Σφάλμα
  • JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 6636

Ποιήματα

Δυο ποιήματα της Μαρίας Κυρτζάκη

Δημοσιεύουμε δυο ποιήματα της Μαρίας Κυρτζάκη, ενδεικτικά των αναζητήσεών της στο πεδίο της μορφής αλλά και του περιεχομένου. Οι εξοικειωμένοι αναγνώστες μπορούν να αναγνωρίσουν την ποιητική ταυτότητα, κι ας χωρίζουν τα δυο αυτά δείγματα γραφής 27 ολόκληρα χρόνια.

Adam Zagajewski: δυο ποιήματα

Δυο ποιήματα του Άνταμ Ζαγκαγιέφσκι - το ένα, μάλιστα, είχε παραχωρηθεί στη μεταφράστριά του, Μπεάτα Ζουλκιέβιτς, πριν καν δημοσιευθεί στα πολωνικά. 
Αυγ 07 2014
Δημοσιεύθηκε στο blog

Χωρίς τίτλο (I)

Ι Οἱ μέρες μου ὅλες λάθος μετρημένεςσὲ τσακισμένα δάχτυλα καὶ καταφαγωμένακαθὼς χυμοῦσε πάντα πάνω μου τὸ λυσσασμένο τίποτε τῆς ζωῆςΔὲν ἔχω χρόνο πιὰμὲ ἐγκαταλείπουνοἱ πράξεις καὶ τὰ λόγια Ὅλα ἔχουν τώρα τὴν εὐπρέπεια αὐτῶν ποὺ ἀποσύρονταιτὰ χέρια τῶν ἀγαπημένων μας ψάχνοντας γιὰ ἄλλες χειροπέδεςκι ἡ ἄμπωτη ἀπ' τὰ σπασμένα κρύσταλλα τοῦ ἔρωτακι ὁ δήμιος ποὺ τελειώνει τὴ δουλειά του καὶ κάνει τὸ σταυρό του καὶ γυρνάει κι αὐτὸς στὸ σπιτικό τουὅλα ἔχουν τὴν εὐπρέπεια αὐτῶν ποὺ ἀποσύρονταικαὶ μόνο ἡ φωνὴ μίας γυναίκας νὰ τρέμει καὶ νὰ τρίζει σὰ σπασμένη σκάλα«... τὸ βράδυ μὴν ἀργήσεις...»ποιὸ βράδυ, θεέ μου, τί νὰ μὴν ἀργήσω μέσα σ' αὐτὸ τὸ ἀβυσσαλέο παθητικὸ τοῦ χρόνουΠῶς τὸν καιρὸν ἐν ἀτοπήμασιν ἐβιότευσα ρεμβόμενος... Μαρτύρια πάνω στὰ μαρτύρια καὶ κρίματα πάνω στὰ κρίματαχρεωκόπος τοῦ καιροῦ ἀσύγγνωστοςκαὶ φτάνει τώρα ξαφνικὰ τὸ μήνυμα ὁ Ἀγώνιος πεθαίνει...Νὰ τὸν προφτάσω πρέπει, ἀνάγκη πᾶσα τώρα, σ' αὐτὸ τὸ τώρα ποὺ δὲν εἶναι χρόνος πιὰἀραιώνει ἀραιώνει τὸ παρὸν τριγύρω μου κι ὁ Ἀγώνιος πεθαίνεινὰ τὸν προφτάσω κι ἂς μὴ τὸν προφταίνω πιὰνὰ ξεκινήσω ἀμέσως... ἀπὸ ποῦ γιὰ ποῦσὲ μία κατάκοπη ἀκαταστασία σωριασμένα ὅλα τὰ τοῦ βίου μου-ἔτσι τὰ βρίσκει ὅταν ἔρχεται τὸ μήνυμαἔτσι ὅπως πρὶν ἀπὸ μετοίκηση μὲς σ' ἔξαλλα δωμάτιασκόρπια χρειώδη καὶ ἄχρηστα εὐτελῆ καὶ τιμαλφῆ ἐνθύμια καὶ φυλαχτὰφτωχὲς παρηγοριὲς τῆς καθημερινῆς ἁφῆς καὶ τῆς χαμοζωῆς μαςἀπελπισία τοῦ τί νὰ πάρεις τί ν' ἀφήσειςἀπελπισία του νὰ σὲ νοιάζει ἀκόμη τί νὰ πάρεις τί ν' ἀφήσεις...-σὲ μιὰ κατάκοπη ἀκαταστασία σωριασμένα ὅλα τὰ τοῦ βίου μουσ' αὐτὸ τὸ τώρα ποὺ δὲν εἶναι χρόνος πιὰἀραιώνει ἀραιώνει τὸ παρὸν τριγύρω μουκι εἶμαι στὸ πουθενὰκαὶ μόνο ἡ φωνὴ μιᾶς γυναίκας νὰ τρέμει καὶ νὰ τρίζει σὰ σπασμένη σκάλα«... τὸ βράδυ μὴν ἀργήσεις...» Ἀπὸ τὴ συλλογὴ «ἐκ περάτων», ἔκδ. ὕψιλον/βιβλία. Ἀθῆναι χ.χ.
Σελίδα 1 από 7