Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015

Τρίτη, 21 Απριλίου 2015

Γράφτηκε από τον 

Δεν υπάρχει κανένας επαρκής λόγος για πολιτικές αναλύσεις, αφ’ ης στιγμής η Κυβέρνηση κατάφερε να μαζέψει ό,τι υπήρχε και δεν υπήρχε για να μαζευτεί (πλην εκκλησιαστικής και αθωνικής περιουσίας) ώστε να βγάλει η χώρα μάξιμουμ τον Απριλομάη.  (Διαβάζω: «Κατατέθηκε στη Βουλή για να κυρωθεί η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου με την οποία τα διαθέσιμα των Φορέων Γενικής Κυβέρνησης, των Δήμων, των Περιφερειών και όσων ασφαλιστικών ταμείων το επιθυμούν μεταφέρονται προς επένδυση στην Τράπεζα της Ελλάδος». «Η μισθοδοσία του συνόλου των υπαλλήλων και των εργαζομένων με οποιαδήποτε σχέση εργασίας στις Περιφέρειες και τους Δήμους της χώρας καλύπτεται μόνον για 15 ημέρες». «Ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης θα εισηγηθεί να μην εφαρμοστεί η ΠΝΠ ως προδήλως αντισυνταγματική, ενώ για ευθεία παραβίαση του Συντάγματος κάνει λόγο ο περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας Κώστας Μπακογιάννης, ανακοινώνοντας την απόφασή του για προσφυγή της περιφέρειας στο Συμβούλιο της Επικρατείας»). Πολύ απλά, όταν θα δουν πως πλέον δεν υπάρχει δραχμή τσακιστή για να κλαπεί, ή που θα υπογράψει μέσα στον επόμενο μήνα μία εξόχως σκληρή συμφωνία με τη Δύση για να μην αρχίσουμε να τρώμε τις σάρκες μας, ή που θα φύγει σαν κυρία, ή (ως ανήκουστα ανόητη) και τα δύο. Ή που θα φάμε τις σάρκες μας. [§] Δεν βλέπω πώς θα αποφύγουμε αυτό το τελευταίο. Η χώρα-παρίας κάποια στιγμή θα κοιταχτεί στον καθρέφτη, θα φρίξει, και θα τα γκρεμίσει όλα. Και ο Καμμένος έχει τα τανκς. [§] Στο μεταξύ, «ο Αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα Ντέιβιντ Πιρς χαρακτήρισε “profoundly unfriendly act” την ψήφιση από την κυβέρνηση του νόμου που επιτρέπει την πρόωρη αποφυλάκιση τρομοκρατών, όπως ο Σάββας Ξηρός». Στον πόλεμο Ελλάδος-ΗΠΑ, να με λογίζετε από τώρα αμερικανοτσολιά. [§] Επίσης στο μεταξύ, μας δουλεύει η (επικίνδυνη) Δούρου: «Προσοχή, αν χάσει ο ΣΥΡΙΖΑ, θα έρθει η Ακροδεξιά». Τη φοβάμαι πολύ. Όχι την Ακροδεξιά (που κυβερνά ήδη και που κάνει αγκαλιές με τη Δούρου), τη Δούρου φοβάμαι. Και όχι μόνο επειδή ο κολλητός της έχει τα τανκς. Τη φοβάμαι καθαυτήν. [§] Θυμάμαι: «Είχαμε λίγα λεφτά. Πολύ λίγα. Ήταν το ’89-’90, κι εκεί στη Φειδίου, στο ισόγειο (κατέβαινες ένα-δυο σκαλάκια), πουλούσαν γραφομηχανές, και ταινίες για γραφομηχανές. (Η δίχρωμη ήταν σουξέ: μαύρο-κόκκινο. Το κόκκινο έμενε ανέπαφο όσο το μαύρο κομμάτι της λουρίδας κουρελιαζόταν, αλλά όταν ήταν σε καλή τιμή έπαιρνες χωρίς σκέψη τη δίχρωμη ταινία κι έγραφες και με κόκκινο μελάνι — γιατί όχι;) Δεν πουλούσαν μόνο: νοίκιαζαν κιόλας. Εδώ που τα λέμε, βασικά νοίκιαζαν, παρά πουλούσαν. Ποιος ν’ αγοράσει; Σίγουρα όχι τύποι σαν εμένα, με πορτοφόλι σαν και το δικό μου. Και μπορούσες να διαλέξεις από μια μεγάλη ποικιλία. Εμένα μού άρεσε μια ωραία βαριά Olivetti —θα ’ταν και δέκα κιλά, μπορεί και παραπάνω— που δεν μπλόκαρε ποτέ και που άπαξ και την απίθωνες στο τραπέζι δεν κουνιότανε με τίποτα. Και, ξέρω γω, έδινε στο γράψιμό σου μια κάποια βαρύτητα. Είχαμε και μια μανία τότε “εμείς οι τυπογράφοι”, μιαν ιδιοτροπία, βγάζαμε “έξω” τα πνεύματα (δεν μ’ εννοείς), χρησιμοποιούσαμε μόνο μια συγκεκριμένη ποιότητα χαρτιού (μα τελικά βάζαμε νερό στο κρασί μας), και κάτι τέτοια περίεργα που τα ’χω μισοξεχάσει. Τη νοίκιαζα αυτή την Olivetti με τη βδομάδα. Μπρος-πίσω, μπρος-πίσω, απ’ το σπίτι στη Φειδίου, απ’ το σπίτι στη Φειδίου, μέχρι να ξαναβρώ λεφτά να την ξανανοικιάσω για να συνεχίσω το βιβλίο. Μπρος-πίσω. Μπρος-πίσω. Εννιά μήνες, βδομάδα παρά βδομάδα. Ωραίες εποχές — δεν θέλω να τις ξαναζήσω». Δεν βρήκα πότε τα έγραφα αυτά, πάνε κάποια χρόνια. Δεν θυμόμουν καν αυτό το κείμενο και δυσκολεύτηκα να το βρω, αλλά δεν θα ξεχάσω εκείνες τις εποχές, ποτέ μου. Ήταν για το Δώδεκα, που τελικά βγήκε το ’91 στον Καστανιώτη, και που πολτοποιήθηκε δυο-τρία χρόνια μετά. (Δυστυχώς, δεν έχω κανένα αντίτυπο απ’ αυτό το βιβλίο. Για κάποιο λόγο, μάλιστα, έχει βγει και από τον κατάλογο του Καστανιώτη. Ίσως έτσι να γίνεται καμιά φορά στα outofprint που κατέληξαν να γίνουν χαρτοπολτός για φακέλους και κιβώτια). Πολύ μετά αγόρασα τη δική μου γραφομηχανή, μια ηλεκτρονική που ποτέ δεν την αγάπησα, αλλά πιο πριν, α, πιο πριν μού είχε δώσει ο πατέρας μου τη δικιά του, που την έχω ακόμα στη θήκη της, την αγαπώ και την ξέρω απέξω, ξέρω πότε θα κολλήσει και με ποιους, ακριβώς, συνδυασμούς γραμμάτων, ξέρω τον κάθε της ήχο, ξέρω πότε γράφω καλά και πότε κάνω λάθη. Μια γλυκιά Brotherείναι, μικρή, κομψή, πολυτονική φυσικά (η ηλεκτρονική δεν ήταν), χαδιάρικη σαν γάτα, σχεδόν γυρνά μόνη της αράδα, με ένα ρονρόνρισμα . Και μπορεί όποτε θέλει να σου ματώσει τα δάχτυλα. Κάποτε μου τα μάτωνε, και μου τα μάτωνε καλά. Τώρα πια δεν ματώνουν τα δάχτυλά μου. [§] Θα επανέρχομαι συχνά στις γραφομηχανές, άλλωστε δεν ξέρω και πολλά διαφορετικά πράγματα. [§] Αύριο, τελικά, ξεκινώ το βιβλίο μου. Άργησα, άργησα τρομερά. Ντρέπομαι. Αλλά το ξεκινάω, και δεν πρέπει να λιγοψυχήσω. [§] Για τη δίκη των ναζί αντιγράφω αποσπάσματα από το πρώτο report τουGoldenDawnWatch(http://goldendawnwatch.org/?p=725): «1η Συνεδρίαση. […] Στις 20 Απριλίου 2015 στις Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού ξεκίνησε η πολυαναμενόμενη δίκη της κοινοβουλευτικής ομάδας, αλλά και απλών μελών της Χρυσής Αυγής, για σωρεία κακουργηματικών και πλημμεληματικών παραβάσεων του Ποινικού Κώδικα […]. Η δίκη αυτή είναι πρωτοφανής για τα ελληνικά δικαστικά, πολιτικά, αλλά και κοινωνικά χρονικά, γιατί, εκτός από την φύση των κατηγοριών σε βάρος μιας ολόκληρης κοινοβουλευτικής ομάδας και τον πρωτόφαντο αριθμό των παραγόντων της διαδικασίας, η ορθή τήρηση των δικονομικών εγγυήσεων, αλλά και η μορφή της τελικής της έκβασης αποτελούν εξαιρετικά κρίσιμο διακύβευμα για τον σύγχρονο ελληνικό και παγκόσμιο (νομικό και όχι μόνο) κοσμοπολιτισμό. […] Η αρχή της δημοσιότητας των συνεδριάσεων προβλέπεται από το Νόμο, προκειμένου να εξασφαλίζει την διαφάνεια της διαδικασίας, και αποτελεί θεμελιώδη εγγύηση για τα συμφέροντα των ενδιαφερομένων μερών (κατηγορουμένων, θυμάτων), αλλά και της κοινής γνώμης. […] Παρά το αυξημένο ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και των δημοσιογράφων σε εθνικό και διεθνές επίπεδο […] η εναρκτήρια συνεδρίαση διεξήχθη στην εν λόγω αίθουσα [μέσα στις δικαστικές φυλακές Κορυδαλλού]. Οι αρμόδιες αρχές όμως δεν είχαν φροντίσει για την κατάλληλη διαμόρφωσή της. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα τον de facto αποκλεισμό του κοινού. [Οι] συνήγοροι της οικογένειας του Παύλου Φύσσα επιβεβαίωσαν ότι δύο μάρτυρες ήταν απόντες από τη συνεδρίαση, επειδή δέχτηκαν επίθεση έξω από το χώρο του δικαστηρίου και υπέστησαν σωματικές βλάβες. […] Η συνεδρίαση ξεκίνησε στις 09:1. […] Παρόντες στη διαδικασία ήταν 44 κατηγορούμενοι. Απόντες και εκπροσωπούμενοι από τους νομικούς τους εκπροσώπους ήταν 24 κατηγορούμενοι [ο κατηγορούμενος Αντώνιος Μπολέτης απεβίωσε]. Ο κατηγορούμενος Νικόλαος Παπαβασιλείου δήλωσε ότι δεν εκπροσωπείται από συνήγορο και ζήτησε από το δικαστήριο να του διορίσει συνήγορο. Η έδρα διόρισε δύο συνηγόρους από τον κατάλογο των αυτεπαγγέλτως διοριζόμενων δικηγόρων του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών και στη συνέχεια διάβασε τα ονόματα των μαρτύρων. […] Το δικαστήριο στις 11:05 διέκοψε τη συνεδρίαση για τις 7 Μαΐου 2015, προκειμένου να ενημερωθούν οι διορισθέντες συνήγοροι του κ. Παπαβασιλείου επί της δικογραφίας. Με την απόφαση της Έδρας περί διακοπής ολοκληρώθηκε η 1η συνεδρίαση του 1ου Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων, προκειμένου στην επόμενη συνεδρίαση να νομιμοποιηθούν οι συνήγοροι πολιτικής αγωγής και να εξετασθεί εκτενώς το κρίσιμο ζήτημα της αλλαγής αίθουσας συνεδρίασης του δικαστηρίου». [§] Η Κ. είναι ακόμη στη δουλειά (κι έχει πάει 1 η ώρα μετά τα μεσάνυχτα), ο Α. κοιμάται στα πόδια μου, εξουθενωμένος.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015 Τετάρτη, 22 Απριλίου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά