Δευτέρα, 04 Μαΐου 2015

Τρίτη, 5 Μαΐου 2015

Γράφτηκε από τον 

Διάβαζα σήμερα σε κάτι σάιτ του σκοτωμού για τις ποικίλες μεθόδους θανατικής εκτέλεσης που εφαρμόστηκαν ποτέ από τις κρατικές οντότητες, από τα πολύ παλιά χρόνια μέχρι τους μοντέρνους καιρούς, σε όλο το φάσμα των πολιτισμών, σε Ανατολή και Δύση, και ομολογουμένως εντυπωσιάστηκα γιατί δεν τις ήξερα ή δεν τις θυμόμουν όλες, μερικές είναι εξόχως ευρηματικές, δεν είναι αυτό που έχει κανείς στο νου του όταν ακούει τη λέξη (δεν σκότωναν ή δεν σκοτώνουν μόνο δι’ ανασκολοπισμού, δι’ απαγχονισμού ή διά τυφεκισμού οι οργανωμένες ανθρώπινες κοινότητες), αλλά κυρίως συνιστούν έναν τρόπο ακραίου βασανισμού του καταδικασθέντος, που απλώς καταλήγει νομοτελειακά στο θάνατο. (Πληροφοριακά, οι πιο άγριοι, οι πιο «απάνθρωποι» τρόποι εκτελέσεων φυλάσσονταν για όσους διέπρατταν το έγκλημα της εσχάτης —εθνικής— προδοσίας). Ακραίος βασανισμός, βέβαια, είναι η ίδια η ανακοίνωση της ποινής, και όλο το συμπαγές και ταυτοχρόνως διεσταλμένο διάστημα που μεσολαβεί από την εκφώνησή της μέχρι τη στιγμή που το θύμα μπορεί να θεωρηθεί επισήμως κλινικά νεκρό: γιατί δεν μπορείς να ζήσεις το υπόλοιπο που σου μένει αφότου σε καταδικάσουν εις θάνατον χωρίς να υπάρξεις άλλος. Η ίδια η αφαίρεση της ζωής δεν είναι αρκετή, λοιπόν, πρέπει το υπόλοιπό της, αυτό το μικρό κομμάτι, να τρωθεί ανεπανόρθωτα, να γεμίσει, όχι από θάνατο (ο θάνατος είναι κάτι ανυπόστατο, δεν υπάρχει για τον νεκρό), αλλά από πόνο, από τρέλα, από αρχετυπική απόγνωση. Είναι φανερό πως η ανθρωπότητα, όλοι μας, το σύνολο που απαρτίζουμε, χαιρόμαστε με κάτι τέτοια, απολαμβάνουμε την κατασκευή και την ύπαρξη μιας τρομώδους επικράτειας όπου μπορούμε να ρίξουμε και να φυλακίσουμε ες αεί κάποιον. Η επιβολή της απαγόρευσης της θανατικής ποινής υπήρξε κάτι που μας ξεπέρασε εμφαντικά, όπως σαφώς μάς ξεπερνά η ίδια η ύπαρξη των νομοθετών: τόσο αυτών που στήριξαν και νομιμοποίησαν την ορθότητα της θανάτωσης ανθρώπων για εγκλήματα που διέπραξαν, όσο και αυτών που την κατέστησαν —επιτέλους· και όπου την κατέστησαν— παράνομη. Μα όλο αυτό έγινε μόλις χθες, και δεν το έχουμε συνηθίσει. Θέλουμε να επανέλθει η θανατική ποινή, και μας πονά που θεωρείται περιθωριακή και περιφρονητέα. Κυρίως γι’ αυτό θέλουμε τα κράτη: για να σκοτώνουν στο όνομά μας. [§] Ειδήσεις δεν είχαμε πολλές και σημαντικές. Ο αναπληρωτής υπουργός επί των Οικονομικών Δημήτρης Μάρδας φημολογείται ότι έβγαλε στο εξωτερικό 80.000 ευρώ, μην έχοντας εμπιστοσύνη στην Κυβέρνησή του —σοφή πράξη και μπράβο του εφόσον αληθεύει, κι εμείς το ίδιο θα κάναμε στη θέση του—, το ΔΝΤ μάς μέτρησε, μας ζύγισε και μας βρήκε ελλιπείς κατά ~1,5% % του ΑΕΠ για εφέτος, ενώ με βάση τους υφιστάμενους στόχους έπρεπε να εμφανίζαμε πρωτογενές πλεόνασμα 3% —οπότε έχουμε καθαρή και γενναία επιστροφή στα πατροπαράδοτα πρωτογενή ελλείμματα, δηλαδή χρεοκοπία εν προόδω—, η Διαύγεια πάει για κατάργηση —αν και το Μαξίμου, λέει, δεν είναι έτσι, λάθος διαβάστηκε η επίμαχη τροπολογία—, ο Παπανδρέου ξαναζητάει Δημοψήφισμα («Σήμερα η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να χρειαστεί να προκηρύξει δημοψήφισμα για τη νέα συμφωνία με τους δανειστές εάν θεωρήσει ότι υποσχέθηκε πολλά στον προεκλογικό αγώνα και χρειάζεται ανανεωμένη εντολή για να εφαρμόσει μια τέτοια συμφωνία. Ένα τέτοιο δημοψήφισμα θα το επικροτούσα, αλλά μόνον αν η κυβέρνηση είχε το θάρρος να ζητήσει από το λαό τη συναίνεσή του (θετική ψήφο) για το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων με την ΕΕ. Πρόκειται για τις προοδευτικές μεταρρυθμίσεις για μια πιο δίκαιη κοινωνία και μια βιώσιμη οικονομία. Εάν συμφωνηθούν αυτές οι μεταρρυθμίσεις και υποστηριχτεί το δημοψήφισμα, είμαι σίγουρος ότι η απάντηση θα είναι ένα ξεκάθαρο "ναι" του Ελληνικού λαού» — http://papandreou.gr/faz_referendum_papandreou_gr_20150504/), ενώ διαβάζω στην Καθημερινή: «Ο ιστορικός ηγέτης της γαλλικής ακροδεξιάς Ζαν-Μαρί Λεπέν τέθηκε σε διαθεσιμότητα από το Εθνικό Μέτωπο, το κόμμα που ίδρυσε ο ίδιος και στο οποίο πρόεδρος είναι πλέον η κόρη του, Μαρίν. […] Αφορμή στάθηκαν οι νέες εμπρηστικές δηλώσεις που έκανε ο Ζαν-Μαρί Λεπέν τον περασμένο μήνα για το Ολοκαύτωμα [οι θάλαμοι αερίων των Ναζί δεν ήταν παρά μια “λεπτομέρεια” του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου] σε μια περίοδο που το κόμμα προσπαθεί να αποτινάξει από πάνω του τους χαρακτηρισμούς του “ξενοφοβικού” και “αντισημιτικού”». Επειδή, ακόμη και το πιο σιχαμένο πρόσωπο της Γαλλίας (και της Ιταλίας, και της Γερμανίας) είναι ευρωπαϊκό, είναι Ευρώπη. Σε αντίθεση με εδώ, που δεν είμαστε τίποτε: ένα φερτό νησί. [§] Είμαστε σε δεινή θέση, λίγο χειρότερα από χθες. Επειδή πέρασε άλλη μια μέρα. [§] Η Κ. είναι στη δουλειά από το μεσημέρι, θα επιστρέψει πολύ μετά τα μεσάνυχτα, εγώ εδώ με τον Α.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Δευτέρα, 4 Μαΐου 2015 Τετάρτη, 6 Μαΐου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά