Τρίτη, 15 Μαρτίου 2016

Αποκριάτικο κοκτέιλ με ΣΟΔΑ

Κατηγορία Κριτικές
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Κριτική μουσικής web only
H Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων (ΣΟΔΑ), υπό τη διεύθυνση του Ανδρέα Τσελίκα. H Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων (ΣΟΔΑ), υπό τη διεύθυνση του Ανδρέα Τσελίκα. Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων

Μια από τις ανεπιφύλακτα ικανοποιητικότερες συμφωνικές συναυλίες της φετινής καλλιτεχνικής περιόδου έδωσε η Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων (ΣΟΔΑ) στην Τεχνόπολη την Τετάρτη 9 Μαρτίου 2016, υπό τη διεύθυνση του μόνιμου αρχιμουσικού της Ανδρέα Τσελίκα. Το πρωτότυπα διαρθρωμένο πρόγραμμα, που οργανώθηκε με άξονα τις  ποικίλες χρονικές και εθνικές εκφράσεις του ρομαντισμού, αλλά και την αποκριάτικη επικαιρότητα, αποδείχτηκε συμπαγές σε διάρκεια και συνεκτικό ως δομή.

Η συναυλία ξεκίνησε με την Συμφωνία αρ 1. του Ρόμπερτ Σούμαν, λεγόμενη «της ανοίξεως». Ήδη από το μεγαλοπρεπές προανάκρουσμα τα χάλκινα πνευστά απέδειξαν ότι διαθέτουν τονική ακρίβεια, συγχρονισμό, και επιπλέον εξαιρετικά καλό ήχο, ενώ σύντομα διαπιστώσαμε ότι τις ποιότητες αυτές μοιράζονται όλες οι ομάδες της ορχήστρας ως σύνολο. Η προσέγγιση του αρχιμουσικού είχε ρομαντική ορμητικότητα χωρίς να παραμελεί όμως την ανάδειξη της μουσικής σκέψης του συνθέτη, και η ορχήστρα ανταποκρίθηκε αρτιότατα, χωρίς λάθη, χωρίς κομπιάσματα, με ροή, αυτοπεποίθηση, και ωραιότατη φραστική.

Στο δεύτερο μέρος δόθηκαν τρεις ρομαντικές εισαγωγές με εορταστικό χαρακτήρα: η εισαγωγή «Καρναβάλι» του Αντονίν Ντβόρζακ, η εισαγωγή «Ρωμαϊκό καρναβάλι» του Εκτώρ Μπερλιόζ, και η συμφωνική εισαγωγή «Γιορτή» του Γεώργιου Λαμπελέτ.

Έχοντας τα καθαυτά τεχνικά ζητήματα καταφανώς λυμένα, οι ερμηνευτές απέδωσαν με ίση πειθώ την κεντροευρωπαϊκή γραφικότητα του Βοημού συνθέτη όσο και την πιο διαυγή, πιο λατινική γραφή του Γάλλου. Ειδικά για τον Μπερλιόζ, η ερμηνεία τους ενήλλασε την χαρίεσσα κομψότητα με αυτό το  «φωνακλάδικο» μπρίο που η αποστειρωμένη αισθητική πολλών αρχιμουσικών τείνει δυστυχώς να εξαφανίσει τα τελευταία χρόνια.

Σε αντίθεση με ό,τι συνηθίζεται, το ελληνικό έργο δεν τοποθετήθηκε στην αρχή, εν είδει προθέρμανσης, αλλά αποτέλεσε το αποκορύφωμα της συναυλίας. Επιλογή εύστοχη, αφού πρόκειται για έργο εξαιρετικά ευχάριστο και καλογραμμένο, έκφραση υστερο-ρομαντικού εθνικού φολκλορισμού, αισθητικής και ποιότητας συγκρίσιμης με αυτής του σύγχρονου του Λαμπελέτ ρουμάνου Ζωρζ Ενέσκο. Η ερμηνεία ξεκίνησε με μια ωραιότατη απόδοση της εισαγωγής για σόλο φλάουτο, για να ξετυλιχθεί έπειτα από όλη την ορχήστρα η συμφωνική γιορτή από αναγνωρίσιμα ελληνικά παραδοσιακά μουσικά θέματα, που αποδόθηκαν με αιματώδη χαρά και ζωντάνια.

Αν κάτι δεν ικανοποίησε, ήταν η ακατάλληλη ακουστική της αίθουσας  «Μηχανουργείο», η οποία κάθε άλλο παρά επέτρεψε να αναδειχθούν οι ηχητικές ποιότητες. Ελπίζουμε να έχουμε σύντομα την ευκαιρία να ακούσουμε σε καλύτερες συνθήκες την ορχήστρα, η οποία, σημειωτέον, προσφέρει τις συναυλίες της με ελεύθερη είσοδο.

 

Δημήτρης Γ. Κιουσόπουλος

Μουσικοκριτικός.

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά