Δευτέρα, 27 Απριλίου 2015

Τρίτη, 28 Απριλίου 2015

Γράφτηκε από τον 

Οι ειδήσεις της ημέρας ήταν δύο, ο Βαρουφάκης και ο Κομπότης. (Ο Κοντονής όχι, γιατί ξέραμε από μιας αρχής ότι οι ομάδες μας δεν θα αποκλείονταν από τα ευρωπαϊκά τουρνουά — όχι χωρίς να κανεί η χώρα). Με την περιθωριοποίηση Βαρουφάκη, λοιπόν, και την ταυτόχρονη αναβάθμιση του Τσακαλώτου στη διαπραγμάτευση με τους εταίρους ασχολείται ο κόσμος, χαρούμενος πολύ που τώρα όλα θα πάνε τέλεια, λες και έχει κάποιαν ουσιώδη σημασία το προσωπικό που στέλνουμε να παρευρίσκεται στις συζητήσεις με τους εταίρους, και όχι οι πολιτικές τους γραμμές, που χαράσσονται στην Αθήνα (γράφει η Καθημερινή: «Η περιθωριοποίηση του ρόλου του υπουργού Οικονομικών κ. Γιάννη Βαρουφάκη στη διαπραγμάτευση με τους εταίρους ανακοινώθηκε από το Μέγαρο Μαξίμου, υπό το βάρος των αλγεινών εντυπώσεων που άφησε το τελευταίο Eurogroup και η “υποδοχή” που του επιφύλαξαν εκεί οι ομόλογοί του της Ευρωζώνης. Προκειμένου να δοθεί λύση στο παρατεταμένο αδιέξοδο, η κυβέρνηση προχωρά σε συγκρότηση πολιτικής ομάδας διαπραγμάτευσης, στην οποία αναβαθμισμένο ρόλο καταλαμβάνει ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, Ευκλείδης Τσακαλώτος αν και, τυπικά, αυτή τελεί υπό την ευθύνη του κ. Βαρουφάκη»), από τη μία, και με τη σκληρή και άδικη τύχη που έπληξε τον Τιτάνα των στοιχηματζήδων, από την άλλη (γράφει το Sport24: «Ο ειδικός ανακριτής διαφθοράς, Γιώργος Ανδρεάδης και ο εισαγγελέας υπηρεσίας, αποφάσισαν την απαγόρευση ενασχόλησης με το ποδόσφαιρο για τον ισχυρό άνδρα του Λεβαδειακού, Γιάννη Κομπότη»). Εμένα πάλι άλλη είναι η απορία μου: αφού έτσι κι αλλιώς έχουν στήσει το παιχνίδι, γιατί δεν έβαλαν στη θέση του Βαρουφάκη τον Κομπότη; Κάτι παραπάνω θα βγάζαμε. [§] Ο Παναγής Παναγιωτόπουλος μας θύμισε, βέβαια, το σύνθημα που δονούσε τις πλατείες προ δύο μηνών: «Έκανες τη Μέρκελ να τρέμει σαν κλαράκι / γεια σου, ρε αλάνι, Γιάνη Βαρουφάκη», στις φασιστικές συγκεντρώσεις που διοργάνωσαν η Χρυσή Αυγή και οπαδοί τού ΣΥΡΙΖΑ από κοινού, στο πρώτο Eurogroup. [§] Παραθέτω αυτούσιο, αμέσως παρακάτω, το σατιρικό άρθρο της κυρίας Δάφνης Σφέτσα που δημοσίευσε σήμερα (ή χθες; τη Δευτέρα εννοώ) το όργανο της καταστασιακής Διεθνούς Αυγή. Έχει ώς εξής: [§] «“Δεν εκβιαζόμαστε” διαδήλωναν εκατοντάδες χιλιάδες “ανάσες αξιοπρέπειας” μόλις εκλέχτηκε η νέα κυβέρνηση και άρχισε ο μαραθώνιος της διαπραγμάτευσης. Τώρα που η ώρα της κρίσεως πλησιάζει, είναι η στιγμή να συνειδητοποιήσουμε τι ακριβώς ζητούσαμε από τους εκπροσώπους μας όταν τους λέγαμε να μην κάνουν “ούτε βήμα πίσω”. Ζητούσαμε στον πόλεμο που μας έχουν κηρύξει να πάρουμε επιτέλους μέρος. Να μην είναι από τη μια μεριά οι δανειστές και από την ίδια οι εκπρόσωποι του ελληνικού λαού. Ζητούσαμε, απαιτούσαμε ακριβέστερα, από την κυβέρνηση να υπερασπιστεί την αξιοπρέπειά μας. Δεσμευόμασταν με τη φυσική μας παρουσία στους δρόμους και τις πλατείες ολόκληρης της χώρας ότι στον αγώνα αυτόν θα έχει την απόλυτη συμπαράστασή μας — τουτέστιν: ότι θα βάλουμε πλάτη. Η υποταγή αποτελεί παρελθόν, ο πόλεμος μαίνεται. Υπάρχουν δύο αντιμαχόμενες πλευρές και όχι η αγαστή συνεργασία δανειστών και ελληνικής κυβέρνησης — την οποία ακόμα διεκδικεί σκούζοντας ο Άδωνις Γεωργιάδης και τα λοιπά στελέχη των φιλοευρωπαϊκών (sic) δυνάμεων. Η αξιοπρέπειά μας, όπως εκδηλώνεται από το «ούτε βήμα πίσω» της κυβέρνησης στα θέματα που αφορούν τα εργασιακά, τις περικοπές μισθών- συντάξεων, το ασφαλιστικό κοκ, βρίσκεται στο προσκήνιο. Έχει έρθει, λοιπόν, η ώρα να κάνουμε και εμείς πράξη τις δεσμεύσεις μας: να βάλουμε πλάτη. Αυτή η “πλάτη” είναι η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου για τα ταμειακά διαθέσιμα. Όχι μόνο δεν πρέπει να μας ξενίζει, αλλά πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι στην ουσία είναι δική μας απαίτηση. Είναι αυτό που ζητούσαν τα κορμιά μας στις πλατείες του Φλεβάρη: να γίνει ό,τι είναι δυνατό για να τελειώσουν τα μνημόνια, η λιτότητα, η κοινωνική καταστροφή, να παλέψουμε με όλα τα μέσα για να ανασυγκροτηθεί η κοινωνία, να μην γίνει ούτε βήμα πίσω. Δεν μας αρέσει να νομοθετούμε με ΠΝΠ. Προφανές. Είναι, όμως, εργαλείο όταν οι περιστάσεις είναι έκτακτες. Και ο πόλεμος είναι εξαιρετικά έκτακτη περίσταση. Κατά τη διάρκειά του δεν χωρούν εγωισμοί, ψευτοανταρσίες και δεύτερες σκέψεις. Συλλογικά αποφασίσαμε να ριχτούμε σ' αυτόν, όταν στις εκλογές του Ιανουαρίου είπαμε τέλος στα μνημόνια. Αφότου εκλέξαμε τους στρατηγούς μας, η μόνη επιλογή είναι να πολεμήσουμε. Ο απολογισμός θα γίνει μετά τη λήξη: μεσούσης της μάχης επιτρέπεται μόνο το τραγούδι και η πίστη στη νίκη». [§] Όταν η ζωή έχει κέφια, η τέχνη ενδύεται τον σωστή της ρόλο: της υπηρετριούλας. [§] Η Κ. είχε ρεπό σήμερα, ξεκουράστηκε, έβγαλε μία τεράστια βόλτα τον Α., που ξελιγώθηκε μεν στο παιχνίδι, αλλά πέρασε και καλά. [§] Ο Τσίπρας βγήκε στον Χατζηνικολάου. [§] Νοικιάσαμε και βάλαμε να δούμε τον Birdman, που κυκλοφόρησε μόλις στα βιντεοκλάμπ. Ωραία κωμωδία, ρηχή όσο πρέπει να είναι οι κωμωδίες (αυτό μάς το έμαθε ο βάρδος), άνευ λόγου και αιτίας η συνεχής ροή των σκηνών (για να φανεί πως βλέπαμε… θέατρο; μα πόθεν;), αμήχανο αλλά τι να κάνουμε, το έγραψαν τέσσερις (!) νοματαίοι, ωραίες ερμηνείες, στα όρια του μπουρλέσκ (μεγάλωσε η Ναόμι Γουότς, πότε πρόλαβε;), άξιζε στο τέλος τα λεφτά του το φιλμάκι, αν μη τι άλλο γιατί είχε εξαιρετική διεύθυνση παραγωγής, ήταν όλα πολύ-πολύ προσεγμένα, και, κυρίως, γιατί με έβαλε στα καρφιά: θα πάρω να ξαναδούμε ένα πραγματικό φιλμ για την αναπαράσταση, για το αργό πέρασμα της ζωής μέσα στην τέχνη (ή μάλλον το αντίθετο), τη Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης, που είναι σινεμάς και όχι σινεμά-γλασέ.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Δευτέρα, 27 Απριλίου 2015 Τετάρτη, 29 Απριλίου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά