Πέμπτη, 09 Απριλίου 2015

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2015

Γράφτηκε από τον 

Διάβασα κάπου το εξής: «Δημοσκόπηση Metron Analysis: 24,7% μπροστά ο ΣΥΡΙΖΑ», και αμέσως σκέφτηκα, Μα πότε πρόλαβε να πέσει από το 36% ο Τσίπρας; Τι έγινε; Ποιους ρώτησαν; Και μετά κατάλαβα τι πραγματικά εννοούσαν: ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι, λέει, 24,7 μονάδες πάνω από τη ΝΔ. Ή, με άλλα λόγια, ότι ακόμα υπάρχουν άνθρωποι (και εταιρείες δημοσκοπήσεων) που μετράνε τη διαφορά ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ, τη διαφορά «των δύο πρώτων κομμάτων», των «κομμάτων εξουσίας», το «δικομματισμό». Πρόκειται περί σαφούς αναχρονισμού, βεβαίως. Πρόκειται για το ισοδύναμο της οκάς, σαν να μετράμε το βάρος των αγαθών στο σουπερμάρκετ με το δράμι: «Πόσο μπροστά από τον Σαμαρά είναι ο Τσίπρας;» / «Βάλτε μου μισή οκά καπνιστή γαλοπούλα, παρακαλώ. Λεπτές φέτες». Δεν είναι το μόνο σημάδι αυτό πως το μόνο σίγουρο είναι ότι την ημέρα της κατάρρευσης θα υπάρχουν πολλοί, πάρα πολλοί, που θα μείνουν με το στόμα ανοιχτό μια πιθαμή: «Μα πώς; Γιατί; Τι έγινε; ΓΙΑΤΙ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΗΚΕ Η ΧΩΡΑ;», δεν είναι το μόνο σημάδι, αλλά είναι απίθανα χαρακτηριστικό, ούτε παραγγελιά να το 'χα. Και, ανάμεσά τους, ανάμεσα σ' αυτούς που θα μείνουν με το στόμα ανοιχτό μια πιθαμή θα 'ναι και μέλη της Κυβέρνησης των δύο Άκρων, της Εθνοσωτηρίου μας. Μα και της επίσης περί άλλα τυρβαζούσης αντιπολίτευσής μας. Δεν συζητώ, δε, για το ψηφοφοράτο. Αυτοί δεν θα το καταλάβουν παρά μόνο όταν θα ξανανοίξουν τα Μάταλα. [§] Ω Θε μου. [§] Μου φαίνεται πολύ προφανές, και σιχαίνομαι τα προφανή, να πω, Δεν έχουμε να κάνουμε με ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ εδώ, δεν έχουμε να κάνουμε με ΑΝΕΛ και ΠΑΣΟΚ και Ποτάμια, για όνομα του Θεού, έχουμε να κάνουμε με δύο δρόμους, δύο ΤΡΟΠΟΥΣ, και ο ένας πάει, μας άφησε χρόνους, και γι' αυτό δεν το λέω. Νισάφι όμως. Νισάφι. Δεν είμαστε καν μπρούκληδες για να ζούμε σε περιβάλλον Μάσκας του Κόκκινου Θανάτου, είμαστε ένας απλός μεθοριακός σταθμός. [§] Ας είναι. [§] Το άλλο ειδησάριο («Καθήκοντα ΓΓ στο ΥΠΕΞ αναλαμβάνει ο εξάδελφος του πρωθυπουργού, Γιώργος Τσίπρας») είναι επίσης ανάξιο σχολιασμού: θα έπρεπε απλώς να σχολίαζα το γεγονός ότι πολλοί δεν πιστεύουν στ' αυτιά τους (Μα είναι δυνατόν; Ο Αλέξης; Δεν φαινόταν τέτοιος άνθρωπος, δεν είχε δείξει τέτοια στοιχεία, έχουμε να το λέμε όλοι στη γειτονιά), αλλά και πάλι: δεν είμαι για να χάνω χρόνο, ο χρόνος είναι περιουσία, και είναι η μόνη χειροπιαστή ελευθερία που έχουμε. [§] Ναι, ο χρόνος πιάνεται. [§] Τρίτη και τελευταία είδηση της  ημέρας: «Σε 16 πόλεις με πτήσεις της Aegean και της Olympic Air το Άγιο Φως». Ωραία. Του χρόνου ας φροντίσουν να τα 'χουν καλά με τον Πούτιν, να τους δώσει Φως από το ρώσικο μοναστήρι στον Άθω, μαθαίνω πως κάνουν κι εκεί μαγιολίκια και ανάβει τσαφ— από το πουθενά ο βωμός. [§] Ω Θε μου. [§] Ας είναι. Έγραψα τέλος πάντων για το Wayward Pines σήμερα, τον δεύτερο τόμο, της «Διόπτρας», και για το Ημερολόγιο του Μητσού, από τις εκδόσεις «Πόλις»: τόσο διαφορετικά βιβλία — δυο σύμπαντα διακριτά, χωριστά, ξέχωρα. Αλλά είναι το ίδιο σύμπαν για μένα, και δεν θα μπορούσα να ζήσω σε άλλο. Είναι το ίδιο σύμπαν για μένα. Και ξεκίνησα επίσης να διαβάζω το Πόλεμος και πόλεμος του Κράσναχορκαϊ, διάβασα τις πρώτες 30 σελίδες, έχω μείνει με το στόμα ανοιχτό μια πιθαμή. Έχω μείνει με το στόμα ανοιχτό μια πιθαμή, κι ας το περίμενα. Επίσης: καλά έκανα που εγώ εγκατέλειψα αυτό το στιλ, το μακροπερίοδο και ασθματικό, και, και, δεν θα μπορούσα ποτέ μου να ήμουν Λάσλο. Είναι όπως με τα ρούχα, που έλεγα τις προάλλες: αν δεν μπορείς να αγοράζεις πουκάμισα που παίρνουν μανικετόκουμπα (και όλα τα υπόλοιπα), ντύσου καλύτερα με φούτερ και τισέρτ, όχι με ετοιματζίδικα κοστούμια. Άρα: να γράφω απλά, να γράφω απλοϊκά, τόσο μπορώ και έτσι πρέπει. [§] Ήρθε το ανοιξιάτικο τεύχος τού Paris Review, το ξεφυλλίσαμε λίγο ο ένας και λίγο ο άλλος, καθόμασταν και το χαζεύαμε. Πόσος πλούτος, κάθε φορά. Σαν ένα γράμμα που έλαβες από παλιό έρωτα. Γράμμα, όχι μέιλ. Ίσως από έναν εραστή που έχει από καιρό πεθάνει. Ή που δεν υπήρξε ποτέ εραστής σου. [§] Πέθανε, έσβησε μετά από πολύ-πολύ καιρό ταλαιπωρίας, ο πατέρας τής Μ., και έχει να αντιμετωπίσει τόσα εκείνη. Κρίμα που δεν είμαστε με την Κ. μαζί της, να της σταθούμε. Αύριο (σήμερα...) ταξιδεύει για τη Χίο. Δεν θα 'ναι εύκολα εκεί. Καθόλου εύκολα δεν θα 'ναι. [§] Ω Θε μου. 

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Πέμπτη, 9 Απριλίου 2015 Σάββατο, 11 Απριλίου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά