Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

Σάββατο, 18 Απριλίου 2015

Γράφτηκε από τον 

Είναι ίσως εκείνη η μακρά εποχή του έτους που ακόμα και τα λίγα και απαραίτητα που έχεις να κάνεις σε κουράζουν περισσότερο από μια κανονική δουλειά, κι είμαστε και οι δυο ξαπλωμένοι στον καναπέ, τυλιγμένοι με μια φλις κουβέρτα, από μισή ο καθένας, και γυρνάμε με το ζόρι τις σελίδες (άφησα τον Καναδά και ξεκίνησα τον Κύκλο του Dave Eggers που μου φαίνεται λιγότερο απαιτητικός, είμαι συνέχεια μες στην κούραση), ο Α. κοιμάται με θόρυβο αλλά ανοίγει και το ένα μάτι όποτε κάνουμε κάποια κίνηση άλλη από το γύρισμα της σελίδας, η Κ. τον έβγαλε το απόγευμα και πήγαν μια μεγάλη βόλτα πέρα ψηλά στην Αγίας Σοφίας και κουράστηκε, δεν ήταν και πολύ καλά σήμερα ούτως ή άλλως κι αυτός, από το πρωί, δεν αντέχω να γυρίσω την ταινία στο Seven και θα χρεωθούμε με ένα επιπλέον ευρώ (χαλάλι: δεν αντέχω, πήγα και στο σουπερμάρκετ, έκανα και εκείνη την κριτική, είναι κι αυτός ο περίεργος καιρός, η περίεργη εποχή, κουράστηκα πολύ), δεν είδα κάτι να ’γινε σήμερα όσο σκρόλαρα στο Twitter, τα ίδια και τα ίδια, ο Κρούγκμαν μάς είπε να δεχτούμε «έναν έντιμο συμβιβασμό αντί μιας έντιμης εξόδου από το ευρώ», καθώς μία έξοδος αυτή τη στιγμή θα ήταν «κόλαση» και «εφιάλτης», ο Βαρουφάκης μάς θύμισε ότι θα έχουμε κραχ τον Μάιο, οκέι το ξέρουμε, το κακό δεν είναι το κραχ —που λέει ο λόγος, ναι;—, το κακό είναι πως οι δανειστές δεν θα κάνουν τα στραβά μάτια στη μονομερή εκ μέρους της Ελλάδας ενέργεια, της μη τήρησης των συμπεφωνημένων: αν τα έκαναν, η Κυβέρνηση θα έπρεπε να διαχειριστεί με πολύ-πολύ-πολύ ευφάνταστους τρόπους το γεγονός ότι δεν θα μπορεί, φευ, να καταβάλλει ούτε μισθούς και συντάξεις τους αμέσως επόμενους μήνες, όχι μόνο τις δόσεις του χρέους, πράγμα που θα λειτουργούσε δίκην θρυαλλίδος και ενδεχομένως να έριχναν οι δημόσιοι υπάλληλοι το γκουβέρνο, γιατί οι δημόσιοι υπάλληλοι μόνο μπορούν να το ρίξουν, αλλά αυτά δεν συμβαίνουν στην πραγματικότητα, στην πραγματικότητα το πιστωτικό γεγονός θα καταγγελθεί αυτεπαγγέλτως, οπότε τα ποσοστά των συγκυβερνώντων θα πάνε στο 50-60% μέσα σε μια έμπλεη πανηγυρισμών μέρα και μια καταυγασμένη από γερμανικές φλεγόμενες σημαίες νύχτα, και θα κάνουν αμέσως εκλογές και κάπου εκεί θα παγιωθεί ό,τι έχει αρχίσει να σέρνεται από τα τέλη του Γενάρη και μετά, οπότε θα πάει για τις ελληνικές καλένδες το σενάριο περί στροφής, μετακίνησης, ή «γλιστρήματος», του ΣΥΡΙΖΑ προς την Κεντροαριστερά, κάτι που θα συνέφερε τους πάντες αλλά όχι την ελληνική εντροπία, κάτι επίσης γίνεται με την Κωνσταντοπούλου στην τηλεόραση (ή στη Βουλή; δεν ξέρω), αλλά η Κωνσταντοπούλου είναι τόσο είδηση όσο και οι ψευτομετεγγραφές που γεμίζουν τις αθλητικές εφημερίδες τον Αύγουστο ίσα-ίσα για να πουλήσουν κι αυτοί οι έρμοι κανένα φύλλο στους λουόμενους, που εν γνώσει τους διαβάζουν ό,τι διαβάζουν, όλοι ξέρουν το μη-μυστικό, γίνονται και κάτι μετασεισμοί, ευτυχώς, στην Κρήτη και εκτονώνεται το πράγμα, χαζολογάμε στο Facebook με τα τρέιλερ των ταινιών του καλοκαιριού και των Χριστουγέννων μπας και ξεχαστούμε και μπας και δεν το χάσουμε τελείως, για τους ίδιους λόγους ξεφυλλίζουμε και κάτι ξένα περιοδικά, η αντιπολίτευσή μας (που μόνο αυτή μπορεί να κάνει κάτι για να σταματήσει η κατρακύλα: αν μη τι άλλο να ενημερώσει τον κόσμο τι του ξημερώνει), η αντιπολίτευσή μας, λέω, μάλλον χαζολογάει επίσης στο Facebook και κατά τα άλλα είναι αδρανής και 100% ένοχη για όλο το θανατικό που έρχεται, οι φασίστες ξεσαλώνουν μετά την «άλωση» του Εχίνου μεγαλοπαρασκευιάτικα και καίνε τζαμιά στη Θράκη, αύριο-μεθαύριο θα ξεσηκωθεί ο κόσμος εκεί και θα ’χουμε δράματα, όπως πολλά είναι να γίνουν, άλλωστε, και στην Αθήνα απέναντι στους μουσουλμάνους αλλά και απέναντι στην εβραϊκή κοινότητα από τους ναζί, όπως πάντα βέβαια όταν η πολιτική κατάσταση χαρακτηρίζεται από εθνικολαϊκισμό κι όταν το ψωμί παίρνει να ακριβαίνει, αυτά είναι παλιά όσο και η πολιτική και όσο οι πόλεις και όσο οι αγορές που φτιάξαν τις πόλεις. [§] Είναι Παρασκευή, κι όλη η μέρα μοιάζει σαν Κυριακή βράδυ, φθινόπωρο. [§] Είχε καραβάκια σήμερα, απ’ αυτά για τους τουρίστες, σχεδόν άνοιξε η σεζόν, κάνουν βόλτες αλλά με λίγους επιβάτες βέβαια, αύριο ίσως θα ’χουν περισσότερους, και μάλιστα κάνουν βόλτες, δόξα τω Θεώ, χωρίς μουσική, ή μάλλον χωρίς μουσική που να ακούγεται ώς το σπίτι, πέρσι υποφέραμε επί μήνες, όλο το βράδυ, όλο το βράδυ ώς τα χαράματα σκυλάδικα και σκυλάδικα, ή μάλλον όχι σκυλάδικα, τα σκυλάδικα μια χαρά είναι στο contextτους, στα τουριστικά καραβάκια, την Κλειώ, την Αργώ και την Αραμπέλλα, παίζουν σκυλοπόπ — μια μέρα, εγώ ο γενικά άμουσος, να θυμηθώ να γράψω για τις κατηγορίες του τραγουδιού, προσβάλλομαι που κράζουν το έντεχνο ενώ έντεχνος, π.χ., είναι ο Μούτσης, για να μην πω ο Χατζιδάκις, μπερδεύοντας τους πάντες με τους Πλιάτσικες και τους Πυξ-Λαξ. Τέλος πάντων, μια άλλη μέρα. Όλα θα τα κάνουμε, όλα θα γίνουν. Όλα θα γίνουν μιαν άλλη μέρα.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015 Κυριακή, 19 Απριλίου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά