Τρίτη, 12 Μαΐου 2015

Τετάρτη, 13 Μαΐου 2015

Γράφτηκε από τον 

Καθώς δεν έχουμε ειδήσεις (τα Eurogroup είναι για τους πολιτικούς ό,τι η Έκθεση Βιβλίου της Φρανκφούρτης για τους εκδότες: όλα τα dealγίνονται χρόνια τώρα δι’ ηλεκτρονικής αλληλογραφίας και πλειοδοσιών, στη Φρανκφούρτη πηγαίνουν τα στελέχη των Οίκων για να χορέψουν στα πάρτι — και η ελληνική ανώτατη εκπαίδευση δεν καταστράφηκε από τον Μπαλτά, απλώς ο Μπαλτάς εξέδωσε το πιστοποιητικό του θανάτου της — έτσι και ταEurogroup: εμείς τούς κοροϊδεύουμε κι εκείνοι κάνουν ότι τους κοροϊδέψαμε), και καθώς δεν έχω εδώ και τρεις-τέσσερις εβδομάδες δουλειά, τσαλαβουτάω στα βιβλία και στις ταινίες και κάνω τις ίδιες σκέψεις, όλο τις ίδιες και τις ίδιες σκέψεις, όπως ας πούμε αυτήν με τον Ντίκενς: αν ζούσε σήμερα, δεν θα έγραφε μυθιστορήματα, θα έκανε σειρές στο Netflix ή στο ΗΒΟ ή στο Facebook. Βέβαια, το Facebookδεν κάνει ταινίες, αλλά, believe me, θα κάνει. (Κι αυτό είναι είδηση, το πρωτομάθατε εδώ). Μπορεί για την ώρα να κλείνει συμφωνίες με ποιοτικούς κολοσσούς των μίντια όπως οι Times για να έχει πρώτο αυτό και αποκλειστικά για μία ημέρα μεγάλο κομμάτι των ειδήσεών τους (content, που λένε), αλλά σε πολύ λίγο η Disneyθα κάνει πρεμιέρες μόνο για τους χρήστες του (δηλαδή: για όλο τον κόσμο) και θα προβάλλει ταινίες μόνο σε συγκεκριμένες του Σελίδες, ενώ και το ίδιο το Μέσο θα αρχίσει να κάνει τις δικές του παραγωγές — κανείς ποτέ δεν μπόρεσε να ξεφύγει από την αφήγηση (ούτε οι ίδιες οι ειδήσεις μπορούν, πόσο μάλλον οι καταναλωτές τους). Το όλο περιβάλλον θα είναι πολύ μεγάλο, θα είναι αρκούντως πελώριο ώστε να νιώθει κανείς πως ασφυκτιά εκεί μέσα, ή πως παραβιάζονται δικαιώματά του κλπ., ενώ πάντα θα υπάρχουν οι εναλλακτικές οδοί των μικρών κοινωνικών δικτύων. Το πράγμα θα πάει όπως ακριβώς και στην αγορά του βιβλίου: (θα) υπάρχουν δύο ή τρεις κολοσσοί μόνο που (θα) μοιράζονται επιθετικά την αγορά, και δεκάδες, εκατοντάδες μικρομάγαζα με ποιοτικό προϊόν που (θα) απευθύνεται σε συγκεκριμένο κοινό — πες το εκδοτικοί οίκοι, πες το βιβλιοπωλεία, πες το κινηματογράφο και τηλεόραση, πες το socialmedia. [§] Αλλά έλεγα για τον Ντίκενς: ο Ντίκενς σήμερα θα έκανε σειρές για την καλωδιακή στην πιο σύγχρονη μορφή της, δεν θα έγραφε. Το ογκώδες πολυπρόσωπο μυθιστόρημα αγγίζει όλο και λιγότερο τις μάζες όταν δεν επαναλαμβάνει τον εαυτό του, δηλαδή όταν δεν υπακούει στους σοφούς κανόνες τού massmarket, σε αντίθεση με τις τηλεοπτικές σειρές, που απευθύνονται εξίσου στην ιντελιγκέντσια και στον συνήθη καταναλωτή, εντέλει σε όλο τον κόσμο δηλαδή, έχουν υψηλά ποιοτικά στάνταρ, απορροφούν μεγάλα αλλά όχι ανεξάντλητα κεφάλαια (όπως κάνουν, θέλοντας και μη, τα κινηματογραφικά blockbuster) και τα επενδύουν σοφά, και υψηλοτάτου επιπέδου ανθρώπινο υλικό (από συγγραφείς μέχρι τεχνικούς, και από επιστήμονες κοινωνικών επιστημών μέχρι σαιξπηρικούς ηθοποιούς). Το ντικενσιανό μυθιστόρημα είναι αυτές οι σειρές, που, όταν αρχίσουν να ασχολούνται με λίγο πιο κοινωνικά θέματα αφήνοντας στην άκρη τα λογής genre(που προσωπικά, βέβαια, τα αγαπώ πολύ περισσότερο), θα μας κάνουν να τρίβουμε τα μάτια μας. Και θα μείνουν για πάντα, όπως ο Ντίκενς. [§] Εμείς εδώ, καθώς ακόμα δεν έχουμε κάτι που να μπορεί να ονομαστεί ή να θεωρηθεί «ελληνικό μυθιστόρημα» (δεν είχαμε ποτέ τη δυνατότητα να γράψουμε σε μεγάλη φόρμα για τους ίδιους ακριβώς λόγους που δεν αναπτυχθήκαμε όπως η υπόλοιπη Ευρώπη σε όλους τους άλλους τομείς: οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά), ας παρακολουθούμε σίριαλ στο FOXκαι σε κάτι τέτοια, γιατί σε λίγο μάς βλέπω να επιστρέφουμε στον Μεθοριακό σταθμό. Σε πολύ λίγο. [§] Ονειρεύομαι να ξαναγίνει μόδα το μυθιστόρημα σε συνέχειες. Κάποιοι θα το κάνουν κι αυτό, και ίσως πολύ πιο γρήγορα απ’ ό,τι το φαντάζομαι. Πολύ πιο γρήγορα. [§] Το βράδυ παραγγείλαμε από έξω, η Κ. έλειπε όλη μέρα εκτός πόλεως για ρεπορτάζ, μοντάζ κ.τ.σ., εγώ ξάπλωνα με τον Αρσέν και διάβαζα.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Τρίτη, 12 Μαΐου 2015 Πέμπτη, 14 Μαΐου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά