Τετάρτη, 08 Ιουνίου 2016

Η ενοχή του Κάρατζιτς και η συλλογική μας αθωότητα

Κατηγορία Παρεμβάσεις
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Παρεμβάσεις Τεύχος 66
13 Μαΐου 1993. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο πρόεδρος της Εταιρείας ελληνοσερβικής φιλίας και βουλευτής Αρης Μουσιώνης και ο προσφάτως καταδικασθείς για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας Ράντοβαν Κάρατζιτς επιβεβαιώνουν την «πατροπαράδοτη ελληνοσερβική φιλία». 13 Μαΐου 1993. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο πρόεδρος της Εταιρείας ελληνοσερβικής φιλίας και βουλευτής Αρης Μουσιώνης και ο προσφάτως καταδικασθείς για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας Ράντοβαν Κάρατζιτς επιβεβαιώνουν την «πατροπαράδοτη ελληνοσερβική φιλία». ΑΠΕ

Στις 24 Μαρτίου 2016, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία (ICTY) έκρινε τον πρώτο ηγέτη των Σέρβων της Βοσνίας Ράντοβαν Κάρατζιτς ένοχο για μία κατηγορία για γενοκτονία (στη Σρεμπρένιτσα) και εννέα ακόμη κατηγορίες για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και εγκλήματα πολέμου, στην Γιουγκοσλαβία των ετών 1991-1995. Μετά τις δίκες της Νυρεμβέργης, ο Κάρατζιτς είναι πλέον ο πιο υψηλόβαθμος πολιτικός που καταδικάζεται για γενοκτονία από διεθνές δικαστήριο στην Ευρώπη, και μάλιστα σε έναν πόλεμο που στοίχισε 130.000 ζωές, δημιούργησε πάνω από 3.000.000 πρόσφυγες και κατέστρεψε τις ζωές δεκάδων χιλιάδων βιασμένων γυναικών. Η καταδίκη αυτή σηματοδοτεί το τελευταίο κεφάλαιο σε τρεις αλληλοσυνδεόμενες ιστορίες Ύβρεως και Νέμεσης, στην Ευρώπη του «Ποτέ ξανά», και μάλιστα στο γύρισμα της χιλιετίας. Αναδημοσίευση από το Books' Journal 66, Μάιος 2016, με αφορμή όσα συνέβησαν στο γήπεδο Καραϊσκάκη, κατά τη διάρκεια του αγώνα Ελλάδας - Βοσνίας, όπου μεταξύ άλλων αναρτήθηκε πανώ με τα συνθηματα του σερβικού εθνικισμού κατά της Σρεμπρένιτσα, παρουσία του έλληνα πρωθυπουργού. 

 

Κ.: Πόσα πακέτα έχεις, δύο χιλιάδες;

Ντ.: Τακτοποίησα δύο χιλιάδες τώρα και θα έχω κι άλλα μέχρι να νυχτώσει.

Κ.: Όλα τα πακέτα να παραδοθούν μέχρι τις 12 η ώρα αύριο. Στις αποθήκες. Όχι σ’ εκείνες τις αποθήκες, σε άλλες, αλλού. Μίροσλαβ, όλοι πρέπει να πεθάνουν. Σκότωσέ τους όλους, κάθε έναν που πέφτει στα χέρια σου, όποιον βρεις εκεί, πρέπει να πεθάνει.

(Συνομιλία μεταξύ Κάρατζιτς και του υπαρχηγού του στη Σρεμπρένιτσα, Miroslav Deronjic, στις 13 Ιουλίου 1995, την ώρα των επιχειρήσεων).

 

 

 

Η πρώτη ιστορία είναι το προσωπικό ταξίδι ενός φιλόδοξου θρησκόληπτου εθνικιστή. Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που οδήγησε το μεγαλύτερο εθνικιστικό-φασιστικό κίνημα στην Ευρώπη μετά το 1945 σε μερικά από τα πιο ειδεχθή εγκλήματα του 20ού αιώνα. Ψυχίατρος και αποτυχημένος ποιητής πριν τον πόλεμο, καταγόμενος από οικογένεια δωσιλόγων, ξέφυγε από την φτώχεια και την αφάνεια του χωριού του στο Μαυροβούνιο για να ενταχθεί τελικά στην πολιτική ελίτ της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Ο σκληρός σωβινιστής, που πίστευε σε «ανώτερες και κατώτερες» φυλές, και ήταν ένας από τους βασικούς αρχιτέκτονες της εθνοκάθαρσης που υπέστησαν οι μη σερβικοί πληθυσμοί της πρώην Γιουγκοσλαβίας, έγινε ο πρώτος πρόεδρος του σερβοβοσνιακού εθνικιστικού εξτρεμιστικού κόμματος SDS, ο πρώτος –αλλά μη εκλεγμένος– πρόεδρος της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας (Republika Srpska), και ο αρχηγός του στρατού των Σέρβων της Βοσνίας Vojska Republike Srpske (VRS), δηλαδή του στρατού εκείνου που βαρύνεται με χιλιάδες θηριωδίες και εγκλήματα πολέμου, και ήταν ό,τι πλησιέστερο στη ναζιστική πολεμική μηχανή μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο σε ευρωπαϊκό έδαφος.

 

ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΘΝΟΚΑΘΑΡΣΗ

Ο Κάρατζιτς αναβίωσε τον σερβικό εθνικιστικό σωβινισμό των τσέτνικ: μια σκληρή ρατσιστική βίαιη «ιδεολογία», αγρίως αντικομμουνιστική και υπέρ της μοναρχίας. Οι τσέτνικ, θυμίζουμε, ήταν η δωσιλογική οργάνωση του Ντράζα Μιχαήλοβιτς, και εκείνοι που ενώ ξεκίνησαν σαν αντιστασιακό κίνημα κατά της γερμανικής κατοχής, πολύ γρήγορα έστρεψαν τα πυρά τους μόνο ενάντια στους παρτιζάνους του Τίτο, κάτι ανάμεσα στους ΠΑΟτζήδες και στα Τάγματα Ασφαλείας, στα καθ’ ημάς. Έσφαξαν ολόκληρα σερβικά χωριά αν τυχόν βοηθούσαν τους αντάρτες, οδήγησαν στο θάνατο δεκάδες χιλιάδες Μουσουλμάνους και Κροάτες λόγω της καταγωγής τους, ενώ ταυτόχρονα συνεργάζονταν με τους φασίστες Ουστάσι και με τα σερβικά Τάγματα Ασφαλείας της οργάνωσης Zbor του Dimitrije Ljotic και του κουίσλιγκ πρωθυπουργού Milan Nedic. Οι τσέτνικ έδωσαν ένα αρκετά μεγάλο χέρι βοήθειας στους Ναζί, ώστε να εξοντώσουν όλους τους Εβραίους της χώρας και να ανακηρύξουν το Βελιγράδι την πρώτη JudenFrei πρωτεύουσα της Ευρώπης, ήδη από το 1941, όπως και ολόκληρη τη Σερβία τη δεύτερη JudenFrei χώρα της Ευρώπης, μετά την Εσθονία. Οι τοπικοί αρχηγοί των τσέτνικ ονομάζονταν «βοεβόδες». «Τσέτνικ βοεβόδας» ήταν ο νεοναζί συγκυβερνήτης του Μιλόσεβιτς κατά τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ το 1999, Βόγιτσλαβ Σέσελι (Vojislav Seselj), ο επιλεγόμενος και «Χασάπης», αλλά και ο σερβοβόσνιος διοικητής της Ελληνικής Εθελοντικής Φρουράς Ζβόνκο Μπάγιαγκιτς.[1]

Ανώτατος αρχηγός όλων των τσέτνικ βοεβοδών ήταν ο Κάρατζιτς. Το όραμα των τσέτνικ, και τη δεκαετία του 1940, και τη δεκαετία του 1990, ήταν το ίδιο: Να «εκκαθαριστεί η Σερβία κι από τον τελευταίο Εβραίο, Αλβανό, Τούρκο και Κροάτη», για να δημιουργηθεί ένα «καθαρό εθνικά» κράτος, το οποίο θα συμπεριλαμβάνει «κάθε κομμάτι γης στο οποίο υπάρχει τάφος Σέρβου», από τα σύνορα με την Ελλάδα, την Αλβανία και τη Βουλγαρία, μέχρι τα σύνορα με την Ιταλία και την Αυστρία. Το όραμα της Velika Srbija (Μεγάλη Σερβία). Αυτό θα γινόταν μόνο με την πολιτική των μαζικών δολοφονιών, των βασανιστηρίων, των βιασμών και της αναγκαστικής εκδίωξης των μη σερβικών πληθυσμών, για χάρη της δημιουργίας ενός θεοκρατικού σερβικού κράτους. Ονομάζεται εθνοκάθαρση, και στην Ελλάδα του μεσαιωνικού φανατισμού, του αντιευρωπαϊσμού (και της πρωτιάς σε εκδόσεις των Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών) υποστηρίχτηκε διαταξικά και διακομματικά από το 99% του πληθυσμού. Αλλά γι’ αυτό θα μιλήσουμε και στη συνέχεια.

 

ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΧΑΓΗΣ

Η δεύτερη ιστορία αφορά το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Είχε συσταθεί από τον ΟΗΕ το 1993, μαζί με το δίδυμό του για τη γενοκτονία της Ρουάντα, για να διερευνήσει τα εγκλήματα πολέμου που έλαβαν χώρα στην πρώην Γιουγκοσλαβία τη δεκαετία του 1990, σε μια προσπάθεια της διεθνούς κοινότητας να αποδείξει πως ο πολιτισμένος κόσμος δεν πρόκειται να αφήσει ατιμώρητα εγκλήματα πολέμου και γενοκτονίες όπως εκείνες του Β’ΠΠ, και πως ο ζυγός της Δικαιοσύνης θα αιωρείται πάντα επάνω από τα κεφάλια των νέων επίδοξων Χίτλερ. Το ICTY έχει υποστεί πολλές μεταμορφώσεις στα πάνω από 20 χρόνια ύπαρξής του. Δεν είναι τέλειο, ασφαλώς, αλλά δεν έχει δημιουργηθεί μέχρι στιγμής και κάποιος καλύτερος μηχανισμός απονομής διεθνούς Δικαιοσύνης. Ξεκίνησε σαν ένα ελάχιστα αποτελεσματικό και υποχρηματοδοτούμενο ίδρυμα, το οποίο δεν ήταν καν σε θέση να πιέσει τις δυτικές κυβερνήσεις να συλλάβουν τις πιο χαρακτηριστικές, έστω, περιπτώσεις εγκληματιών πολέμου. Από το 2001 και μετά, όμως, άρχισε να σημειώνει αξιοσημείωτες επιτυχίες. Όλοι ανεξαιρέτως (161 στο σύνολο) οι κατηγορούμενοι –από όλες τις εθνότητες– τελικά συνελήφθησαν, συμπεριλαμβανομένων και των «μεγάλων ψαριών», όπως ο πρώην πρόεδρος της Σερβίας Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, ο στρατηγός Ράτκο Μλάντιτς, αλλά και πλήθος κροατών, βόσνιων και αλβανών εγκληματιών πολέμου. Βλέπετε, στην Ελλάδα κυριαρχεί ο μύθος «μόνο Σέρβοι καταδικάζονται», αλλά αυτό με μια απλή επίσκεψη στην ιστοσελίδα του ICTY καταρρίπτεται σε δύο λεπτά.

Το Δικαστήριο αφήνει μια μεγάλη κληρονομιά για την Ιστορία, για το Νόμο αλλά και για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, την Ισονομία και τη Δικαιοσύνη. Τα εγκλήματα του Κάρατζιτς, λ.χ., τεκμηριώθηκαν μέσα από 9,5 εκατομμύρια σελίδες και αποδείξεις, μια σημαντική κληρονομιά για τις επόμενες γενιές.

Στην απόφαση του ICTY, μεταξύ άλλων, διαβάζουμε και τα εξής:

 

Ο Ράντοβαν Κάρατζιτς ήταν στην κορυφή της διαδικασίας ανάπτυξης και προώθησης της ιδεολογίας και των πολιτικών του εθνικιστικού κόμματος (SDS), δημιουργώντας τις παράλληλες κυβερνητικές, στρατιωτικές, αστυνομικές και πολιτικές δομές που χρησιμοποιήθηκαν για να εγκαθιδρύσουν και να διατηρήσουν την εξουσία του στα διεκδικούμενα από τους Σέρβους εδάφη της Βοσνίας και της Κροατίας, με περαιτέρω στόχο την απομάκρυνση όλων των μη Σέρβων, μέσω διάπραξης εγκλημάτων και παραβιάσεων διεθνών νόμων και συνθηκών. Ήταν κεντρικός ο ρόλος του στην επίτευξη των στόχων της σερβικής και της σερβοβοσνιακής ηγεσίας για το διαχωρισμό των πληθυσμών, την κατάκτηση εδαφών και τη δημιουργία ενός εθνοτικά ομοιογενούς κράτους.

 

Ειδικότερα, αποδείχτηκε η ατομική ποινική του ευθύνη για τη συμμετοχή του σε τέσσερις «εγκληματικές οργανώσεις» («Joint Criminal Enterprise» στη σχετική ορολογία): Η «κύρια JCE», με στόχο τη μόνιμη εκδίωξη Μουσουλμάνων και Κροατών της Βοσνίας και της Κροατίας. Η «JCE για το Σαράγεβο», η οποία πραγματοποίησε μια εκστρατεία με βομβαρδισμούς και βολές ελεύθερων σκοπευτών εναντίον του άμαχου πληθυσμού του Σαράγεβο, επί σχεδόν τέσσερα χρόνια, με στόχο την τρομοκράτηση του αμάχων και με αποτέλεσμα πάνω από 11.000 νεκρούς πολίτες, μεταξύ των οποίων 1.601 παιδιά. Η «JCE για τους ομήρους», για την εκβιαστική ομηρία τουλάχιστον 200 κυανόκρανων και στρατιωτικών παρατηρητών διεθνών οργανισμών, προκειμένου να αναγκαστεί το ΝΑΤΟ να απέχει από τη διεξαγωγή αεροπορικών επιθέσεων εναντίον σερβικών στρατιωτικών στόχων. Και τέταρτη, η «JCE για τη Σρεμπρένιτσα», με στόχο τη γενοκτονία των Βόσνιων Μουσουλμάνων της περιοχής που οδήγησε στη δολοφονία 8.372 ανδρών και αγοριών της Σρεμπρένιτσα και τη βίαιη εκδίωξη των γυναικόπαιδων και των ηλικιωμένων».

Ίσως δεν είναι ευρέως γνωστό, αλλά πόλεμος με αντιπαράθεση στρατευμάτων, ουσιαστικά, δεν έγινε ποτέ στη Γιουγκοσλαβία. Όπως γράφει και ο Λεωνίδας Χατζηπροδρομίδης, «ήταν πόλεμος εναντίον αμάχων κατευθυνόμενος από τα γραφεία. Η μόνη πλευρά που ήταν προετοιμασμένη και έδρασε ταχύτατα χωρίς να βρει αντίσταση ήταν η σερβική, γι’ αυτό και κατέλαβε τόσο σύντομα τα εδάφη στην Κροατία και τη Βοσνία. Όλη εκείνη η συνωμοσιολογία για προετοιμασία των Κροατών και των μουσουλμάνων, για μουσουλμανικά τόξα και γερμανική βοήθεια δεν άξιζαν ούτε για ανέκδοτα». Για την ιστορία, πρέπει να αναφέρουμε εδώ ότι πάνω από το 80% των νεκρών αμάχων και πάνω από το 75% των νεκρών ενόπλων ήταν θύματα της σερβικής επιθετικότητας. Στις περιοχές των εθνικών εκκαθαρίσεων, ειδικά τον πρώτο χρόνο της σερβικής κεραυνοβόλας επίθεσης, η αναλογία ήταν 20 νεκροί μη Σέρβοι προς 1 νεκρό Σέρβο.

Το Δικαστήριο αυτό, πρέπει να σημειωθεί, δεν δικάζει λαούς και έθνη ή κράτη στο σύνολό τους, όπως πολλοί νομίζουν στην Ελλάδα, σαν να πρόκειται για υποθέσεις «συλλογικής ευθύνης». Αυτό είναι λάθος. Αντίθετα, ψάχνει και βρίσκει τα συγκεκριμένα άτομα, που από θέσεις ισχύος «έδωσαν την εντολή ή πάτησαν οι ίδιοι τη σκανδάλη». Οι δικαστές, όπως είδαμε στο από πάνω παράθεμα, ήταν κάτι παραπάνω από ακριβείς στην περιγραφή της απόδειξης του κατηγορητηρίου –υπογραμμίζουμε ξανά την πολύ σημαντική για τη Δικαιοσύνη φράση «Beyond reasonable doubt»–, αφού στο κατηγορητήριο υπήρχαν συντριπτικά στοιχεία για την ποινική του ευθύνη σε πράξεις όπως δολοφονίες, βιασμοί, σεξουαλική κακοποίηση, βασανιστήρια, ξυλοδαρμοί, ληστείες, απάνθρωπη μεταχείριση των αμάχων και παράνομη φυλάκιση και περιορισμό.

Ο Κάρατζιτς, που στην αρχή της δίκης είχε υποσχεθεί πως στην απολογία του στο τέλος θα αποδομήσει όλες τις εναντίον του κατηγορίες, τελικά αρκέστηκε να πει πως «οι μάρτυρές του είπαν όλα όσα χρειάζονταν για να αποδειχτεί η αθωότητά του», πως παραδέχεται τα εγκλήματα που συνέβησαν τότε, παραδέχεται ακόμη και ότι αδιαμφισβήτητα οι εκτελεσμένοι από τους Σέρβους στη Σρεμπρένιτσα δολοφονήθηκαν εν αιχμαλωσία με τα χέρια δεμένα («who are undisputed victims with ligatures»), αλλά ότι έχει «καθαρή συνείδηση». Η υπερασπιστική του γραμμή ήταν, αν αυτό σας θυμίζει κάτι, πως, ναι, «εγκλήματα συνέβησαν», αλλά δεν ευθύνομαι γι’ αυτά, ούτε εγώ, ούτε το κόμμα μου, ούτε η οργάνωσή μου, ούτε ο στρατός μου και οι δομές του αποσχιστικού κράτους στο οποίο ήμουν ηγέτης. Ευθύνονται μεμονωμένοι κακοποιοί, που τα έκαναν στο όνομα της σερβικής ιδέας, συν κάποιοι ανεξέλεγκτοι πλιατσικολόγοι παραστρατιωτικοί. Μπορεί οι αποδείξεις εναντίον του να ήταν χιλιάδες, αλλά ο δήμιος προτιμούσε να επιμένει: «τυχαία μεμονωμένα περιστατικά». Αυτό, όμως, μάλλον δεν ήταν αρκετό για το Διεθνές Δικαστήριο, η δουλειά του οποίου όλα αυτά τα χρόνια ήταν τιτάνια, κι έτσι η ετυμηγορία ήταν: 40 χρόνια κάθειρξη.

Όταν τα θύματα έδιναν καταθέσεις και εξιστορούσαν πώς είχαν χάσει όλα τα μέλη της οικογένειάς τους, ο αμετανόητος ψυχρός δολοφόνος όχι μόνο δεν έδειχνε κανένα σημάδι μεταμέλειας, αλλά κατηγορούσε κι από πάνω τους επιζώντες, πως δήθεν έθαβαν κενά φέρετρα για να τον κάνουν να φαίνεται κακός. Δεν πρέπει να υπάρχει μεγαλύτερη ύβρις από αυτή, απέναντι στις γυναίκες που άφησε χήρες και χωρίς παιδιά.

 

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΤΑΣΗ

Η τρίτη ιστορία αφορά εμάς, εδώ, την Ελλάδα, και τη στάση της απέναντι στον εγκληματία πολέμου Κάρατζιτς και όλα όσα αυτός αντιπροσώπευε. Όταν συνελήφθη το 2008, μεταμφιεσμένος σε new age εναλλακτικό πνευματιστή, κάποιοι πολιτικοί μας έσπευσαν να κατεβάσουν από ιστοσελίδες και από κάδρα γραφείων τις φωτογραφίες όπου εικονίζονταν μαζί του. Με την πρόσφατη ανακοίνωση της ετυμηγορίας, η σιωπή ήταν τέτοια ώστε κάποιος τρίτος παρατηρητής θα μπορούσε να υποθέσει ότι ο σφαγέας ψυχίατρος, που έδινε εντολές να βομβαρδιστούν μαιευτήρια και να εκτελεστούν μαζικά έφηβοι και αγόρια, ήταν κάποιος εντελώς άγνωστος για την Ελλάδα μας. Όσοι όμως θυμούνται, ξέρουν πολύ καλά ότι αυτή η εικόνα είναι ψεύτικη. Τον Μάιο του 1993, π.χ., το στάδιο Ειρήνης και Φιλίας είχε πλημμυρίσει από κόσμο: από ναζιστές της ΧΑ ώς μέλη της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, ίσως και κάποιοι αναρχικοί, προσήλθαν εκεί για να τον τιμήσουν.

Η εθνική μας Ωμοψυχία (όρος της Ομάδας Carthago, που έγραψε ένα από τα μοναδικά βιβλία για το άγος της Βοσνίας ) τον αποκαλούσε «άγγελο της ειρήνης», «σύγχρονο Ρήγα Φεραίο» και «Στρατιώτη του Χριστού». Συναντιόταν με τον αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ, με τον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, με την ηγεσία της Αριστεράς όπου τον προσφωνούσαν «σύντροφο» κι αυτός άφριζε απ' το κακό του, με προσωπικότητες όπως ο Μανώλης Γλέζος (ο οποίος μάλιστα έχει προλογίσει έκδοση ποιημάτων του στα ελληνικά, το 1996), με υπουργούς και βουλευτές, και άλλους πολλούς. Η Εκκλησία τον τίμησε με ανώτατο μετάλλιο, όμως κανείς δεν είχε προσέξει πως, λ.χ., την ώρα που είχαν συγκεντρωθεί όλοι οι παράγοντες του γιουγκοσλαβικού δράματος και όλοι οι ξένοι μεσολαβητές και αξιωματούχοι όλων των χωρών και όλων των διεθνών οργανισμών στην Ελλάδα, στη «Συνδιάσκεψη Ειρήνης», στον Αστέρα Βουλιαγμένης, την Πρωτομαγιά του 1993, όταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έλεγε: «ελπίζω και προσεύχομαι για την ειρήνη», ο Κάρατζιτς αμέσως μετά έκανε δηλώσεις τύπου: «θα νικήσουμε γιατί έχουμε μαζί μας τον Θεό και την Ελλάδα». Σε συνδιάσκεψη ειρήνης!

Ήταν η εποχή που από το πουθενά εμφανίστηκε στην Ελλάδα μια ανεξήγητη σερβοφιλία. Μια άνευ όρων συμπαράταξη όλων με το σερβικό σωβινιστικό καθεστώς – των κομμάτων, των ΜΜΕ, της Εκκλησίας, της Ακροδεξιάς, λάιτ ή ναζιστικής, των αυτονομημένων μηχανισμών του στρατού και των μυστικών υπηρεσιών, των πολιτικών και οικονομικών ελίτ, της μαφίας και των κυκλωμάτων της νύχτας, και των οργανικών διανοούμενων και ακαδημαϊκών και όσων είχαν αναλάβει εργολαβικά την εκλαΐκευση της σερβικής προπαγάνδας και τη διασπορά συκοφαντιών, κινδυνολογιών και θεωριών συνωμοσίας για τον δήθεν «κίνδυνο» που αντιμετώπιζαν οι καλοί και αμυνόμενοι Σέρβοι από μία φανταστική συμμαχία «ΝΑΤΟ - ΕΕ - Κλίντον - Βατικανού - Τουρκίας - Τσιλέρ - Μπερίσα - Ιζετμπέγκοβιτς - Αλ-Κάιντα - Γκλιγκόροφ - Γερμανίας - Εβραιοσιωνισμού» (ζήτω ο ορθόδοξος και αντιιμπεριαλιστικός άξονας «Μιλόσεβιτς - Γιέλτσιν - Κάρατζιτς - Ελλάδας»).

Στην πραγματικότητα, αυτή η σερβοφιλία ήταν ο μετασχηματισμός του αντιτουρκικού μίσους, που εύκολα, και με τη βοήθεια των ΜΜΕ, παραλλάχτηκε σε μίσος αντιαλβανικό και αντιμουσουλμανικό. Οι Σέρβοι χρησιμοποίησαν άψογα στην προπαγάνδα τους τις μαζικές συλλογικές ψυχώσεις των Ελλήνων και το μίσος και το φόβο τους απέναντι στους «προαιώνιους εχθρούς Τούρκους», κατά συνέπεια και απέναντι στην «ισλαμική απειλή». Ήξεραν ότι επάνω στην αντιτουρκική ελληνική ψύχωση, είχε έλθει και είχε κλειδώσει τότε, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, και η «αντισκοπιανή» ψύχωση. Το δόγμα «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου» κυριάρχησε κι έτσι, μαζί με τη συνωμοσία από τη Δύση, το Βατικανό, τους Αμερικανούς, τους Γερμανούς, την ΕΟΚ, τον Σιωνισμό, που δήθεν απειλούσε την Σερβία, άρα και την Ορθοδοξία, άρα και την Ελλάδα, οι Σέρβοι άφησαν τους Έλληνες να πιστεύουν ότι θα «καθαρίσουν για πάρτη τους» και πως θα μας προσφέρουν στο πιάτο τη Δημοκρατία της Μακεδονίας (το σύνθημα «Σύνορα με τη Σερβία» δονούσε συλλαλητήρια, τηλεοπτικά πάνελ και μυαλά «ελληνόψυχων») και (γιατί όχι;) και τη Βόρειο Ήπειρο, όταν θα ερχόταν η σειρά των Αλβανών. Ο φασίστας Σέσελι είχε ανακηρύξει προληπτικά τη «Σερβική Δημοκρατία της Κοιλάδας του Βαρδάρη» και έδινε συνεντεύξεις στην εφημερίδα της Χρυσής Αυγής, με τίτλο «Τα Σκόπια πρέπει να διαλυθούν!» (21/02/1993), όπου πρότεινε το μοίρασμα της γειτονικής χώρας μεταξύ Ελλάδας και Σερβίας. Ο Κάρατζιτς υποσχόταν στους Έλληνες «100.000 στρατιώτες όταν θα χτυπιόμαστε με τους Τούρκους», ενώ ο παραστρατιωτικός ηγέτης Ζέλικο Ραζνάτοβιτς (καπετάν Αρκάν) ανέβαζε σε ένα εκατομμύριο τους σέρβους στρατιώτες που θα βοηθήσαν μάλιστα την Ελλάδα να εκδιώξει τους Τούρκους από την Κύπρο και να καταλάβει όλο το νησί. Κάποιοι ανόητοι έλληνες βουλευτές από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ πήγαιναν στο Πάλε, αναγνωρίζοντας έτσι ξεχωριστή κρατική οντότητα στο μόρφωμα του Κάρατζιτς, και συζητούσαν σοβαρά μαζί του τι μπορεί να γίνει για να βοηθήσουμε τους Κούρδους να πλήξουν την Τουρκία ανατολικά, έτσι ώστε να «καθαρίσουμε» μετά μαζί, Έλληνες και Σέρβοι, στα δυτικά. Ο Μιλόσεβιτς, σε μια επίσημη επίσκεψη του τότε υπουργού Εξωτερικών, Αντώνη Σαμαρά, τον πήρε και τον οδήγησε στη μυστική αίθουσα επιχειρήσεων. Ανοίγοντας μπροστά του χάρτες με «μετακινήσεις πληθυσμών», του πρότεινε ευθέως «κοινά σύνορα», δηλαδή διαμελισμό της Μακεδονίας. Τέτοιος διαμελισμός, βέβαια, δεν συνέβη ποτέ, όμως διαμελίστηκαν αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων από έναν πόλεμο που ξεκίνησε από τη σερβική εθνικιστική παράνοια –και από την προσπάθεια των χρεωκοπημένων παλαιών ελίτ να διατηρήσουν τα προνόμιά τους και να εξασφαλίσουν πόρους και υλικά οφέλη στη νέα εποχή ώστε να γίνουν και επίσημα οι νέες «αστικές τάξεις» στις νέες εθνικές αγορές. Αλλά οι αιτίες της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας είναι άλλο θέμα, που χρειάζεται να ειπωθεί ξεχωριστά.

«Τίποτα δεν κατέκτησα σ’ αυτόν τον πόλεμο», έλεγε ο Μλάντιτς. Απελευθέρωσα μόνο όσα εδάφη ήταν σερβικά, και μάλιστα όχι όλα. Υπάρχουν κι άλλα που μας περιμένουν. Κι η Τεργέστη, κι αυτή σερβική πόλη είναι». Σε στενό κύκλο, σίγουρα θα συμπλήρωνε: «κι η Θεσσαλονίκη, κι αυτή περιμένει να ελευθερωθεί». Άλλωστε, κι ο Κάρατζιτς, όταν δεν τον άκουγαν οι Έλληνες, έλεγε ότι οι Μακεδόνες είναι ξεχωριστό έθνος, παρακλάδι του σερβικού, και πως κάποτε πρέπει κι αυτοί να ενωθούν με τη μητέρα Σερβία. Οι Έλληνες, όμως, είχαν κλείσει πεισματικά τα μάτια, και απαγόρευαν στον εαυτό τους να δει το πραγματικό πρόσωπο του σερβικού μεγαλοϊδεατισμού για χάρη της «ελληνοσερβικής αδελφότητας». Κι ας είχε αναγνωρίσει η «φίλη και αδελφή» Σερβία την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας με το συνταγματικό της όνομα από πολύ νωρίς, παρ’ ότι δημόσια διαβεβαίωνε την ελληνική ηγεσία πως «δεν θα κάνουμε καμία ενέργεια στο ζήτημα των Σκοπίων που θα έβλαπτε τα συμφέροντα της Ελλάδας».

Κάπως έτσι φτάσαμε στο σημείο οι δυνάμεις του Κάρατζιτς να πολιορκούν και να βομβαρδίζουν πόλεις επί 3,5 και 4 χρόνια, να εκκαθαρίζουν εθνικά το 70% της Βοσνίας και το 30% της Κροατίας που είχαν καταλάβει κεραυνοβόλα (κάτι ευνόητο, αφού ετοιμάζονταν από τη δεκαετία του 1980 γι' αυτό) , να χρησιμοποιούν τον βιασμό σαν όπλο εθνοκάθαρσης, να εκτελούν μαζικά χιλιάδες αμάχους σε κάθε επιχείρηση και να κάνουν όλα τα άλλα εγκλήματα για τα οποία καταδικάστηκε ο σύγχρονος Ρήγας Φεραίος – κι εμείς, οι Έλληνες, ήμασταν ευχαριστημένοι να στέλνουμε ανθρωπιστική βοήθεια όχι στα θύματα και στους πολιορκούμενους αλλά στους θύτες και στους επιτιθέμενους, η οποία κατέληγε στη μαύρη αγορά που οι ίδιοι οι Σέρβοι δημιουργούσαν με τις πολιορκίες είτε μετατρεπόταν σε όπλα και σε τραπεζικές καταθέσεις.

Η γραμμή υποστήριξης και δικαιολόγησης των θηριωδιών του καθεστώτος Μιλόσεβιτς, Κάρατζιτς και Μλάντιτς ήταν στην πραγματικότητα η εκπαίδευση μεγάλων τμημάτων του ελληνικού πληθυσμού στον αντιδυτικό εθνικοσοσιαλισμό. Η «σερβοφιλία» εκπαίδευσε ολόκληρη γενιά Ελλήνων στον αντιευρωπαϊσμό, στην αποδοχή των θεωριών συνωμοσίας ως ερμηνευτικά εργαλεία για ό,τι συμβαίνει γύρω μας, στην αγιοποίηση ακόμα και του επιθετικού και δολοφονικού εθνικισμού και, τέλος, στην αποδοχή ενός υφέρποντος εθνικοσοσιαλισμού. Η άνοδος της Χρυσής Αυγής είναι αποτέλεσμα και αυτού του γεγονότος τη δεκαετία του 1990, μαζί με την αντιμακεδονική υστερία και την αντιαλβανική ρατσιστική ξενοφοβία – χρειάστηκε μόνο η ελληνική κρίση για να επιτρέψει σε αυτές τις ιδεολογίες να αναδυθούν και να καταγραφούν σε διευρυμένα ποσοστά.

Ο αντιδυτικισμός είναι το κίνητρο των προσεγγίσεων και «αριστερών» αντιιμπεριαλιστών αρνητών, οι οποίοι έχουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης στην διακίνηση του άριστα φιλοτεχνημένου ψέματος, το οποίο λόγω έλλειψης ουσιαστικού αντίλογου θεωρείται πλέον αυταπόδεικτη αλήθεια, ότι δήθεν «η κακιά Δύση επιτέθηκε στους καλούς και αμυνόμενους Σέρβους και διέλυσε τη Γιουγκοσλαβία». Δεν λένε την αλήθεια. Τη Γιουγκοσλαβία δεν τη διέλυσε ούτε ο καπιταλισμός ούτε ο ιμπεριαλισμός. Τη διέλυσε ο εθνικισμός.

Και μια λεπτομέρεια: όταν συνελήφθη ο Μιλόσεβιτς, το σύνθημα της διακομματικής επιτροπής βουλευτών που ζητούσαν την απαλλαγή του ήταν: «Στη Χάγη δικαζόμαστε όλοι». Εξακολουθούν, άραγε, να το πιστεύουν αυτό; Η σιωπή τους στην καταδίκη Κάρατζιτς δείχνει ότι: ναι, το πιστεύουν και παραμένουν αμετανόητοι, απλώς διστάζουν να το παραδεχτούν δημόσια – κι αυτό είναι χειρότερο.

 

ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ ΣΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ

Η Ελλάδα δεν ήταν, απλώς, μια φιλική χώρα των «ανάδελφων» Σέρβων. Οι κατά σύστημα δολοφόνοι είχαν μαζί τους ένα ολόκληρο σύστημα που τους στήριξε. Η πολιτική, ομοθύμως, στήριζε τους ομόθρησκους, το ίδιο και η Εκκλησία – η οποία μάλιστα ανέχθηκε την αποστολή ιερέων που έφευγαν για να ευλογήσουν τα όπλα των παραστρατιωτικών του Αρκάν και του Σέσελι. Στρατιωτικοί κύκλοι υποστήριζαν επίσης τις μεθοδεύσεις Κάρατζιτς, φτάσαμε μάλιστα στο σημείο να διαρρεύσουν μυστικά σχέδια του ΝΑΤΟ προς τον Μλάντιτς.

Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στο άγος της ένοπλης στρατιωτικής υποβοήθησης των εγκλημάτων. Πρόκειται για την γνωστή ιστορία με την Ελληνική Εθελοντική Φρουρά, πολλά μέλη της οποίας ήσαν μέλη ή είχαν σχέση με τη Χρυσή Αυγή. Η ανεξάρτητη δημοσιογραφική έρευνα στην Ελλάδα έχει φέρει στο φως πολλά στοιχεία, ακόμα και ονόματα Ελλήνων, και φωτογραφίες, που μετείχαν στο έγκλημα της Σρεμπρένιτσα.[2] 

Παρά τον κύκλο σιωπής που κυριαρχεί στον δημόσιο λόγο, το θέμα των εγκλημάτων της Σρεμπρένιτσα και της ελληνικής συμμετοχής έφτασε στη Βουλή, χωρίς να γίνει ουσιαστική έρευνα. Η ελληνική δικαιοσύνη, εξ άλλου, ασχολείται με την υπόθεση από το 2005, χωρίς να έχει κατονομασθεί ούτε ένας ύποπτος.

Όσο για την καταδίκη του Κάρατζιτς, με ελάχιστες εξαιρέσεις, τα ελληνικά ΜΜΕ είτε δεν μετέδωσαν την είδηση είτε την περιθωριοποίησαν. Το νόημα άλλωστε έχει να θυμόμαστε…


[1] βλ. το σχετικό αφιέρωμα «Ποιος ήταν ο Σερβοβόσνιος διοικητής της ΕΕΦ»:

https://xyzcontagion.wordpress.com/2015/06/12/prodimosiefsi-srebrenica-zvonko/

[2] Όλα τα στοιχεία είναι συγκεντρωμένα στo ιστολόγιο ΧYZ Contagion, υπό τον τίτλο «Η ανθρωποσφαγή στη Σρεμπρένιτσα, η Ελληνική Εθελοντική Φρουρά και η εμπλοκή τής Χρυσής Αυγής». Στο ίδιο ιστολόγιο, μπορείτε να βρείτε, επίσης, συγκεντρωμένα στοιχεία και φωτογραφικό υλικό, για τη γενοκτονία, αλλά και συνολικότερα για την ελληνική στάση.

Κλέων Ιωαννίδης

Μέλος της ερευνητικής ιστοσελίδας XYZ Contagion, συμμετείχε στην έκδοση της Ομάδας Carthago, Σρεμπρένιτσα. Το μεγαλύτερο έγκλημα του πολιτισμένου κόσμου στην Ευρώπη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (1999). Η έρευνά του συνέβαλε να διαταχτεί προανάκριση για την συμμετοχή Ελλήνων υπηκόων στη σφαγή της Σρεμπρένιτσα.

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά