Τετάρτη, 01 Ιανουαρίου 2014

Αγάπησέ με

Κατηγορία Λογοτεχνία
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Τεύχος 39

Διήγημα 

Στις τηλεφωνικές της επικοινωνίες συνέδεε την μητέρα της με κάθε θέμα.

«Δεν είναι αυτή η μαμά μου. Δεν την αναγνωρίζω. Τελευταία έβγαλε στο κεφάλι της και κάτι καρουμπαλάκια και μου λέει ότι όλο το μυαλό της πήγε σ’ αυτά. Χτυπάει με το χέρι της συνέχεια το κεφάλι της –τοκ, τοκ, τοκ σαν πόρτα– και μου λέει ότι είναι κλούβιο. Χαχαχαχά».

Η μητέρα της ήταν πάντα ψυχρή και νουνεχής. Σπάνια γελούσε, λίγο, συγκρατημένα· το κεφάλι λίγο σκυφτό.

Την καθοδηγούσαν το καθήκον, η σοβαρότης, η αξιοπρέπεια.

Δεν ανεχόταν ν’ ακούει απ’ τις κόρες της ούτε το «ρε».

«Έλα ρε Νίκη. Τι θα πει έλα ρε Νίκη;»

«Πώς να το πω ρε μαμά;»

«Πάλι τα ίδια. Να προσέχεις, τι να σου πω, δεν ντρέπεσαι;»

Οι δύο αδερφές της παντρεύτηκαν νωρίς και γλίτωσαν. Έτυχε σ’ αυτήν –την μικρότερη– να σηκώσει το βάρος της.

Ομοίαζαν· ήταν άριστη μαθήτρια, φιλόδοξη και δεν είχε πολλά πολλά ούτε με τις καλύτερες φιλενάδες της.

Η μεγαλύτερη αδελφή της συχνά της έλεγε πως, όταν ήταν νήπιο, ο πατέρας τους έκανε μια μπαλίτσα το κατουρημένο βρακάκι της και το έβαζε στο στόμα του. Η μητέρα τους γινόταν Τούρκος.

«Είναι ανάγκη να διατρανώνεις έτσι την αηδιαστική συμπεριφορά σου;», του έλεγε.

Δεν έτυχε να συναντηθεί σ’ αυτήν την ζωή με τον άνθρωπό της· όμως η παραμικρή πικρία, το παραμικρό κόμπλεξ δεν σκίαζαν την ψυχή της.

Πιο πολύ το δικό της φυλλοκάρδι έτρεμε για τ’ ανίψια της απ’ τις μανάδες τους.

Ανέβασε ώς τα ουράνια το αγαθό της υγείας. Φρόντιζε σχολαστικά την δική της, συμβούλευε τους άλλους. Είχε δε στο σπίτι της δυο τρεις ιατρικές εγκυκλοπαίδειες.

Όταν αρρώστησε η μάνα της πήρε αμέσως γυναίκα καθ’ όλο το εικοσιτετράωρο. Αυτή συνήθως ταξίδευε και πεζοπορούσε. Ήταν μέλος σ’ έναν ορειβατικό σύλλογο όπου συμμετείχε στην ομάδα μεσαίας δυσκολίας. Ήταν κατηγορηματική. Η υγεία, τίποτ’ άλλο.

Με τρόμο αλλά και μυστήρια περιέργεια άκουγε την γυναίκα που περιέθαλπε την μητέρα της να απαριθμεί τις παραξενιές της που αυτή αμέσως αναμετέδιδε στις φίλες της.

Της ζητούσε επί παραδείγματι να της βάζει στη μύτη αυτές τις αυτοκόλλητες ταινίες που τραβάν’ τα στίγματα.

«Ναι καλέ, ναι, ναι. Φιλαρέσκεια Ντίνα μου».

Αλλά το συνηθέστερο.

Η μητέρα της έλεγε συνέχεια σε όποιον τύχαινε να βρεθεί μπροστά της, καμιά φορά και στην γυναίκα·

«τι βρε παιδιά λέτε; Ντρέπομαι να το πω αλλά θα το πω, άρρωστη γυναίκα είναι. Γάμησέ με, Ντίνα μου, μάλιστα, γάμησέ με. Της κόλλησε. Γελάω, τι να κάνω. Αχ βρε μαμά μου μη λες αυτήν την λέξη, αγάπησέ με να λες. Έλα πες το μου, αγάπησέ με.

»Χαμογελάει και μετά λίγη σιωπή λέει, σε μένα, στην κόρη της, γάμησέ με».

Και ξεκαρδιζόταν στο τηλέφωνο, όπως και ξεκαρδιζόταν μπροστά στη μάνα της.

Ποτέ δεν θα της περνούσε απ’ το νου ότι θα αντιμετώπιζε κάποτε τη μάνα της με θυμηδία.

Ένα πράγμα δεν είπε ποτέ στις φίλες της.

Αλλά πριν πούμε γι’ αυτό ας πούμε για κάτι που το διέδωσε παντού.

Πήγε μια φορά στο σπίτι μ’ έναν γιατρό –γνωριμία του ορειβατικού συλλόγου– από χρόνια συνταξιούχο.

Μόλις τους είδε η μάνα της, της κάνει «άργησες αλλά τα κατάφερες».

Της ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι! Εν τούτοις ξεκαρδίστηκε.

Κι αυτό που δεν κοινολογούσε.

Όταν είχε ρεπό η γυναίκα και έμενε αυτή μαζί της, μαύριζε την ψυχή της ο τρόμος της μοναξιάς και του αφανισμού.

Η ζωή θα έβαζε σ’ αυτήν –στο αστέρι της μητέρας–, στον άκληρο βίο της, ένα ολοστρόγγυλο μηδενικό.

Όταν βούλιαζε σ’ αυτές τις σκέψεις η μάνα της στύλωνε τα μάτια πάνω της και της έλεγε

«εσύ φταις».

Αμίλητη αυτή, της μάζευε καμιά φορά το μανίκι της μπλούζας –πια το ήξερε η μάνα της όταν ήταν να γίνει αυτό και της έτεινε το χέρι– και την τσιμπούσε πολλή ώρα, στριφτά, δυνατά.

Σωτήρης Δημητρίου

Συγγραφέας. Βιβλία του: Ντιάλιθ' ιμ, Χριστάκη (1987), Ένα παιδί από τη Θεσσαλονίκη (1989) Ν' ακούω καλά τ' όνομά σου (1993), Η φλέβα του λαιμού (1998), Η βραδυπορία του καλού (2001), Τους τα λέει ο Θεός (2002), Τα οπωροφόρα της Αθήνας (2005), Σαν το λίγο το νερό (2007), Τα ζύγια του προσώπου (2009), Η σιωπή του ξερόχορτου (2011).

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Ο Άμος Οζ και η πολιτική τέχνη

1 σχολιο

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά