Κυριακή, 03 Μαΐου 2015

Δευτέρα, 4 Μαΐου 2015

Γράφτηκε από τον 

Η μέρα άνοιξε με τη γιορτή του πιτόγυρου στη Θεσσαλονίκη, αυτήν τη διαρκή πολιτιστική πρωτεύουσα των απολιτίστων (αν έχουμε τον Θεό μας δηλαδή), και τελείωσε με την ανακοίνωση για την πλήρωση της θέσης του διευθυντή ειδήσεων στη νέα παλιά ΕΡΤ από; από; από τον διευθυντή της Αυγής [applause]— και το ερώτημα είναι ποιο από τα δύο είναι το πιο κωμικό: ο Τσίπρας ή η φιέστα για μια πίτα γύρο με απ’ όλα; Απ’ ανάμεσα, είδαμε πως πια η εθνική μας κυβέρνηση, με τον επί των Οικονομικών της να λιάζεται στην Αίγινα στέλνοντας με το κινητό καρδούλες και φιλάκια στην Κωνσταντοπούλου (με την οποία σύντομα θα γίνουν αδελφοποιτοί και συνάδελφοι εν όπλοις — αλλά αυτό δεν είναι της ώρας), η Εθνοσωτήριος λοιπόν ζητεί να βρεθεί και να υπογραφεί μία συνολική, λέει, λύση με τους εταίρους της χώρας, για μία σειρά από λόγους — φυσικά, χωρίς να το εννοεί: η Εθνοσωτήριος δεν εννοεί αυτά που λέει. Και αυτό, μ’ άλλα λόγια, εντάσσεται με τη σειρά του στο μπουρλέσκο θέατρο με το πιο ακριβό εισιτήριο που πληρώθηκε ποτέ από ένα θεατή, ή ένα λαό. Και από κάποιους άλλους λαούς φυσικά, που δουλεύουν μια μέρα παραπάνω το μήνα μόνο και μόνο για να πληρώνουν τους συνδικαλιστές μας και τους συνταξιούχους μας, παίρνοντας οι ίδιοι βασικό κάτω από 500 ευρώ — αλλά το ξεχνούμε αυτό μέσα στη χαρά μας και το κέφι μας, εμάς μάς ενδιαφέρουν μόνο οι ανώνυμες Αγορές και το εβραιομασονικό, βεβαίως-βεβαίως, ΔΝΤ: η ρητορική της Χρυσής Αυγής, κοινή με αυτή των κυβερνώντων, ρητορική-καρμπόν, καλά κρατεί. [§] Άρχισαν και οι προσφορές των καταστημάτων σήμερα, ή έστω χθες, και στα μαγαζιά επετράπη μεν να ανοίξουν, αλλά οι μιλίτσιες του ΚΚΕ και άλλων περιθωριακών αλώνιζαν από αχάραγα την πόλη στάζοντας σάλια. Πού να πας να ψωνίσεις, και, κυρίως, πώς να τολμήσεις να σηκώσεις τα στόρια όταν ξέρεις πως ανά πάσα στιγμή μπορείς να βρεθείς με σπασμένο κεφάλι; Απλώς δεν το κάνεις. Οι τουρίστες έβγαζαν φωτογραφίες τον καθ’ ημάς ISIS, ο καρκίνος εξαπλώνεται, ο ήλιος χαϊδεύει το ωραίο θέαμα. Και οι δημοσιογράφοι τρέχουν να πάρουν δηλώσεις από κάτι απίθανους τύπους, κάτι κόκκινους φασίστες με χουντικό φρασεολόγιο και παρουσιαστικό, που υπό νορμάλ συνθήκες δεν θα τους έβγαζε ούτε η Πάνια. Αλλά αυτές εδώ οι συνθήκες δεν είναι νορμάλ. Και έχουν πολύ περιθώριο μπροστά τους για να εκτραχυνθούν πολύ περισσότερο από όσο μπορούμε να αντέξουμε. Και δυστυχώς θα εκτραχυνθούν. [§] Είχαμε τον Τάκη Θεοδωρόπουλο στην εκπομπή, ήταν πολύ καλός και οι ακροατές τον απήλαυσαν. Τον ξέρω 30 χρόνια, κι αν κάτι κυρίως θαυμάζω επάνω του είναι οι τόνοι δουλειάς που έχει ρίξει. Ίσως ακριβώς γι’ αυτό δεν ιδρώνει τ’ αυτί του από τα τσουτσέκια που τον πιάνουν στο στόμα τους, κάτι φαιοκόκκινα ναζιστάκια της οκάς, ανεπάγγελτα, πάσχοντα και αφόρητα αμόρφωτα. [§] Έχω πολλά νεύρα. Πρώτα-πρώτα με μένα, που ψάχνω θολές εικόνες σωσιβίων για να χαρώ έστω και για το υπόλοιπο της ημέρας, αντικατοπτρισμούς και φενάκες, ψέματα και χαζολογήματα, αλλά κυρίως μ’ αυτούς που οι ψευδαισθήσεις τους τους έγιναν δεύτερη φύση. Όχι γιατί είναι ηλίθιοι, δικό τους καπέλο αυτό: αλλά γιατί είναι επιβαρυντικοί στην όλη κατάσταση. Κάτι πρέπει να γίνει. Απλώς και μόνο για την τιμή των όπλων. Και να γίνει άμεσα. [§] Spleen. Fuckingspleen. Αιώνιο fuckingspleen.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Κυριακή, 3 Μαΐου 2015 Τρίτη, 5 Μαΐου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά