οικονομία, πολιτική, τέχνες, λέγοντάς μας τις πέντε μοναδικές λέξεις που λέει πάντα ο λόγος του πνεύματος: «Δεν σε ξέρω. Σ’ αγαπώ».

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Πέμπτη, 21 Μαΐου 2015 Σάββατο, 23 Μαΐου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά