Τετάρτη, 01 Ιανουαρίου 2014

Η δυναμική ενός κεντροαριστερού εγχειρήματος

Κατηγορία Παρεμβάσεις
Γράφτηκε από  Δημοσιεύθηκε στο Τεύχος 39

Η απροσδόκητη επιτυχία της πρώτης μεγάλης εκδήλωσης που διοργάνωσε η «κίνηση των 58» στην Αθήνα, στο θέατρο Ακροπόλ, απέδειξε ότι το εγχείρημα για την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς δεν γίνεται στο κενό. Το αίτημα της συγκέντρωσης, πραγματικό και συμβολικό, ικανοποιεί την πεποίθηση σημαντικών, κατά τη γνώμη μου, ανέκφραστων πολιτικά σήμερα κοινωνικών ομάδων ότι, στην ουσία, υπάρχει μία ανεκπροσώπητη κοινωνική πλειοψηφία που ψάχνει τρόπους να εκφραστεί. Είναι η κοινωνική πλειοψηφία που εκπροσωπεί την Ελλάδα της προόδου, που οραματίζεται μια χώρα η οποία, σε συνθήκες κοινωνικής ανάκαμψης, θα επιλέξει από μόνη της τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη. Είναι η πλειοψηφία των νουνεχών ανθρώπων που έχουν συνείδηση ότι χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη και ριζοσπαστική αναδιανομή ευκαιριών, η κρίση θα είναι συνεχώς δαμόκλειος σπάθη πάνω από τη χώρα και τους πολίτες της.  

Η πραγματικότητα, προφανώς, είναι απογοητευτική. Η τεχνητή, ιστορικά μοιραία, διαιρετική τομή «μνημόνιο – αντιμνημόνιο» σταδιακά ανασχηματίζεται σε ένα κοινωνικό και πολιτικό δίπολο που δεν ισορροπεί στη βάση ενός δημιουργικού, τυπικού προγραμματικού ανταγωνισμού, αλλά αρθρώνεται σε συμβιωτικές στρατηγικές πόλωσης, που κατά έναν αναπόφευκτο δεξιό και αριστερό κομματικό ορθολογισμό οδηγεί στον χειρότερο δυνατό πολιτικό παρονομαστή. Οι εμφυλιοπολεμικές κραυγές, ο θεατρικός λαϊκισμός, η ηθική εξόντωση του αντιπάλου και ο αυτοσκοπός της σύγκρουσης παράγουν έναν αφόρητο, αναχρονιστικό διπολισμό των χειρότερων δυνατών εκδοχών Δεξιάς και Αριστεράς.

Αλλά οι προαναφερθείσες εκδοχές πολιτικού ανταγωνισμού και οι συνέπειες που παράγουν δεν μπορεί να είναι η μοναδική διέξοδος της χώρας. Οι πολίτες χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες ή χωρίς συμφέροντα από τη συντήρηση της υφιστάμενης κατάστασης αυτό το γνωρίζουν άριστα. Γι’ αυτό, άλλωστε, το εγχείρημα ανασυγκρότησης της Κεντροαριστεράς επιδιώκει την ανάσχεση της δυναμικής μιας μόνιμης ανισορροπίας μεταξύ κοινωνικών προσδοκιών και πολιτικής γεωγραφίας. Παρά την εύλογη και έντιμη κριτική για μία προγραμματική και ιδεολογική αμηχανία, που όμως δεν προκύπτει ως αδυναμία, αλλά ως πολιτική αυτοσυγκράτηση απέναντι σε έναν κόσμο που αλλάζει γρηγορότερα από τις ιδέες μας, το εγχείρημα δεν συμβαίνει σε κοινωνικό και πολιτικό κενό. Οι παραγωγικές δυνάμεις της χώρας και  οι «ξεχασμένοι του συστήματος», που μια ολόκληρη πολιτική και θεσμική -τυπική και άτυπη- «συμπαιγνία», τόσο πριν από την κρίση όσο και μέσα στην κρίση, έχει κρατήσει στο περιθώριο, είναι αποφασισμένοι να αντιδράσουν. Και απλώς περιμένουν τον φορέα που θα στεγάσει την αντίδρασή τους.

Προφανώς, ιδανικές συνθήκες, όπου τα πράγματα εξελίσσονται γραμμικά και όπως ο καθένας τα οραματίζεται, δεν υπάρχουν. Ούτε η πολιτική είναι υπόθεση μανιχαϊσμού, φύγε εσύ ο κακός, έλα εσύ, ο καλός. Γι’ αυτό η πρωτοβουλία των 58 έχει ξεχωριστή σημασία. Διότι η εμφάνισή της δεν ταυτίζεται με κανένα σωτηριολογικό πρόταγμα, διότι στόχος της είναι να συγκινήσει πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις εν υπνώσει και, μέσα από τη συνεργασία, να λειτουργήσει ως δύναμη συσπείρωσης, στην κατεύθυνση της αλλαγής σε σκέψεις, ιδέες και πρόσωπα.

Βεβαίως, ένας νέος ιστορικός κύκλος δίκαιης αλλαγής και συλλογικής ευημερίας απαιτεί μεγάλες, ριζοσπαστικές αναδιανομές πόρων, ευκαιριών και κινήτρων που θα ξαναχαράξουν τον παραγωγικό και πολιτικό χάρτη της χώρας βάζοντας στο επίκεντρο της προσπάθειας τους χθεσινούς «outsiders», που μέσα στην κρίση μετατράπηκαν στα βολικά θύματα της προσαρμογής: είναι, όπως έχουν περιγραφεί στις πολιτικές συζητήσεις και στις αναλύσεις των 58, οι άνεργοι, οι νέοι, οι παραγωγικές, δημιουργικές δυνάμεις που ασφυκτιούν μέσα σε κλειστές αγορές και αφόρητες κρατικές παρεμβάσεις, οι κοινωνικές ομάδες που συστηματικά βρίσκονται «εκτός των τειχών» του κοινωνικού κράτους χωρίς πολιτική και θεσμική ισχύ και σήμερα είναι εντελώς απροστάτευτες, οι εργαζόμενοι που δεν εκπροσωπούνται πολιτικά και συνδικαλιστικά και γίνονται έρμαιο της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και ανομίας. Είναι η «σιωπηλή» κοινωνική πλειοψηφία που θα έχει τον καθοριστικό ρόλο για την έξοδο από την κρίση και που η συντηρητική Δεξιά αδυνατεί να εκφράσει, ενώ η Αριστερά, δυστυχώς και η πλειοψηφία της πιο κοντινής στο εγχείρημα Δημοκρατικής Αριστεράς, επί της ουσίας, συστηματικά επιμένει να αγνοεί.

Παρά τις δυσκολίες συντονισμού και τις εκατέρωθεν καχυποψίες, το εγχείρημα ανασυγκρότησης της Κεντροαριστεράς ως συλλογική προσπάθεια ενότητας, συνεργασίας και ανανέωσης που μπορεί να αποτυπωθεί σε μία πολιτική και εκλογική συνεργασία εν όψει των ευρωεκλογών παραμένει δυναμικό. Και ανήκει σε όλους, χωρίς αποκλεισμούς. Ανήκει στις κινήσεις πολιτών, μικρές και μεγάλες, που επιχείρησαν και επιχειρούν να δώσουν μορφή και έκφραση στις μεταρρυθμιστικές δυνάμεις του τόπου. Ανήκει στα πολιτικά κόμματα που δεν ενέδωσαν στον λαϊκισμό και στην πόλωση, ανήκει στις εγκλωβισμένες εντός των σημερινών πολιτικών κομμάτων του νέου διπολισμού μεταρρυθμιστικές και δημοκρατικές δυνάμεις, που προσπαθούν υπό αντίξοες συνθήκες να επιφέρουν ρωγμές στο υδροκέφαλο τέρας της ακινησίας, που υπονομεύει κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια υποβιβάζοντάς την σε ωφελιμιστική διαχείριση της κρίσης. Από αυτό το εγχείρημα, δεν είναι δυνατόν, προφανώς, να απουσιάζει ούτε το ΠΑΣΟΚ, ιστορικός εκφραστής του ελληνικού κεντροαριστερού χώρου – όσες, τέλος πάντων, από τις δυνάμεις τους προσβλέπουν σε μια περισσότερο ευρωπαϊκή, περισσότερο δίκαιη και περισσότερο ανταγωνιστική Ελλάδα.

Το εγχείρημα των 58 χρειάζεται να προχωρήσει. Γιατί πρέπει να περάσουμε από τν μεταρρυθμιστική ισοπέδωση στην κοινωνική μεταρρύθμιση με δίκαιες αλλαγές και αναδιανομή ευκαιριών για τους «ξεχασμένους» του συστήματος και τα βολικά«θύματα» της κρίσης, τις παραγωγικές δυνάμεις και την νέα γενιά .Γιατί κάποιος πρέπει να εκφράσει στην πράξη τη νέα γενιά της επισφάλειας, που θα βγει στο προσκήνιο παίρνοντας πάνω της τις μεγάλες αλλαγές στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στην πόλη, στο κράτος, στην οικονομία. Γιατί σε ένα διχαστικό περιβάλλον, είναι το μοναδικό εγχείρημα ενότητας. Και το κυριότερο, γιατί η έλλειψή της είναι ένδειξη μιας ανάπηρης δημοκρατίας. Είναι στο χέρι μας αυτή την «αναπηρία» να τη διορθώσουμε.  

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Απαγορεύεται η τουρκική! Διαγενεακή αλληλεγγύη

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά