Σάββατο, 18 Απριλίου 2015

Κυριακή, 19 Απριλίου 2015

Γράφτηκε από τον 
Πρέπει να υπάρχει μία μαθηματική εξίσωση που να αποδεικνύει πως, όταν βρίσκεις στο κουτί με τα σημειωματάρια και τους πληρωμένους λογαριασμούς που ’χεις πάνω στο γραφείο σου, ψαρεύοντας τα κλειδιά του σπιτιού για να πας μισοντυμένος και μισοβρίζοντας στο περίπτερο, ένα κλειστό πακέτο καπνό που έως τότε αγνοούσες την ύπαρξη του, το κέρδος σου δεν είναι 4,40 ευρώ αλλά, για κάμποσες στιγμές τουλάχιστον, άπειρο. Και το αντίθετο, βέβαια: όταν ανακαλύπτεις, πτώμα πια, βράδυ, κι ενώ έχεις όλα τα άλλα —καπνό, φιλτράκια, τασάκι, αναπτήρα, κρασί, ταινία να παίζει—, πως το πακετάκι με τα χαρτάκια που νόμιζες για καινούριο είναι άδειο σαν σουτιέν πεταμένο στα άπλυτα: δεν σου λείπει απλώς ένα χαρτάκι, ή τόσα χαρτάκια όσα τσιγάρα είναι να καπνίσεις — αλλάζει όλη σου η ζωή. Οκέι, μπορεί να μην υπάρχουν αυτές οι εξισώσεις. Αλλά μπορεί και να υπάρχουν. Το δεύτερο πάντως συμβαίνει πολύ πιο συχνά, οπότε υπάρχουν μάλλον περισσότερες πιθανότητες να έχει, κάπου, την εξίσωσή του. [§] Είδαμε ξανά τα Grindhouse φιλμ των Ταραντίνο-Ροντρίγκεζ, Death Proof και Planet Terror, είχα καιρό να τα δω, πλάκα είχανε, για κάποιο λόγο το χρειαζόμασταν αυτό. Έτσι κι αλλιώς, προσωπικά μιλώντας, αν αγαπώ κάτι στον κινηματογράφο, αν αγαπώ ένα πράγμα, δεν είναι ο Μπέλα Ταρ και ο Στάλκερ, ξέρω γω, είναι το Weird Tales, το Argosy, το Amazing Stories, το Black Mask και το Dime Detective μεταφερμένα στο πανί. Δεν είμαι ο μόνος, προς Θεού, είμαστε λεγεών. Ίσως γι’ αυτό και ποτέ να μην ψήφισα μέινστριμ κόμμα, τώρα που το σκέφτομαι. (Αν και, μια φορά, προπαγάνδισα ένα από αυτά — και πάτωσε). Θες επειδή δεν έλαβα υψηλού επιπέδου παιδεία, θες επειδή κάτι τρέχει με τη διαδικασία της ωρίμασής μου, θες επειδή γοητεύομαι από τα κλισέ (που, από την άλλη, λένε πάντα την αλήθεια), θες επειδή με εξιτάρει ο φόβος (του άλλου, του ήρωα, και δη του ήρωα των δεύτερων ρόλων), θες επειδή είμαι ψηλομύτης, θες επειδή είμαι ρομαντική ψυχή και κλαίω ακόμη και με τις διαφημίσεις της κοκακόλας, ένα έργο μηδαμινού προϋπολογισμού με ζόμπι, φέρ’ ειπείν, έλκει πάντα την προσοχή μου πολύ περισσότερο από όλη την τρέχουσα παραγωγή μαζί, ιδίως όταν ένα μέρος της αφορά έντονα πολύ κόσμο. Ή θες επειδή αυτά είναι πράγματα που δεν μπορείς παρά να ανακαλύψεις μόνος, και να τα ξεπεράσεις (αν τα ξεπεράσεις ποτέ) μόνος. Δεν είναι, ούτε μπορούν να είναι, συρμός, δεν είναι, ούτε μπορούν να είναι, «γενική παιδεία»: είναι ατόφιο περιθώριο, και στο περιθώριο περπατάς μόνος. Έτσι, θυμάμαι, είχα κόψει και την Ελευθεροτυπία: προσέφερε (ιδίως την Παρασκευή και το Σαββατοκύριακο) όλα όσα αγαπούσαμε επειδή είχαμε λιώσει σόλες και σόλες για να τα ανακαλύψουμε περπατώντας μόνοι (στο περιθώριο), και τα προσέφερε σε ωραίες οικογενειακές συσκευασίες, με μπόλικα wow και κόντρα wow: Επιστημονική Φαντασία, κόμιξ, b-movies, σχεδιαστές, τέτοια πράγματα. Κάπως σαν τα γκουρμέ εστιατόρια με Michelin που «πειραματίζονται με πρωτόγονα υλικά και απλές γεύσεις». Βασικά, όλο αυτό το πράγμα ήταν τόσο ΠΑΣΟΚ, αν με εννοείς, δυνάμει αναγνώστη μου, που το σκέφτομαι και ανατριχιάζω. [§] Άσε μας. [§] Θα μιλήσουμε μες στη χρονιά για τα βήτα πράγματα στην Τέχνη, άλλωστε δεν ξέρω και πολλά διαφορετικά πράγματα. Οπότε θα λέμε για pulp και b-movies. Και τέτοια. [§] Ο Α. ήταν πολύ καλός στις βόλτες του σήμερα, πήγαμε οι δυο μας και πήραμε την Κ. από το κανάλι, είχε και πολύ καλό καιρό, κουράστηκε τόσην ώρα έξω, έφαγε πολύ μετά, τώρα κοιμάται με μισάνοιχτα τα μάτια, πτώμα. [§] Καθώς θα μας έρθουν μαζεμένα (όπως όταν έχει συννεφόκαμα επί ώρες, τόσο που πια δεν το αντέχεις, και κολλάς παντού, και πετάς το μαξιλάρι σου στο πάτωμα, και στάζουν ιδρώτα ακόμα και τα μάτια σου, και η βροχή, όταν πια έρθει, είναι λυτρωτική, ή μοιάζει λυτρωτική), ούτε σήμερα (χθες, τέλος πάντων) είχαμε τίποτα νέα, πέραν τής βρομιάς περί δήθεν συνεργασίας με τον μαφιόζο δικτάτορα της Ρωσίας, που έσπευσαν να την πάρουν πίσω τα ορκ ένθεν κακείθεν, καθώς συμφωνίες τέτοιου είδους, ακόμη και όταν δεν γεννιούνται στη φαντασία κάποιου ανθυποβλακάκου υπουργού της Εθνικής Κυβερνήσεώς μας με το Πουλί (το πουλί του Καμμένου, προσώρας), απλώς απαγορεύονται στην ΕΕ διότι συνιστούν απεμπόληση των αρχών της και διάρρηξη του καταστατικού της. [§] Κάτι πήρε τ’ αυτί μου και για φόρο, λέει, ακριβών διακοπών, αλλά ίσως είναι αρβύλα. Ή Κουλούρι. Ελπίζω να μην ξανακούσω αυτές τις τρεις λέξεις ξανά τη μια μετά από την άλλη, σε οποιαδήποτε σειρά. [§] Κλείσαμε γατί σήμερα: ή, βρήκαμε τη Φαντομά. Είναι δεκαπέντε ημερών, και την πουλάνε κάτι Τούρκοι που ζουν στην Κομοτηνή. Μιλήσαμε στο τηλέφωνο και κλείσαμε ραντεβού για ενάμιση μετά στην Καβάλα. Ναι, θα πάμε ώς την Καβάλα για να πάρουμε τη Φαντομά. Πολύς δρόμος. Εν πάση περιπτώσει, μοιράσαμε την απόσταση, να ’ναι καλά οι άνθρωποι. [§] Τα καραβάκια σουλατσάρουν έξω, κι έχει συννεφόκαμα. Είμαι με το τισέρτ. Θα αργήσει να βρέξει, αλλά θα ρίξει πολύ νερό. Και δεν θα μας λυτρώσει.
 

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Σάββατο, 18 Απριλίου 2015 Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά