Παρασκευή, 08 Μαΐου 2015

Σάββατο, 9 Μαΐου 2015

Γράφτηκε από τον 

Αναρωτιέμαι πόσους followersθα είχε ο Βασίλης Ραφαηλίδης αν ζούσε στις μέρες μας, και τι ζημιά θα ’χε κάνει στο κυβερνών τσίρκο με τις ευθείες επιθέσεις του, ειδικά έτσι αθυρόστομος που ήταν, αλλά και τι εχθρούς θα είχε, πώς θα του επιτίθονταν και του ίδιου οι κλακαδόροι που αμείβονται με την προοπτική να έχουν λαμβάνειν ένα ντόνατ και έναν εσπρέσο εβδομαδιαίως, και εντέλει ποια και πόση θα ήταν η σχέση του με τα socialmedia— ναι, θα ήταν έντονη λογικά, ήταν άνθρωπος εξόχως επικοινωνιακός, και άλλωστε αυτό —η ανάγκη του να προβάλλεται στην τηλεόραση, όπου να ’ναι στην τηλεόραση— τον αποδυνάμωσε και τον φτήνυνε πολύ, αλλά άραγε θα λειτουργούσε παρόμοια σε ένα περιβάλλον σαν το σημερινό, όπου όλοι κάνουν το ίδιο; θα ήταν επιδραστικός όσο υπήρξε τότε; ή τάχα θα ήταν κάπως σαν τον Νίκο Δήμου, που πλέον θεωρείται πασέ από όλο το τένις; Τα ίδια (αν και άλλη τάξη μεγέθους: ο Β.Ρ. ήταν πολύ πιο επαρκής πολιτικά, και απολύτως, αν δεν με απατά η μνήμη μου, ανεξάρτητος) ισχύουν πάνω-κάτω και για τη Μαλβίνα Κάραλη, που επίσης «λείπει» τρόπον τινά από το Twitter. Αλλά πάλι δεν μπορείς να ξέρεις. Νά, ας πούμε, άκουγα χθες τις αντιδράσεις του κοινού στην κορύφωση της επίθεσης στο πρώτο StarWars όταν πρωτοπροβλήθηκε το 1987, τη στιγμή που ο Λιουκ καταστρέφει το Άστρο του Θανάτου: όλοι τσίριζαν σαν παιδιά (ήταν παιδιά, όλοι ήμαστε τότε, μικροί-μεγάλοι, μέσα σε κείνες τις αίθουσες), χτυπούσαν παλαμάκια, χαίρονταν στ’ αλήθεια — γιατί έτσι αντιδράς στο πρωτόφαντο, σε κάτι που δεν ξαναϋπήρξε ποτέ πριν. Σήμερα ένα παιδί θα βαρεθεί τρομακτικά αν το βάλεις να δει εκείνη την ταινία, και σίγουρα δεν θα πανηγυρίσει στο τέλος του έβδομου επεισοδίου που όλοι μας θα δούμε τις Γιορτές. Το παρόν στέκεται παγωμένο και αενάως νεογέννητο, και μας κοιτά να απομακρυνόμαστε και να γεμίζουμε ρυτίδες εντελώς απαθές. (Και το κοινό του σινεμά αλλάζει πολύ πιο γρήγορα από αυτό της λογοτεχνίας: για την ακρίβεια, η λογοτεχνία αλλάζει το κοινό της, και ο κινηματογράφος αλλάζει από το κοινό του). Οπότε… δεν ξέρω· δεν ξέρουμε. Απλώς θα ήθελα από καμιά φορά να ήταν εδώ, ξανά, ο Β.Ρ., που υπήρξαμε και γείτονες και τον έβλεπα πού και πού καλημερίζοντάς τον συνωμοτικά. Για να δω τι θα έλεγε, και να έσκαγα πολλά χαμόγελα. [§] Σήμερα, ας πούμε, θα ήθελα να τον ακούσω να λέει, «Ο Διονύσης Τσακνής πρόεδρος της ΕΡΤ. Μα ασφαλώς και είναι πολύ λογικό να διοριστεί πρόεδρος αυτού του σκοταδιστικού μηχανισμού προπαγάνδας ο άνθρωπος που εμπνεύστηκε τους στίχους, “Ας ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου /και η μούσα στους ποιητές να σταθεί / θεατής και κριτής δε θα ’μαι καθόλου / μα στρατιώτης στων καιρών τη γιορτή”, ένα κουπλέ δηλαδή όπου κανείς μπορεί να μετρήσει τέσσερα μετρικά λάθη, ένα ή δύο πραγματολογικά και έναν  γενικότερο εννοιολογικό αχταρμά — αντάξιος ενός Σολωμού, θα λέγαμε, ο νέος κύριος πρόεδρος, για να μην πω ενός Κάλβου». [§] Ας είναι. Νομίζω, για να γυρίσω στα δικά μας, τα τωρινά, ότι δεν είχαμε κάποια είδηση σήμερα, κυμανθήκαμε στα γνωστά, κάτι παλινωδίες και κάτι τέτοια είχαμε όπως πάντα, ο Τσίπρας είπε ότι «οι σέρβερ είναι ανεξέλεγκτοι», οπότε οι ψηφοφορίες καλόν είναι να γίνονται με όστρακα, ο ουρανός δεν έπεσε ακόμη στα κεφάλια μας αλλά εμείς κάνουμε ό,τι μπορούμε για να πέσουμε πάνω στο δικό του το κεφάλι, αυτά. [§] Είχαμε πολύ βιβλίο εμείς σήμερα, πήγαμε στην παρουσίαση του Α.Κ., μετά βγήκαμε με την Ο.Σ., φάγαμε σουτζουκάκια στη Διαγώνιο, είπαμε πολλά και χαρήκαμε, ήταν μια καλή μέρα.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Παρασκευή, 8 Μαΐου 2015 Κυριακή, 10 Μαΐου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά