Τετάρτη, 01 Ιανουαρίου 2014

ΜΑΤΑΙΑ ΤΗΝ ΞΥΠΝΑΩ

Κατηγορία Ποιήματα
Γράφτηκε από  Δημοσιεύθηκε στο Τεύχος 39

Την ξυπνάω για τον ήλιο που εξηγείται στα φυτά
για τον ουρανό τεντωμένο ανάμεσα στα δάχτυλα
την ξυπνάω για τις λέξεις που τσούζουν τον λαιμό
την αγαπάω με τ’ αυτιά μου
πρέπει να πας μέχρι το τέλος του κόσμου για να βρεις
   δρόσο στο χορτάρι

την ξυπνάω για όλα τα μακρινά πράγματα που μοιάζουν
   με αυτά εδώ
για τους ανθρώπους που χωρίς μέτωπο και όνομα
   περνούν στον δρόμο
για τις ανώνυμες λέξεις πλατείες την ξυπνάω
για τα βιομηχανικά τοπία δημόσια πάρκα
την ξυπνάω για τον πλανήτη μας που ίσως γίνει νάρκη
   στο ματωμένο ουρανό
για τα χαμόγελα στην πέτρα φίλων που αποκοιμήθηκαν
   ανάμεσα σε δύο μάχες
όταν ο ουρανός δεν ήταν μεγάλο κλουβί για πουλιά
   αλλά αεροδρόμιο
η αγάπη μου γεμάτη άλλους είναι κομμάτι της αυγής
την ξυπνάω για την αυγή για την αγάπη για μένα
   για τους άλλους
την ξυπνάω κι ας είναι αυτό πιο μάταιο από το να καλείς πουλί
   που κούρνιασε για πάντα
σίγουρα είπε: ας με γυρέψει και ας δει ότι λείπω
αυτή η γυναίκα με χέρια παιδιού που αγαπάω
αυτό το παιδί που αποκοιμήθηκε χωρίς να σκουπίσει
   τα δάκρυα που ξυπνάω
μάταια μάταια μάταια
μάταια την ξυπνάω
γιατί θα ξυπνήσει αλλιώτικη και νέα
μάταια την ξυπνάω
γιατί τα χείλη της δεν θα μπορέσουν να την πουν
μάταια την ξυπνάω
ξέρεις καλά πως το νερό ρέει αλλά δεν λέει τίποτα
μάταια την ξυπνάω
πρέπει να υποσχεθείς στο ξεχασμένο όνομα
   ένα πρόσωπο στην άμμο
αν δεν είναι έτσι κόψτε μου τα χέρια και κάντε με πέτρα

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Άτιτλο ΑΤΙΤΛΟ

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά