Τρίτη, 07 Απριλίου 2015

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

Γράφτηκε από τον 

Με τη στάση της απέναντι στο Φαινόμενο Κωνσταντοπούλου (που οι ανόητοι σχολιαστές των social ξεπερνούν με ένα σήκωμα των ώμων και ένα ολέθρια απολίτικο, «Αυτή είναι τρελή, πάει το 'χασε, είναι άσχημη, είναι ατσούμπαλη, είναι αγάμητη, έχει ψυχολογικά, πολλή πλάκα έχει μωρέ» κ.τ.π.), η Αντιπολίτευση δείχνει πως τα πράγματα, κατά την άποψή της, είναι τόσο σοβαρά που, ακόμα κι αν οι Εύζωνοι στον Άγνωστο ντύνονταν Άσπρος και Λευκός Κύκνος για να φρουρήσουν το μνημείο και το Κοινοβούλιο, πάλι δεν θα σήκωναν παλμό. Εννοώ, προφανώς, τα πράγματα στο εσωτερικό των κομμάτων τους, τι άλλο; Είναι εξοργιστικό, αλλά ολοφάνερα πια είναι το μόνο που τους νοιάζει: τα κόμματά τους, άλλωστε, ενδέχεται να υπάρχουν ακόμη , μετονομασμένα, σε μία ολοκληρωτικά κατεστραμμένη Ελλάδα, που θα τη χαρακτηρίζουν το λαμπρό κλίμα, οι δαντελένιες παραλίες και τα δελτία τροφίμων. Για το αν έχουν, όχι την παραμικρή ιδέα, αλλά το παραμικρό νοιάξιμο για την εποχή που έρχεται, πλέον επιφυλάσσομαι. (Και εννοώ τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, μιας και το εσωτερικό του κόμματος του Θεοδωράκη είναι το μυαλό του, είναι νωρίς ακόμη να μιλούμε για όντως κόμμα αναφορικά με το Ποτάμι). Δεν εξηγείται αλλιώς αυτό το καθημερινό ρεζίλεμα που υφίστανται, και η απόλυτη, εκκωφαντική ανυπαρξία τους. Το τίποτε που κάνουν. Από την άλλη, θα πει κάποιος, πες πως της απευθύνουν, ας πούμε, πρόταση μομφής για τις θεσμικές ασχημονίες της και τον πλήρη εναγκαλισμό ακραίων, αντεθνικών θέσεων και πρακτικών εκ μέρους της: πρώτον, η πρόταση δεν θα περάσει: η πλειοψηφία είναι μαζί της, είναι τσιράκια της και τη χρειάζονται· και, δεύτερον, πλην του Βενιζέλου, ποιος τάχα θα μιλήσει καθαρά για δαύτην από το βήμα; Καθαρά και σοβαρά και πολιτικά για το Φαινόμενο Κωνσταντοπούλου; Δεν χρειάζεται να χάνει χρόνο κανείς: δεν έχουμε άλλον. Η χειρότερη γωνιά τής timeline μου είναι απείρως καλύτερη και εναργέστερη πολιτικά από το συμπίλημα της Αντιπολίτευσης. Τραγωδία. Τραγωδία. [§] Είδηση που δεν είναι είδηση: ένα πιστωτικό γεγονός, πιστεύει η ΑΔΕΔΥ, τουτέστιν η άμεση χρεοκοπία της Ελλάδας, το, ουσιαστικά, κλείσιμο των συνόρων, η παύση των εισαγωγών αλεύρων (μαζί με όλες τις άλλες) κ.ο.κ., θα διασφάλιζε τα συμφέροντά της: τα συμφέροντα της ΑΔΕΔΥ. Εξ ου και η συμμετοχή της, την Πέμπτη, με ταρατατζούμ στη «Διαδήλωση Κατά της Καταβολής της Δόσης στο ΔΝΤ», μια πράξη που, εάν συνέβαινε (διορθώνω: όταν συμβεί), αμέσως θα σήμαινε μονομερή ενέργεια της χώρας κατά των εταίρων της, και θα μας βούλιαζε αυθωρεί στα Τάρταρα. Αυτό, ας διαβαστεί σε συνάρτηση με την παρόλα κάποιου κυβερνητικού αξιωματούχου (γελάω με τους όρους: κυβερνητικός· και αξιωματούχος) ότι οι χώρες τής ΕΕ δεν θα χάσουν, λέει, τα λεφτά τους (άρα θα τα χάσει το εβραιοσιωνιστικό ΔΝΤ). Έχουμε εθνικοσοσιαλισιτκή κυβέρνηση σαλτιμπάγκων. Μια ιδιόμορφη ψηφισμένη χούντα που θα το πάει μέχρι το τέλος. [§] Και έναν αδιανόητο φασουλή για πρωθυπουργό, ανίκανο, μωρό, σαν παιδάκι, ή σαν σκυλάκι, σαν και τον Α., που δεν μπορεί να κάνει τίποτε, να ελέγξει τίποτε, να περάσει τίποτε, να επιβληθεί σε τίποτε, και κάθεται σε μια γωνίτσα του αεροδρομίου πάνω στη βαλίτσα του προβάροντας μούτες στο κινητό, για να κάνει άλλο ένα κούτρα ταξιδάκι, καλήν ώρα τώρα στη ναζιστική Ρωσία, και να δει τους μεγάλους και σπουδαίους. Ένας κοντός νάνος, επικεφαλής ενός θιάσου ποικιλιών: ένα ακροδεξιό βαριετέ. Με τον τοσοδούλη Τσίπρα, σαν μαθητευόμενο μάγο στην ελληνική βερσιόν της Φαντασίας, να κυνηγιέται από τις σκούπες των καθαριστριών τού ΥΠΟΙΚ. Ο επικεφαλής, ο προϊστάμενός του, από την άλλη, εντελώς ανεξέλεγκτος κι αφιονισμένος, πετάει τη μία ντροπιαστικά φρικώδη πατάτα μετά την άλλη («Αν Βερολίνο και Βρυξέλλες συνεχίσουν το bullying, η Ευρώπη θα γεμίσει τζιχαντιστές», αν έχουμε τον Θεό μας!), καρφώνοντας το κιβούρι της Ελλάδας με τα καρφιά του πυώδους, ερπετικού μίσους του. Από τα επίχειρα των δηλώσεων του Καμμένου δεν θα γλιτώσουμε, ακόμα και όταν γλιτώσουμε από δαύτον: οι συνέπειές τους δεν πρόκειται να φύγουν μαζί του. (Όχι ότι θα φύγει αυτός. Το παιδί-Τσίπρας έχει την ανάγκη του: ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς τους ΑΝΕΛ είναι μια σφαίρα χωρίς γόμωση, ένα τζούφιο βλήμα. Και ο ΗΕΘΑ, από την άλλη, έχει τα τανκς). [§] Αν μη τι άλλο, ο Α. είναι καλά σήμερα, έγιανε, κάναμε βόλτες, η Κ. κι εγώ περάσαμε τη μέρα μας με βιβλία και περιοδικά (έχει τρεις μέρες ρεπό, εγώ ξεκίνησα τη, μικρή ή μεγάλη, δεν ξέρω, περίοδο της ανεργίας), κυκλοφόρησε και το Δέντρο του Μαυρουδή και του Γουδέλη, έχουμε κιμά για μακαρόνια στο ψυγείο και γεμάτη κατάψυξη, είδαμε το Interview και γελάσαμε, όλα καλά. [§] Κι είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου, του 'χα βάλει όρο, να μην καταγράφω, εδώ, πολιτικά. Διάολε. Δεν μπορείς να γλιτώσεις από τον εαυτό σου.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Τρίτη, 7 Απριλίου 2015 Πέμπτη, 9 Απριλίου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά