Κυριακή, 26 Απριλίου 2015

Δευτέρα, 27 Απριλίου 2015

Γράφτηκε από τον 

Διάφορες κατηγορίες άνθρωποι —κάποιοι πολύ σοβαροί αναλυτές, πολλοί αιθεροβάμονες, όλοι οι αισιόδοξοι, οι ψηφοφόροι των κομμάτων της συμπολίτευσης (τουλάχιστον του ΣΥΡΙΖΑ, για τους άλλους δεν είμαι απολύτως σίγουρος)­— πιστεύουν πως, πού θα πάει, θα βρεθεί μια άκρη, χρονικά τοποθετημένη τον Ιούλιο, και η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει, η κυβέρνηση θα υπογράψει το πολυπόθητο τρίτο Μνημόνιο και θα πάρει τα προσήκοντα μέτρα που θα αποτρέψουν ένα κραχ μέσα στο ’15, έστω και αν χρειαστεί, που θα χρειαστεί, να δημιουργηθεί ένας πόλος βαρέων κόκκινων κρατιστών στη μια της πάντα κι ένας άλλος, πάλι βαρέων κρατιστών αλλά μαύρων, στην άλλη: οι του Λαφαζάνη, ας πούμε, και οι της Κωνσταντοπούλου, ή: μια Αριστερά και μια κοντά στα νάματα του εθνικοσοσιαλισμού (ενώ ο Καμμένος θα παραμείνει, φυσικά, επί των κυβερνητικών επάλξεων γιατί του αρέσει να φοράει τα τζάκετ των πιλότων… και να ελέγχει τις αγορές οπλικών συστημάτων). Δεν συμμερίζομαι αυτή την αισιοδοξία, αλλά —καθώς δεν υπάρχει απολύτως τίποτε άλλο, απολύτως καμία άλλη εναλλακτική διέξοδος— ας μείνω κι εγώ σ’ αυτό. [§] Η μέρα είχε μία μόνον αξιομνημόνευτη είδηση, αν μη τι άλλο μέχρι την ώρα που διάβαζα το Twitter, δηλαδή μέχρι τις εννιάμισι. Τώρα πήγε μία-και, και δεν έχω δει κάτι άλλο. Αλλά είναι είδηση ολκής: «Μήνυμα Ειρήνης στην ψηφοφορία στα Κατεχόμενα. Ο Ακιντζί συνέτριψε τον διχοτομιστή Έρογλου», όπως τουιτάρουν Ελληνοκύπριοι βουλευτές. Αμήν! (Κι ας γράφει ο Ευτύχης Βαρδουλάκης: «Η τουρκοκυπριακή πλευρά έχει ελάχιστη επιρροή στην επίλυση του Κυπριακού. Τη μικρότερη από όλους τους παράγοντες της εξίσωσης. Καλό είναι που βγήκε ο Ακιντζί, αλλά μη βάζουμε ψηλά τον πήχη των προσδοκιών»). Μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες της ζωής μου ήταν η μοναξιά που ζούσα επί Σχεδίου Ανάν, που το υποστήριζα φανατικά και με πάθος. Το κακό πρέπει να τελειώσει. Και τα φρικτά εισαγωγικά να πάψουν — και θα πάψουν. (Διάβαζα ένα σχετικό άρθρο στον Φιλελεύθερο και έβλεπα που όλες οι κακές λέξεις —προεδρικές εκλογές, δήμαρχος, βουλευτής, πρόεδρος, αστυνομία κλπ.— έμπαιναν μέσα σε εισαγωγικά, όταν δεν είχαν σαν πρώτο τους συνθετικό το ψευδο-, αυτό το εξάμβλωμα. Τόσα χρόνια τώρα, η ίδια φρίκη. Η ίδια φρίκη… [§] Φιλοξενήσαμε το Ελληνάκι στην εκπομπή, και νομίζω οι ακροατές μας τον χάρηκαν. Είναι κι αυτός αισιόδοξος: αποδίδει βλακεία και ανεπάρκεια στους (δικός μου ο όρος) επικυριάρχους, και μηδενική δυνατότητα χάραξης κάποιου σχεδίου όπως αυτά που σκέφτομαι εγώ (που είμαι σίγουρος πως μας οδηγούν με άκρα στοχοπροσήλωση, που έλεγε και το ΚΚΕ, στη δραχμή και σε μια βαλκανική σοβιετικολάτιν κατάσταση. Μακάρι να ’χει δίκιο. Μακάρι να ’χουν όλοι δίκιο. [§] Εντάξει, όχι όλοι. Πολλοί είναι αυτοί που φοβούνται τα πολύ άσχημα, όπως κι εγώ. Είμαστε μειοψηφία, αλλά όχι και λίγοι. Και κάποιοι εξ ημών το διασκεδάζουν κιόλας: έχει βγει χάσταγκ #anamniseis_draxmis, και ομολογουμένως είναι πολύ επιτυχημένο και χαριτωμένο. Ίσως εγώ παραείμαι ξινός που δεν γελάω μ’ αυτά, ξινός και με την εικόνα της ποεδικής Μάσκας του Κόκκινου Θανάτου καρφωμένη εδώ και χρόνια στο μυαλό μου με πρόκες. Ας είναι. [§] Νομίζω πως επιστρέφει από την Αρμενία η Κωνσταντοπούλου, όπου πούλησε τζάμπα εθνικισμό με το τσουβάλι (στον Στόχο πρέπει να την έχουν ανακηρύξει πρωθιέρειά τους, όλοι οι ναζί πίνουν νερό στ’ όνομά της), οπότε κάποια ωμή χοντράδα θα κάνει ασφαλώς μέχρι το βράδυ, για ν’ ακουστεί στο ψηφοφοράτο των βασιλοφρόνων, των φιλοχουντικών, των παλαιών Χιτών και λοιπών. Θα φανεί. [§] Ας είναι. Ήταν μια γεμάτη, κουραστική, δύσκολη Κυριακή. Και μας περιμένει μια άγρια εβδομάδα, με τρομερή δουλειά, και δουλειά που πρέπει να βγει. Και ποιος ξέρει και με τι εκπλήξεις, απ’ αυτούς που «δεν έχουν σχέδιο».

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Κυριακή, 26 Απριλίου 2015 Τρίτη, 28 Απριλίου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά