Τρίτη, 28 Απριλίου 2015

Τετάρτη, 29 Απριλίου 2015

Γράφτηκε από τον 

Γίνεται μία πολύ καλή συζήτηση σχετικά με το αν συμφέρει ή όχι τον ΣΥΡΙΖΑ ένα δημοψήφισμα, τι είδους θα είναι αυτό, αν είναι πιο λογικό να καταφύγει σε εκλογές, και υπό ποία προϋπόθεση, κλπ. κλπ. Όσοι πιστεύουν πως ο Τσίπρας θα προκαλούσε ένα δημοψήφισμα για να περάσει μέτρα (τα απαραίτητα, ικανά και αναγκαία μέτρα που θα επιβληθούν στη χώρα από τους εταίρους της, και που θα είναι πολύ πιο σκληρά από όσο θα ήταν αν δεν είχε σπαταληθεί όλος αυτός ο καιρός που πετάχτηκε στα σκουπίδια) ισχυρίζονται —και σωστά— πως, αφενός μεν θα το κέρδιζε (ας πούμε, με 60%-40%), αφετέρου δε η νίκη του αυτή θα ήταν κούφια, πύρρειος, άδικη, καθώς το 40% που θα ψήφιζε ΟΧΙ στο «Ευρώ με μέτρα» θα συγκροτούνταν από Αριστερούς κυρίως ψηφοφόρους, ενώ ο ίδιος θα βρισκόταν, παράλληλα, στο ίδιο στρατόπεδο με τα τρία φιλοευρωπαϊκά κόμματα, που φυσικά θα ψήφιζαν επίσης υπέρ του ευρώ (άρα και των μέτρων, των ψευδομεταρρυθμίσεων). Έτσι —συνεχίζουν τη σκέψη τους— θα γεννιόταν αμέσως ένας ισχυρός πόλος στα αριστερά του, που αμέσως θα έψαχνε, και θα έβρισκε, αρχηγό: ήτοι αντίπαλον του Τσίπρα δέος. Οπότε —καταλήγουν, και ορθά— αυτό που θα τον συνέφερε να επιλέξει από τα δύο, εάν έπρεπε να επιλέξει, είναι οι εκλογές: αλλά εκλογές που θα τις προκήρυσσε μόνο εάν είχε μία συμφωνία στα χέρια του, τέτοια μάλιστα που θα μπορούσε να την παρουσιάσει σαν νίκη, δεδομένων των συνθηκών και της οικονομικής δυσπραγίας. Γι’ αυτό, άλλωστε, προτάσσει σήμερα τα «Αριστερά» νομοσχέδια, πασχίζοντας να επιδείξει φιλολαϊκό, ριζοσπαστικό προφίλ: για να δείξει πως εκτέλεσε τη λαϊκή εντολή, πως το πάλεψε όσο μπορούσε. Με τη συμφωνία στα χέρια, η αντιπολίτευση δεν θα έχει να αντιτάξει τίποτε, οπότε και θα χάσει πανηγυρικά — και ο ΣΥΡΙΖΑ θα αυξήσει το ποσοστό του και θα εδραιώσει την κυριαρχία του.  Ουσιαστικά, δεν θα χρειάζεται καν την κυβερνητική σύμπραξη, πλέον, των ημίτρελων στα ακροδεξιά του. Όλα αυτά ακούγονται πολύ λογικά (και είναι), όπως πολύ λογικό ακούγεται και το σενάριο να συνεχίσει ως έχει (αλλά με μια συμφωνία, πάντα, στα χέρια), και βλέποντας και κάνοντας στη συνέχεια: άλλωστε, ποιος μπορεί να προβλέψει με σιγουριά τι θα γίνει στο προσεχές μέλλον; Παρά ταύτα, κάτι δεν κολλάει στο καλογραμμένο αυτό σενάριο: προς τι όλα αυτά; γιατί τόσος θόρυβος, τόση αριστεροσύνη, τόση φωνή και καημός; για να διαχειριστεί την εξουσία, που λέγαμε παλιά, παίρνοντας τη σκυτάλη από τη ΝΔ που την είχε πάρει από το ΠΑΣΟΚ; για να μοιράζει οφίτσια και χρήματα σε ημετέρους; για να συνεχίσει, με δυο λόγια, «τα ίδια που κάνανε και οι άλλοι»; Δεν πολυκολλάει. Και δεν φαίνεται λογικό. Όχι με τους ανθρώπους (πολλούς από τους ανθρώπους) που συναπαρτίζουν αυτή την κυβέρνηση. Και δεν εννοώ τη ρητορική τους, αλλά αυτά που όντως πιστεύουν — και με ό,τι θεωρούν πως είναι Ιερή Αποστολή τους. Γι’ αυτό και εγώ επιμένω πως τελικώς θα πάει σε δημοψήφισμα, όχι με το μέρος του ευρώ. Αλλά της δραχμής. Και θα το κερδίσει εύκολα, έχοντας καταδείξει τη Μέρκελ (εξ ου και μόνο μ’ αυτήν μιλάει) σαν Γκεσταπίτισσα που θέλει να μας σφάξει (αυτό κάνει χρόνια τώρα, άλλωστε: έχει προετοιμάσει το έδαφος). Το δε ερώτημα θα είναι απλό, σαφές, σχεδόν σκιτσαρισμένο στα ψηφοδέλτια. Γιατί μόνο έτσι, με ξεκάθαρη λαϊκή εντολή, μπορεί να τα αλλάξει όλα, κατεδαφίζοντάς τα. Γι’ αυτό ήρθαν (όχι γι’ αυτό ψηφίστηκαν: γι’ αυτό ήρθαν), για τον εκτροχιασμό, όχι για να αράξουν στο σταθμό και να πίνουν μπίρες. (Συμφωνία; Να υπογράψουν συμφωνία με την Τρόικα; Πόθεν; Και γιατί όχι με το Ιράν ή την Κίνα;) [§] Αυτό είναι που φοβάμαι αυτό. [§] Η αγαπημένη του Στόχου και των απανταχού φιλοναζί Κωνσταντοπούλου δήλωσε στη Βουλή: «Στο επόμενο νομοσχέδιο, η κυβέρνηση θα τιμήσει τα πολλά θύματα από το κλείσιμο της ΕΡΤ, ως πεσόντες στο καθήκον». Ενώ ο Παναγούλης ζήτησε να αποκατασταθούν οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ, και ιδιαίτερα «όλοι εκείνοι που αγωνίστηκαν για να έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία». Δεν υπάρχει λυτρωμός από το τσίρκο, από αυτό το freakshow. Δεν υπάρχει, και αδίκως αγωνιούμε. [§] Αναρχοφασίστες επιτέθηκαν στον Βαρουφάκη, λέει το Press Project, ενώ έτρωγε στα Εξάρχεια. Βρομιάρηδες είναι, και τσογλάνια, όπως όλα τα φασισταριά. Θρασίμια και ψευτονταήδες της φάπας, αγέλες-αγέλες εναντίον πάντα ενός. (Δεν ξέρω αν είναι αληθές το γεγονός, και μά τον Θεό δεν με νοιάζει ούτε καν έχει σημασία: επιθέσεις γίνονται συνέχεια από φασίστες: από τον Περίανδρο ώς τις μούτζες στη Βουλή, τους έχω σιχαθεί). [§] Ήθελα να μιλήσω για τους εκδότες σήμερα, αλλά θα το κάνω μάλλον αύριο, είμαι πολύ κουρασμένος. [§] Είδαμε ξανά το Reservoirdogs, είναι καλό να το βλέπει κανείς πού και πού. Φάγαμε λουκάνικα με αυγά για βραδινό, βαρύ φαγητό. Τελειώσαμε τα βιβλία που διαβάζαμε και γράψαμε από ένα σημείωμα γι’ αυτά. Ο Α. έπαιξε πολύ και λιάστηκε στον ήλιο, στο μπαλκόνι. Ήταν μια όμορφη μέρα.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Τρίτη, 28 Απριλίου 2015 Πέμπτη, 30 Απριλίου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά