Σάββατο, 11 Απριλίου 2015

Κυριακή, 12 Απριλίου 2015

Γράφτηκε από τον 

Το μεγάλο θέμα της ημέρας χθες Σάββατο, Μεγάλο Σάββατο, ήταν το κατέβασμα της φωτογραφίας του Αύγουστου Κορτώ με τον Τάσο από το Facebook, αλλά: δεν είναι αυτό το θέμα. Καθημερινώς γίνονται report σε φωτογραφίες, και έχει προ ετών ξεκινήσει μία συζήτηση για την ελευθερία έκφρασης μέσα στις πλατφόρμες των social media, για το πόσο μπορεί μία ιδιωτική επιχείρηση να καταστέλλει αυτό το δικαίωμα, ή μάλλον (καθώς σαφέστατα και το μπορεί, όπως αποδεικνύεται στην πράξη) κατά πόσο αυτό είναι θεμιτό, και αν πρέπει να αλλάξει. Ανέκαθεν η συζήτηση περί ιδιωτικού και δημόσιου χώρου είναι γοητευτική, πεδίο λεκτικών ακροβασιών από νομικούς και νομικίζοντες, όπως και οι αιώνιοι διαξιφισμοί (ή η αιώνια ανταλλαγή πυρών, συχνά με πραγματικά πυρά) γύρω από το πού και πότε και αν πρέπει να σταματά η δυνατότητα κάποιου να εκφράζεται όπως θέλει. Το θέμα όμως δεν είναι αυτό, το είπα και πριν: το θέμα είναι πως, στην ελάχιστη αυτή φέτα γης, δυο-τρεις άνθρωποι έχουν επωμιστεί το άχθος να αλλάξουν κάτι, να αλλάξουν έστω τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα, να δείξουν μια νέα οπτική γωνία και, ποιος ξέρει, δι' αυτής να αλλάξουν και την ιστορία: ο Κορτώ γυμνώνεται καθημερινά, μιλά επίμονα και με πείσμα για τον άντρα του και για την αγάπη τους και για την επιθυμία τους να είναι μαζί όπως οποιοδήποτε άλλο ζευγάρι, και για το όνειρό τους να έχουν ένα παιδί. Τα πράγματα αυτά παίρνουν πολύ-πολύ χρόνο για να αλλάξουν, ειδικά σε μια κοινωνία ανατολίτικη όπως αυτή εδώ, αλλά νά που υπάρχει η δυνατότητα να τους δώσει κάποιος κλότσο και ν' αρχίσουν να τρέχουν πιο γρήγορα. Στον αντίποδα των πολλών φίλων μου που, δεν αποκρύπτουν μεν, αλλά παρασιωπούν την ομοφυλοφιλία τους (πράγμα που νιώθεται και με το παραπάνω), ο Κορτώ ανέλαβε να σηκώσει έναν πολύ βαρύ σταυρό, για να τους ελαφρώσει όλους. Να μας ελαφρώσει όλους. Όλη αυτή η χλεύη, η λάσπη, το μίσος που επέλεξε να δέχεται πλέκουν ένα λαμπερό φωτοστέφανο στο κεφάλι του που μας φωτίζει όλους. Και δεν υπερβάλλω καθόλου. He's the Man. [§] Για τους σεξουαλικά ανώμαλους που κάνουν τα report, ας μένει ο λόγος, ο χρόνος μας είναι λίγος, και είναι μετρημένος. [§] Ήρθε ο Δ.Μ. σήμερα στην πόλη, βρεθήκαμε απέναντι στο Νερό που Καίει, είπαμε πάλι σχεδόν τα ίδια, καταλήξαμε στα ίδια συμπεράσματα, χαμογελάσαμε και μια και δυο και τρεις πικρά για τα εκδοτικά πράγματα στην Ελλάδα, που τα ξέρουμε και οι δυο καλά, μιλήσαμε όμως και για παλιά αυτοκίνητα, μιλήσαμε και για τον Κινγκ, και για το τρέξιμο, και για τα πιο κατάλληλα παπούτσια, και για χτυπημένα γόνατα. Ωραία ήταν. Το βιβλίο που ετοιμάζει τώρα, και που θα 'ναι έτοιμο μέχρι τις Γιορτές, θα πάει πολύ καλά, είμαι σίγουρος, και λογικά θα μεταφραστεί και έξω. Καιρός είναι. Το αξίζει. [§] To βιβλίο του Κράσναχορκαϊ είναι μεγαλειώδες. Το διαβάζω λίγο-λίγο, δεν γίνεται αλλιώς, αν δεχτείς πολύ μαζί μέσα σου απ' αυτό, μπορεί να τιναχτεί το κεφάλι σου στον αέρα. [§] Όταν γύρισε η Κ. από τη δουλειά, κάναμε μία σαλάτα, την έφαγε, εγώ έφαγα τον κιμά για μακαρόνια που είχε περισσέψει, ο Α. δοκίμασε και απ' τα δύο, είδαμε ένα νόστιμο έργο, τον Σωσία τού Richard Ayoade (στις 12 ο Α. πετάχτηκε επάνω από τα βεγγαλικά, τον ηρεμήσαμε), βασισμένο στο βιβλίο του Ντοστογιέφσκι, που είχα τελείως, τελείως ξεχάσει. Ίσως να το διάβασα μόνο μία φορά, δεν ξέρω. Τα πολύ παλιά χρόνια το 'χα κάτι σαν έθιμο να αγοράζω τα Άπαντα του Ντοστογιέφσκι από τον Γκοβόστη και να τα χαρίζω εκεί όπου έπρεπε να χαριστούν, ήταν ωραίο το υπόγειο του βιβλιοπωλείου, από καμιά φορά πίναμε και κάτι εκεί, κάναμε κουβέντες για διαφόρους, για τον Άρη Αλεξάνδρου φυσικά, πολλή ταλαιπωρία, πολλή ταλαιπωρία περνούσε ο κόσμος τότε: η Αριστερά, έστω και ως τέτοια που έχει πια καταντήσει, με τα δίκια της προσπαθεί να πάρει το αίμα της πίσω. Πολλή ταλαιπωρία, πολύς κατατρεγμός. [§] Και τελικά, θα αναρωτηθείς κι εσύ πολύ λογικά, πώς θα ήταν η ζωή μας έτσι και δεν υπέγραφε δήλωση μετανοίας ο Φιοντόρ και τον είχαν εκτελέσει στο Πετροπαβλόφσκ; Πώς θα ήταν φτιαγμένη η ζωή μας, και από τι;

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Σάββατο, 11 Απριλίου 2015 Δευτέρα, 13 Απριλίου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά