Παρασκευή, 01 Μαΐου 2015

Σάββατο, 2 Μαΐου 2015

Γράφτηκε από τον 

Όλη η συζήτηση σήμερα, ή τέλος πάντων χθες, με τις καλές και τις κακές στιγμές της, περιορίστηκε γύρω από τον Καβάκο, που τον έφερε στην Αθήνα και στο Μέγαρο η Φιλαρμονική του Βερολίνου. Και να ’ναι καλά και το Βερολίνο και η Γερμανία. Και βέβαια πρόκειται για την ίδια, απαράλλαχτη συζήτηση που κάναμε και ξανακάναμε στα είκοσι και στα τριάντα μας: επαναλαμβάνεται με τα ίδια λόγια και τα ίδια επιχειρήματα, από άλλα στόματα, άλλων τριαντάρηδων και άλλων εικοσάρηδων. Και επαναλαμβάνεται, όχι με τη γνώση ότι αυτή εδώ δεν είναι η πρώτη φορά, ούτε θα μπορούσε να ήταν, αλλά με τη στρεβλή πεποίθηση πως πρέπει να είναι η τελευταία. Τα ίδια κάναμε κι εμείς, τότε, στα είκοσι και στα τριάντα μας. Τα ίδια θα κάναμε και σήμερα. Και στο βάθος όλου αυτού, βέβαια, φυραίνει, στομώνει, λεηλατείται ό,τι λίγο μάς έχει απομείνει — απομυζείται. Γιατί πάντα μάς περισσεύει λίγο, και ίσως καθόλου. Η ειρωνεία, ο μυστικά χαμογελαστός σύντροφος στα μεγάλα ταξίδια της Τέχνης, καταντά βάρος στον δημόσιο πολιτικό λόγο όταν αυτός εκφέρεται στο μεσοαστικό τριάρι της μεταπολιτευτικής Ελλάδας: το iPadπάνω στο σκρίνιο δεν μεταμορφώνει το σκρίνιο, απλώς το χρησιμοποιεί. Πρέπει κανείς να φεύγει από όλα αυτά. Μα στα είκοσι και στα τριάντα του δεν το θέλει, κρατά όλο πεσμένο το γάντι του ανάμεσα στα πόδια των άλλων, και, μεγάλος, πια, δεν του περισσεύει πολύ από τίποτα, δεν του περισσεύει πολύς χρόνος, δεν του περισσεύουν ευκαιρίες, δεν του περισσεύουν δυνατότητες ελευθερίας και ανάσας. Και ίσως να μην του περισσεύει και καθόλου, τελεία: ίσως και τίποτα από τα πάντα. [§] Η ομορφιά είναι πάντα κτήμα ενός μοναδικού και μοναχικού ανθρώπου, και η αντίληψή της δεν μοιράζεται και δεν ποσοτικοποιείται. Μια φούγκα και όλος ο Ντοστογιέφσκι δεν είναι παρά ταλαντώσεις του αέρα και σημάδια μελάνης πάνω σε κιτρινισμένο χαρτί αν δεν είναι εκεί αυτός ο ένας να τα γευτεί με τα χείλια του και να τα ρουφήξει όπως γεύεσαι και ρουφάς τη ζωή από τον άλλον στο κρεβάτι. [§] Κατά τα άλλα, οι εκδρομείς της Πρωτομαγιάς επέστρεψαν ομαλά, ενώ οι πορείες εξελίχθηκαν θεσμικά και καθωσπρέπει, και οι δηλώσεις στα Μέσα από τη συνδικαλιστική και στρατιωτική ηγεσία έγιναν όπως ήταν ωραία κανονισμένο. [§] (Πρέπει να φύγω από όλα αυτά, μου αφαιρούν κι αυτό το λίγο που μου ’χει μείνει — μου το απομυζούν. Ίσως να μη μου περισσεύουν πολλές δυνατότητες ελευθερίας και ανάσας ακόμη, ίσως και τίποτα από τα πάντα). [§] Κάπου στο εξώτερο Διάστημα, στο μεταξύ, η Teslaφτιάχνει μπαταρίες που θα χαρίσουν ελευθερία στον κόσμο. Δεν ξέρω τι θα την κάνουμε τόση ελευθερία όταν έρθει εκείνη η ώρα, δεν ξέρω πώς θα την οργανώσουμε και πώς θα τη διαχειριστούμε: είναι το πιο σπάνιο και το πιο άγριο γεράκι η ελευθερία, και είναι ατίθαση όταν δεν τη χαρίζεις. [§] Δουλεύω το βιβλιαράκι, η Κ. δούλευε κανονικά, πήγαμε με τον Α. και την πήραμε, είδαμε τους προπέρσινους Avengers, διαβάζουμε στον ξένο Τύπο τις κριτικές για τους τωρινούς, ίσως πάμε να τους δούμε και σε αίθουσα, σπάζοντας, εγώ, εμπάργκο χρόνων, έτσι χωρίς επαρκή λόγο. Ίσως επειδή δεν μου περισσεύουν πολλές δυνατότητες ελευθερίας και ανάσας ακόμη, ίσως και τίποτα από τα πάντα.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Παρασκευή, 1 Μαΐου 2015 Κυριακή, 3 Μαΐου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά