Πέμπτη, 30 Απριλίου 2015

Παρασκευή, 1 Μαΐου 2015

Γράφτηκε από τον 

Είδαμε το Whiplash, ελληνικός τίτλος: Χωρίς μέτρο, μια δεξιοτεχνικά κατασκευασμένη ταινία αλλά χωρίς καθόλου ψυχή μέσα της (έξω της βέβαια είχε πολλή, τόσο πολλή που σε έγκωνε, όπως οι παλιές ελληνικές ταινιούλες της Φίνος Φιλμς, ή το σπουδαίο πρώτο Ρόκυ, ας πούμε, tonameafew— αλλά το έξω δεν φτάνει για να κάνεις σινεμά: αλλιώς θα έφτανε και το σελουλόιντ), που εσύ προφανώς, δυνάμει μου αναγνώστη, την είδες στην ώρα της στο σινεμά —εγώ έχω να πάω πολλά-πολλά χρόνια σε αίθουσα, και μάλλον δεν θα ξαναπατήσω: αλλά και γι’ αυτό ας μιλήσουμε άλλη φορά—, όμως μολονότι δεν μου άρεσε σαν δράμα (αν τη δεις σαν κωμωδία, θα σου αρέσει πολύ γιατί οι χαρακτήρες είναι κωμικά μονοδιάστατοι), μου έδειξε γιατί δεν είμαι καλός συγγραφέας: επειδή δεν προπονούμαι. Οι μουσικοί στην ταινία, υψηλού επιπέδου καλλιτέχνες όλοι (αλλά όχι πάρα πολύ υψηλού), κάνουν πολύωρες πρόβες κάθε μέρα, χωρίς διακοπές, χωρίς να σηκώνουν κεφάλι, χωρίς να διαμαρτύρονται, χωρίς να βγάζουν κιχ: αυτό σπανίως το κάνει ένας συγγραφέας, και σίγουρα κανείς στην Ελλάδα, και σίγουρα όχι εγώ. Μα το γράψιμο, η ικανότητα για γράψιμο, δεν είναι εκ Θεού: εκ Θεού είναι μόνο τα ραδίκια και η λάσπη γύρω από τα ραδίκια. Και δεν είναι μόνο η προπόνηση. Είναι η διδασκαλία: κυρίως είναι η διδασκαλία. Στην Ελλάδα έχουμε πολύ περισσότερους αυτοδίδακτους πεζογράφους από όσους μπουζουκτσήδες, κλαριτζήδες, μπέλι ντάνσερς και νυχούδες που πάνε σε σπίτια. Δεν πρέπει να συμβαίνει σε κανένα άλλο μέρος του Τρίτου Κόσμου αυτό. Η ικανότητα για συγγραφή θεωρείται Θείο δώρο στην Ελλάδα (στη χώρα όπου ο βρομιάρης νεοναζί μπράβος Ξηρός που τον πληρώνει η μάνα μου από το υστέρημά της μιλάει με τον Γιαραμπή και βλέπει Αποκαλυπτικά οράματα, κι εμείς καθόμαστε και τον κάνουμε είδηση), πακέτο τυλιγμένο με γλασέ χαρτί και δεμένο με κορδέλα: γεννιέται κανείς με δαύτην, όπως γεννιέται με ένα όρχι, με λαγωχειλία ή με συγγενή δυσπλασία του κόλου. Να φανταστείς, αν βρει και εκδότη και κάνει και τα κατάλληλα κονέ για να εκλεγεί στην κωμική Ένωση Συγγραφέων (ή κάπως έτσι, δεν θυμάμαι πώς λέγεται — αλλά θυμάμαι όλους όσους μού έταξαν την ψήφο τους αν τους έβγαζα βιβλίο, τον Α.Β. πρώτο-πρώτο) δικαιούται να ελπίζει σε σύνταξη. (Μά τον Θεό, στο λόγο μου). Αν μη τι άλλο, πολλοί τη διεκδικούν. Ναι, είναι αστείο… Τι θέλω να πω: προφανώς και δεν είναι απαραίτητο να έχεις δίπλωμα Συγγραφής Πεζογραφημάτων για να γράφεις και να εκδίδεις, κάνε ό,τι θες, φιλελεύθερη δημοκρατία έχουμε, ενώ ασφαλώς χρειάζεται για να αλλάζεις σιφόνια και να βάζεις καζανάκια σε καμπινέδες και να κουρεύεις και να δίνεις τα εργαλεία σε όλες τις άλλες τέχνες, αλλά εναπόκειται στο φιλότιμο του καθενός να το κάνει: να σπουδάσει. Οι σχολές, ή «εργαστήρια», δημιουργικής γραφής πρέπει να θεωρούνται προαπαιτούμενα και απαραίτητα όσο το χαρτί, το στιλό και το πληκτρολόγιο. Εννοώ, και πάλι, αν θέλεις να παίξεις σε ένα κάποιο σοβαρό επίπεδο — αν όχι, δεν είναι απαραίτητο τίποτε. Αρκεί να χαϊδεύεις το πιγουνάκι του αναγνωστικού ψηφοφοράτου. Και κάποιων άλλων, που επίσης απεχθάνονται τα πτυχία. [§] Δεν υπάρχουν ειδήσεις τον Αύγουστο γενικώς, και την παραμονή τριημέρου στην Ελλάδα ειδικώς. [§] Περάσαμε πολύ όμορφα σήμερα, με μια μεγάλη βόλτα στην παραλία και οι τρεις μαζί. [§] Κάποιοι μιλάνε για παράξενες βροχές.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Πέμπτη, 30 Απριλίου 2015 Σάββατο, 2 Μαΐου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά