Πέμπτη, 23 Απριλίου 2015

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

Γράφτηκε από τον 

Αυτό που πάει κάποιον πίσω είναι το δίπολο βεβαιότητες-εκλογίκευση (όχι ότι λέω καμιά σοφία), αλλά —όπως καθετί συντηρητικό— είναι το ίδιο ακριβώς που κρατά κάποιον στο παιχνίδι: ο φόβος, η ατολμία, φυσικά και η εχθρότητα, και όλα τα συναφή, είναι καθοριστικοί και κρίσιμοι παράγοντες εξέλιξης, ο αλτρουισμός δεν βοήθησε καμία αμοιβάδα, κανέναν ελέφαντα, και τίποτε απ’ ανάμεσα, στο κόλπο της τροφικής αλυσίδας. Ποτέ, και κανέναν. Σε αντίθεση με την τρισκατάρατη συντήρηση. Όμως κάπου εδώ μπαίνει αυτό που αφελώς, ίσως, λέμε πολιτισμός, σωστά; Εννοώ τα εμφανώς «καλά» κομμάτια του πολιτισμού, τους Παρθενώνες, τα Σινικά Τείχη, την Αφήγηση του Άρθουρ Γκόρντον Πιμ από το Ναντάκετ, τέτοια. [§] Πάμε πάλι: οι βεβαιότητες, σαν άλλη διανοητική άρμη, μπορούν να συντηρήσουν (ξανά αυτή η λέξη, ξανά και ξανά αυτή η ίδια απαίσια, ολοζώντανη λέξη) την παράλογη πίστη σε μια ποδοσφαιρική ομάδα, στο καταφανώς κωμικό καταστατικό ενός κόμματος, στη βαμμένη αίμα σημαία μιας πατρίδας, παντού. Και φυσικά μπορούν να βρεθούν αντιμέτωπες με τις αντίστοιχες βεβαιότητες των αιώνιων αντιπάλων, διατηρώντας σε καλά επίπεδα τον πόλεμο. Προχωράμε με κλειστά μάτια σε ένα δωμάτιο που κάπως, αχνά, θυμόμαστε τη διαρρύθμισή του: με μικρά βήματα, με φόβο, με την καρδιά μας να χτυπάει σαν ταμπούρλο, με κάτι άγνωστο να παραμονεύει στις γωνίες. Οι βεβαιότητες είναι αυτό το γκρίζο πανί στα μάτια μας, που μας τυφλώνει και μας προφυλάσσει. Και η εκλογίκευση ο μεγάλος εχθρός, ο άρχων του ψεύδους, ο φαρμακός της λογικής, ο δηλητηριαστής του ορθού λόγου — ο προστάτης, ο φύλακας-άγγελος της νέας και απαλής σαν πισινός μωρού ανθρωπότητας με τα κόκκινα δάχτυλα και τα μαύρα νύχια και τους χορτασμένους σάρκα κυνόδοντες. [§] Οι Παρθενώνες, τα Σινικά Τείχη, η Αφήγηση του Άρθουρ Γκόρντον Πιμ από το Ναντάκετ είναι κολοφώνες του πολιτισμού, ναι, και είναι χτισμένα όλα τους πάνω στις βεβαιότητες του ανθρώπου, και θύματα των εκλογικεύσεών του — θρησκείες, κράτος, εξουσία, φόβος, ρατσισμός, φιλοδοξία, εμμονή αθανασίας. Τι παράλογο γιν-γιανγκ. Και ανθρώπινο, πόσο ανθρώπινο. [§] Σε λίγο καιρό, τα δύο μεγάλα στρατεύματα όπου είμαστε χωρισμένοι, εμείς κι εμείς, εμείς κι αυτοί, μέλλει να συγκρουστούμε, οπλισμένοι με τα ίδια διανοητικά φαρμάκια. Δεν έχει σημασία ποιος έχει δίκιο εδώ, ή γιατί. Σημασία θα έχει μόνο ο πόλεμος. Άλλωστε, μακροπρόθεσμα, στο ευρύ πεδίο, δίκιο δεν έχει ποτέ κανείς. Ούτε και άδικο, αν με ρωτάς. Όλα είναι αληθινά, όλα επιτρέπονται. (Αυτό το τελευταίο ήταν μότο σε ένα παλιό μου βιβλίο, ειλικρινά δεν θυμάμαι σε ποιο, παραλλαγή της ρήσης του Γέροντος του Βουνού, του αρχηγού των Ασασίνων. Το λέω για να μην το παρανοήσεις, δυνάμει αναγνώστη μου). [§] Η Κ. πήγε στον Σταυρό σήμερα, έμεινα σπίτι μόνος με τον Α., δούλεψα κάπως, κοιμηθήκαμε αγκαλιά το μεσημέρι, αφού φάγαμε μαζί μια χωριάτικη με αυγά, πήγαμε παρέα να αλλάξουμε «κασέτα» στο Seven, τα είπαμε εκεί με τον Τ.Φ. —έχει γούστο που είμαστε τελείως αντίπαλοι πολιτικά, αλλά από κοντά λέμε μόνο αγάπες—, γυρίσαμε κουρασμένοι, η Κ. επέστρεψε αργά, πέρασε πολύ ωραία στο χωριό, είδαμε την ταινία που πήρα (τον Chef του Φαβρό, μας άρεσε), κάτι πήρε το μάτι μου το πρωί στο Twitter για τον Τσίπρα (είναι κωμικός, δυσάρεστος μεν, κωμικός δε — και υπηρέτης πολλών αφεντάδων με πολλούς παράδες…), δεν συγκράτησα κάποια σημαντική είδηση, μάλλον δεν συνέβη κάτι της προκοπής. Στην Ελλάδα.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Πέμπτη, 23 Απριλίου 2015 Σάββατο, 25 Απριλίου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά