Σάββατο, 25 Απριλίου 2015

Σάββατο, 25 Απριλίου 2015

Γράφτηκε από τον 

Στα παράλια της Καλλίπολης εκατοντάδες, ίσως χιλιάδες άνθρωποι κοιμήθηκαν σε υπνόσακους περιμένοντας να ξημερώσει Σάββατο για να ’ναι από τα χαράματα κοντά στον τόπο της χαώδους σφαγής, έναν αιώνα μετά. Σήμερα θα γίνει η τελετή στη μνήμη των θυμάτων της τρομερής εκείνης μάχης με τους 130.000 νεκρούς — ένα νούμερο τόσο υψηλό, που σχεδόν παύει να σημαίνει ανθρώπους, ψυχές, σώματα, φαντάρους, πιτσιρικάδες: αποκτά άλλες διαστάσεις, άλλη υπόσταση, γίνεται χαρακιά και ουλή και σκάμμα. Όπως είναι φτιαγμένη όλη εκείνη η περιοχή: όλο χαρακιές και ουλές και βράχους: κατασκαμμένη. Πόσο φρικτό πράγμα ο πόλεμος, πόσο αδιέξοδα φρικτό. Είτε πολεμάς και πεθαίνεις έξω από το χωριό σου με κόκκινα μάτια, είτε πολεμάς και πεθαίνεις στην Τουρκία ερχόμενος από τα λιβάδια της Νέας Ζηλανδίας με τα κόκκινα μάγουλά σου. [§] Ναι, ναι, ο Φρανκ Μίλερ σχεδιάζει το TheDarkKnightIII: TheMasterRace, και κανείς πρέπει να νιώθει μακάριος γι’ αυτό. Είναι ο άνθρωπος που μας έδειξε την άλλη, την αρνητική πλευρά των υπερηρωικών κόμιξ. Πιονέρος και προφήτης. Respect. Ας υπάρχουν κι αυτά, Θεέ μου, να αποξεχνιόμαστε. [§] Γιατί… [§] Γιατί, ας πούμε, ένα τρένο πέρασε πάνω από τις ράχες μερικών δεκάδων μεταναστών στη Μακεδονία. Πώς έγινε αυτό; Γιατί; Τι να σημαίνει; Πώς έγινε αυτό; [§] Γιατί… [§] Γιατί, ας πούμε, η Ευρώπη, στα πρόσωπα των προσφύγων, δείχνει πόσο μπορεί να μισεί τον εαυτό της. [§] Γι’ αυτό ας είναι καλά ο Φρανκ Μίλερ. Και οι τέτοιοι άνθρωποι. [§] Όσο για μένα, δεν προλαβαίνω να τελειώσω όπως πρέπει καμία δουλειά, δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα. Ηττώμαι καθημερινά. Και ασχολούμαι με τόσο μικρά πράγματα. [§] Από ειδήσεις δεν είχαμε τίποτε ιδιαίτερο, ο Γιώργος Ανανδρανιστάκης, δημοσιογράφος ή κάτι τέτοιο, δημοσίευσε ένα άρθρο στο έντυπο έκτρωμα που λέγεται Αυγή με τίτλο «Ζήτω οι ΑΝ.ΕΛΛ.!» —αλλά αυτό δεν είναι είδηση, καθώς η ίδια φυλλάδα είναι που έβγαζε πρωτοσέλιδο τον Χαϊκάλη, έναν χυδαίο ηθοποιό της επιθεωρησιακής τηλεόρασης, για να σπρώξει το κόμμα του πάνω από το όριο του 3%: η Αυγή είναι ένα έντυπο-κοπριά του φασισμού και ιδιαιτέρως επιτυχημένη στον τομέα της, και καμία σχέση δεν έχει με την εφημερίδα που κάποτε, επί χρόνια, είχαμε την έγνοια της μην και κλείσει, και την αγοράζαμε παίρνοντας αμπάριζα όλα τα περίπτερα της πόλης μέχρι να στεγνώσουμε από λεφτά, πρόκειται περί συνωνυμίας—, ο καρτουνίστικος Στρατούλης, που δεν θα μπορούσε στην πραγματική ζωή ούτε σε σουβλατζίδικο να βρει δουλειά, είπε το παροιμιώδες: «Εμείς έχουμε το πάνω χέρι γιατί χρωστάμε πολλά», και ω! του θαύματος δεν τον πήραν οι πορτοκαλιές με τα πορτοκάλια —αλλά εντάξει, πολλοί συναινούν στο ότι ο συγκεκριμένος έχει το ακαταλόγιστο—, στο Eurogroupπαίξαμε και χάσαμε παταγωδώς, και ιδιαιτέρως ντροπιαστικά για τα υποκείμενα που μας εκπροσωπούν εκεί —αν και το «παίξαμε» ελέγχεται σφόδρα κατ’ εμέ, καθώς τα υποκείμενα που μας εκπροσωπούν εκεί εκτελούν σαφείς εντολές εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, εντολές που τους έδωσαν τα αφεντικά τους, κάτι Γιάννες και κάτι τέτοιοι, οπότε δεν παίξαμε, το παιχνίδι το δικό τους έπαιξαν, και το έπαιξαν καλά: όλα προχωρούν βάσει σχεδίου εκπονημένου με εξάντα και διαβήτες—, αλλά εδώ στη Βουλή οι απτόητοι φασίστες του ΣΥΡΙΖΑ αντί να λουφάξουν ως όφειλαν, μπροστά στο επερχόμενο χάος και στη φτώχεια, απειλούν με ξύλο τους βουλευτές της Αντιπολίτευσης, με αρχηγό έναν Βούτση, έναν επικίνδυνο άνθρωπο που τόλμησε να μιλήσει απαξιωτικά —αν έχεις τον Θεό σου, δυνάμει μου αναγνώστη— για τις μειοψηφίες: ένας εχθρός της Δημοκρατίας, φασίστας ολκής, χιτλερίσκος, που δεν αξίζει άλλο από τη χλεύη μας. [§] Ζούμε και υπάρχουμε, και θα ζούμε και θα υπάρχουμε, μόνο για τις μειοψηφίες, τις μειονότητες, και τα πρόσωπα. Ζούμε και υπάρχουμε, και θα ζούμε και θα υπάρχουμε, μόνο για ΕΝΑΝ. Τίποτε άλλο δεν μπορεί να λογιστεί σαν Δημοκρατία πάρεξ ο σεβασμός του προσώπου, της μονάδας, του Άλλου, του ενός. [§] Επικίνδυνος άνθρωπος — επικίνδυνοι άνθρωποι. Κάποια στιγμή θα ελεγχθούν και θα τιμωρηθούν βέβαια από τη Δημοκρατία. Γιατί η Δημοκρατία, στο τέλος, πάντα κατισχύει διά της τρομεράς βίας των όπλων της. [§] (Κι όσο για πολλούς από δαύτους, πάλι σαν τρελοί θα τρέχουμε να τους προστατεύουμε πριν να τους παραλάβουν οι θεσμοί…) [§] Ναι, από ειδήσεις δεν είχαμε τίποτε ιδιαίτερο, αλλά τουλάχιστον φάγαμε κάτι καταπληκτικά μπιφτέκια με πουρέ που έφτιαξε η Κ., κάναμε και οι τρεις μαζί μια μεγάλη βόλτα, ο Α. κατακουράστηκε μα το κατευχαριστήθηκε κι έπεσε να κοιμηθεί με θορυβώδη ροχαλητά, οι δυο μας περνάμε το βράδυ με ταινίες και τέτοια, μας περιμένει ένα Σαββατοκύριακο γεμάτο απ’ την κορφή μέχρι τα νύχια με τρομερές, τρομερές, τρομερές δουλειές και υποχρεώσεις. Πάλι τα μισά θα προλάβουμε, κι όσα προλάβουμε θα τα προλάβουμε με την ψυχή στο στόμα. [§] (Μα και πάλι: γιατί; Γιατί… [§] Γιατί; Δεν ξέρω. Γιατί έτσι πάει).

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015 Κυριακή, 26 Απριλίου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά