Κυριακή, 10 Μαΐου 2015

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2015

Γράφτηκε από τον 

Η ανθρωπότητα ζει —γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς— εντός της μυθοπλασίας, εντός των αφηγηματικών τεχνών: μέσα στη λογοτεχνία, πλέον, και στον κινηματογράφο. Προφανώς όλο αυτό συνέβαινε κυρίως (πολύ πιο έντονα: όλοι το ήξεραν τότε, και όλοι το αποδέχονταν) στις πρωτόγονες κοινωνίες, σαν αυτές που θα ήθελε να μπορούσε να μελετήσει από κοντά ο Φρέιζερ (άλλο ένα προϊόν του μύθου κι αυτός) όταν σκάλιζε τους παλιούς, σκονισμένους τόμους στη βιβλιοθήκη για να γράψει τον Χρυσό Κλώνο, αλλά και σε κάθε άλλη. Μπορεί παλιά, τότε, στον πρωτόγονο, προϊστορικό, προπολιτικό κόσμο, κάθε κίνηση, κάθε σκέψη, κάθε πράξη να δήλωνε ή να εκπορευόταν από κάτι που είχε συμβεί στους θεούς —που τις ιστορίες τους ήξεραν να αφηγούνται οι μυημένοι, μα που τις θυμούνταν όλοι οι ενήλικες— ή σε ένα άλλο σύμπαν, ένα υπερβατικό, αρχετυπικό πλαίσιο, όπου καθετί είχε συμβεί και καθετί είχε τις επιπτώσεις του στο σήμερα επειδή ακριβώς είχε ξανασυμβεί. Όμως και τώρα συμβαίνει το ίδιο: τόσο με μας, που ζούμε ξανά και ξανά εκείνες τις ίδιες καταστάσεις που καταγράφηκαν στους μύθους, όσο και με αυτούς που μας τους αφηγούνται. Τη θέση της θρησκείας και της μαγείας κατέλαβαν κληρονομικώ δικαίω οι τέχνες, και όλα, όλα μα όλα, όλα όσα κάνουμε και θυμόμαστε, πηγάζουν ακριβώς από εκεί: είμαστε αναπληρωτές ηθοποιοί τού κυρίως έργου που κάπου είδαμε ή κάπου διαβάσαμε, τα φιλιά που δίνουμε και το πάθος ή η τρέλα που μας καίνε δεν συγκρίνονται με τα φιλιά και με το πάθος και με την τρέλα του άλλου, αλλά με του Άμλετ και της Ντέμπορα Κερ και του Μπαρτ Λάνκαστερ: είμαστε τα παιδιά των βιβλίων που διαβάζουμε και κυρίως των βιβλίων που διαβάστηκαν από τους άλλους και των ταινιών που είδαν οι άλλοι, τα παιδιά της σελίδας και του σελουλόιντ και της τηλεόρασης όλων όσων συνέθεσαν, διαβάζοντας και βλέποντας, αυτόν εδώ τον κόσμο: τα φιλιά που δώσαμε και θυμόμαστε, λένε αυτοί που ξέρουν, δεν είναι ακριβώς δικά μας, ανήκουν εξίσου στην Ντέμπορα Κερ και στον Μπαρτ Λάνκαστερ. Αστείο δεν είναι; Σε μια εποχή ακραίου, υποτίθεται, πραγματισμού, είμαστε γεννήματα μυθοπλασίας που μιμούνται την πρωτογενή μυθοπλασία. Και κατοικούμε σε ένα σύμπαν φτιαγμένο από λέξεις και καρέ. [§] Πολλοί βέβαια ζουν αντιστοίχως σε έναν κόσμο κατασκευασμένο από πολιτικές παραδοχές και δόγματα και αποφάσεις Κεντρικών Επιτροπών, ή σε έναν κόσμο όπου οι σαγιονάρες ενός αγίου είναι μαγικές, oaltracosa: και αυτά δεν ξεφεύγουν από τον κανόνα που περιγράψαμε πριν, το ίδιο πράγμα είναι. [§] Χαρήκαμε τον Νίκο Δήμου σήμερα στην εκπομπή που κάναμε, είναι πάντα εξόχως νεανικός και, ναι, εξόχως ο ίδιος. Δεν έχει και άλλον τέτοιον, αν μη τι άλλο. Και σίγουρα δεν θα ξανάχουμε ένα Ν.Δ. να μας παίρνει από το χέρι, όπως τότε, το ’80. Μεγαλώσαμε όλοι, ακόμη και οι πολύ νέοι. [§] Μου αρέσει πολύ ο Θαμμένος γίγαντας του Ισιγκούρο που διαβάζω, ανυπομονώ να δω πού θα το πάει στο τέλος. Μου αρέσει που ασκείται στη fantasy, το κάνει με έναν τρόπο παρθένο, λες και δεν έχει διαβάσει καθόλου τους κλασικούς του είδους. [§] Ξεκινά μια βδομάδα με αφόρητα πολλή δουλειά, που πρέπει να βγει, και θα βγει. Θα κουραστούμε πολύ, και οι δύο. [§] Ας είναι.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Κυριακή, 10 Μαΐου 2015 Τρίτη, 12 Μαΐου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά