Σάββατο, 02 Μαΐου 2015

Κυριακή, 3 Μαΐου 2015

Γράφτηκε από τον 

Προχθές είχαμε τον Καβάκο και τον Σιμπέλιους, σήμερα τον Ρουβά και τον Μίκη. Πολύς λόγος και για τη δεύτερη ευτυχή συνάντηση, αν και δεν παρακολούθησα όσο έπρεπε το θέμα, ασχολιόμουν με αλλότρια. (Κάτι άκουσα, μάλιστα, ότι πήγαν, λέει, στη συναυλία και κάτι αντιεξουσιαστές και πούλησαν κουπόνια, πέταξαν τρικάκια, έκαναν οριγκάμι ή κάτι τέτοιο. Έχουν σαλτάρει, είναι για λύπηση ή για άμεσο διορισμό σε μια υπηρεσία. Είναι αναρχικοί με μανσέτες). Όλοι μου οι φίλοι υποστηρίζουν το προφανές, πέραν τού προφανούς, δικαίωμα του όμορφου σόουμαν να τραγουδά ό,τι θέλει, μα όλοι θα τον θυμόμαστε τον Σάκη από τα Μακαρόνια με κιμά και από το Shake, shake, shake, shake, shakeit(miamor) ή όπως το έλεγαν εκείνο το τραγούδι που είπε στη Eurovision, κι αυτό επειδή, σε αντίθεση με τον ίδιο, μας αρέσουν αυτά, έχουν πλάκα, είναι γνήσια, και δεν τα ξεχνάμε, δεν «πάμε παρακάτω». (Αυτός καλά κάνει και πάει, δεν μας πέφτει λόγος). Και επειδή η ζωή και ο θάνατος παραείναι θλιβερά πράγματα για να επιζήσει στο τέλος το φρικτό μπουζούκι και όχι τα πλήκτρα. (Και πόσο θα ’θελα οι απάνθρωποι, απαίσιοι αυτοί στίχοι, οι ακριβοί: «Θέλει νεκροί χιλιάδες, να ’ναι στους τροχούς / Θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους» να μην ήταν αληθινοί. Ή, έστω, να μην τους είχαμε παντιέρα. Ας μην τους είχαμε παντιέρα, ας διαλέγαμε την ειρήνη, που άλλωστε μόνο αυτή νικά και μονάχα αυτή γυρνά τους ήλιους). [§] (Πόσο γλυκερό ακούστηκε αυτό, ε; Και πόσο δεν με νοιάζει που ακούστηκε γλυκερό). [§] Είχαμε και δύο ακόμη θανάτους χθες (ή έστω σήμερα): πέθαναν η Ρουθ Ρέντελ το πρωί (85) και η Πλιτσέσκαγια το απόγευμα (90). Από τους θανάτους που προσφέρουν ένα ακόμη «Σαν Σήμερα» στις εφημερίδες, αντίθετα με τις 350.000 γεννήσεις που έχουμε την μέρα. (Ούτε καν της πριγκιποπούλας του βρετανικού θρόνου δεν ξέρουμε σήμερα αν θα μνημονεύεται ποτέ στις οικίες στήλες). Η ζωή είναι αχαρτογράφητη, μια terraincognitaπου βαδίζεις μόνος, από τη μία, και δεν ξέρεις πού θα σε βγάλει, αν αφήσεις ένα τέτοιου μεγέθους αποτύπωμα. Και, από την άλλη, ίσως τέτοια να είναι και η αναλογία που μας χωρίζει όλους εμάς από τους μεγάλους καλλιτέχνες — ποιος ξέρει; Ας είναι. [§] Λίγοι θα δουν ή θα ξαναδούν την πρίμα μπαλαρίνα να χορεύει (μαγικά), αλλά τουλάχιστον πολλοί θα διαβάσουν τη Ρέντελ, που είναι πάνω-κάτω το ίδιο, είναι και τα δύο ωραίες, θρεπτικές τροφές, κι ένας τρόπος να ξεχνιέσαι και να γεμίζεις τον κενό χρόνο. [§] Στο μεταξύ, ο κυβερνητικός θίασος συνεχίζει το παιχνίδι του· έχω την εντύπωση πως τσιμπάνε κάπως λιγότεροι βδομάδα την εβδομάδα, αλλά δεν είμαι σίγουρος. Μια κουβέντα εδώ και μια κουβέντα από κει αλλάζουν τα δεδομένα στο ηθικό των πολλών πανεύκολα. Οι αντιδράσεις των πολιτών είναι παβλοφικές και αναμενόμενες. Ενδεχομένως και απολύτως μετρήσιμες. Παρά ταύτα, κάτι λίγο δείχνει να αλλάζει. Ίσως να φταίει βέβαια, απλώς, η μονοτονία: οι πρωταγωνιστές του μπουλουκιού λένε τα ίδια εθνικιστικά-φασιστικά-λαϊκίστικα εδώ και 100 μέρες, και επιτέλους είναι τόσο κούφια λόγια αυτά, όπως όλα τα όμοιά τους (το Έθνος, η Φυλή, η Περηφάνια, η Ελπίδα, το Αίμα, η Δόξα, η Τιμή, το Δίκιο, η Ελλάδα, ο Καράμπελας, η Χάιδω), που δεν μπορεί παρά κάποιοι να κατάλαβαν πως πρόκειται περί κοροϊδίας ύποπτης και ελεεινής. Όχι ότι έχει καμιά σημασία, βέβαια, αυτό. Δεν έχει. Η καταστροφή δεν πρόκειται να αποσοβηθεί επειδή κάποιοι λίγοι θα ανοίξουν τα μάτια τους και τα αυτιά τους από βαρεμάρα. Η καταστροφή δεν θα αποσοβηθεί. [§] Κλείσαμε 100 μέρες και με τον Α., το γιορτάσαμε οι τρεις μας σήμερα. Είμαστε τυχεροί.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Σάββατο, 2 Μαΐου 2015 Δευτέρα, 4 Μαΐου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά