Κυριακή, 12 Απριλίου 2015

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2015

Γράφτηκε από τον 

Το στρατοπεδικό σόου ψευδεπίγραφης υπέρ αδυνάτου φιλανθρωπίας που μεθόδευσε, οργάνωσε και εκτέλεσε η κυβέρνηση (η κυβέρνηση του Τσίπρα, και κανένας μεμονωμένος υπουργός) δεν έκατσε στο στομάχι των ευωχουμένων Ελλήνων όπως ήλπιζα, παρά μόνο γέμισε την κοιλιά κάποιων φουκαράδων και έδωσε την ευκαιρία σε άτομα όπως οι Καμμένος-Ήσυχος, εμπροσθοφυλακή του κρατούντος εθνικολαϊκιστικού, δυνάμει εθνικοσοσιαλιστικού, μετώπου, να βελτιώσουν το παλμαρέ τους με ξένα κόλλυβα. Τα ΜΜΕ, που ξέρουν να επιβιώνουν ακόμη και στα μεγάλα βάθη των υπονόμων, τσίμπησαν επίσης κάποιο κοκαλάκι, δυο χούφτες εντόσθια, μια βιαστικά ξεροψημένη πέτσα από την ανάγκη των Αθλίων των Αθηνών. Κι από 'να φιδίσιο καλά κόκκινο βαμμένο αυγουλάκι, ασφαλώς. Δεν εννοώ τον Γιαννακίδη εδώ (που το κείμενό του βέβαια στο Protagon δεν ήταν απλώς προχειρογραμμένο αλλά εξωφρενικά αφελές), στον πιο παραδοσιακό μιντιακό συρμό αναφέρομαι, και σε κάτι φωτογραφίες που είδα βιαστικά εδώ κι εκεί. Δεν θα υποπέσω ποτέ στο σφάλμα να δω ειδήσεις στην τηλεόραση, βλέπω μόνο όποτε τις λέει η Κ. [§] Οι υπόλοιποι Έλληνες το χαρήκαμε, χαρήκαμε τη μέρα δηλαδή, πώς αλλιώς, έχοντας τα μάτια στις δικές μας ξεροψημένες πέτσες, ακόμη κι εκείνοι οι χαζούληδες που φώναζαν από χθες πως όλα αυτά είναι... δεν ξέρω, κάτι έλεγαν. Τα συνήθη σοσιαλμιντιακά σάλια-μάλια. Τη χαρήκαμε. Πώς αλλιώς; Γιατί να νοιάζεται κανείς για την εκμετάλλευση των δόλιων που πεινάνε; Γιατί να νοιάζεται κανείς για οτιδήποτε; Ο καθένας μας είναι πια ένα νησί, ένα νησί που απομακρύνεται γρήγορα-γρήγορα από τα άλλα. Σχεδόν καταδιωκόμενο. Ή καλύτερα: καταδιωκόμενο. [§] Εμείς πάλι, στο σπίτι, μαγειρέψαμε μοσχαράκι κοκκινιστό (πέτυχε, κι έμεινε και για αύριο... για... για σήμερα), αν και είχαμε αρνί στην κατάψυξη, δύο πακέτα συνολικού βάρους τριών κιλών: θα βάλουμε το ένα στο φούρνο πιο μετά, από βδομάδα, δεν ήμαστε ακόμη έτοιμοι για κάτι τέτοιο, και θα ήταν καλύτερο να είμαστε και οι δύο σπίτι. [§] Η Κ. πήγε κανονικά στη δουλειά βέβαια, εγώ ανακάτωσα λίγο τα χαρτιά μου, συνέχισα το βιβλίο που κουτσοδιαβάζω, αν και δεν το προχώρησα πολύ (το σκέφτομαι πολύ, όμως), έπαιξα αρκετά με τον Α., αυτά. Το βράδυ είδαμε τις Μεγάλες προσδοκίες στην τηλεόραση. [§] Η Κλίντον, στο μεταξύ, κι αυτό είναι μια παλιά είδηση που επιτέλους ανακοινώθηκε επισήμως, θα διεκδικήσει (και θα κερδίσει εύκολα) το χρίσμα των Δημοκρατικών, και θα είναι, άρα, η πρώτη γυναίκα υποψήφια για τον Λευκό Οίκο του χρόνου. Οι φίλοι μου, όλοι ανεξαιρέτως, έχουν ξετρελαθεί. Ίσως να 'χουν δίκιο, ποιος ξέρει; Μου είναι σφόδρα αντιπαθής εμένα, τη θεωρώ τη Λούκα Κατσέλη της Αμερικής, με ολίγη από Μπακογιάννη. Αλλά δεν είμαι ειδικός. Ας είναι. Θα κερδίσει ο Μπους, άλλωστε. Και μάλλον εύκολα. (Ή όποιος τον προσπεράσει από το κόμμα του). Οι ΗΠΑ, μετά το διάλειμμα Ομπάμα, θα συντηρητικοποιηθούν. Δυστυχώς. [§] Ας είναι. [§] Ξεκινάει και ο καινούριος κύκλος τού GoT, δεν ξέρω ποιος, δεν το παρακολουθώ, ως φαν τής fantasy αρνούμαι να δω την αμερικάνικη Λάμψη με σπαθιά και δράκους. [§] Τέλος πάντων, και ζητώ συγγνώμη από όσους τυχόν διαβάζουν αυτό το Ημερολόγιο, όταν οι Κυριακές δεν είναι Κυριακές, απορρυθμίζομαι, η εβδομάδα με την κανονικότητά της σπάει σε μικρά-μικρά κομματάκια και με μπερδεύει. Έτσι, πολύ φοβάμαι, θα είμαι και αύριο. Ή σήμερα, σήμερα Δευτέρα τέλος πάντων. Δεν μπορώ να γράψω άλλο, αν και ήθελα πολύ να πω δυο λόγια για διάφορα πράγματα, πολιτικά και μη, και κυρίως για τις γραφομηχανές. Κι όταν λέω γραφομηχανές, δεν εννοώ τις ηλεκτρονικές. Αύριο, ενδεχομένως.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Κυριακή, 12 Απριλίου 2015 Τρίτη, 14 Απριλίου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά