Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2015

Ελλάδα χωρίς Ευρώπη, ακυβέρνητο καράβι

Κατηγορία Γνώμες
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Γνώμες
Ιωάννη Μητράκα, Η αρπαγή της Ευρώπης, αυγοτέμπερα σε ξύλο, 2012. Ιωάννη Μητράκα, Η αρπαγή της Ευρώπης, αυγοτέμπερα σε ξύλο, 2012. Ιωάννης Μητράκας

Η ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ αποτελεί για κάποιους ολέθρια απόφαση της πολιτικής ηγεσίας. Είναι όμως φυσική συνέπεια της πορείας των ευρωπαϊκών χωρών προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση η οποία, πέρα από οικονομικές συνέργειες, παρέχει όραμα, κατεύθυνση, ελπίδα. Παρά τις σημερινές αντιξοότητες για την Ελλάδα, η πορεία αυτή πρέπει να συνεχιστεί.

 

Έχετε παρατηρήσει πόσο συχνά ειρωνευόμαστε την ελληνική πολιτική ηγεσία για την έλλειψη θάρρους να λάβει επιβεβλημένες αποφάσεις; Ευτυχώς που υπάρχει η Ευρωπαϊκή Ένωση για να την επαναφέρει στην τάξη: πρόστιμο για τις επιδοτήσεις στην Ολυμπιακή, πρόστιμο για τη διενέργεια ηλεκτρονικών παιγνίων εκτός καζίνο, πρόστιμο για τις παράνομες χωματερές, πρόστιμο για την εξαίρεση των ομοφυλόφιλων ζευγαριών από τη δυνατότητα υπογραφής του συμφώνου συμβίωσης. Από το πεδίο των αυτονόητων πολιτικών πράξεων μέχρι την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων, η ελληνική πολιτική ηγεσία συστηματικά αποτυγχάνει να λάβει τις σωστές αποφάσεις και η Ευρώπη έρχεται για να της υπενθυμίσει το σωστό δρόμο.

Πέρα από το μαστίγιο, υπάρχει και το καρότο. Τα προγράμματα χρηματοδότησης επιβραβεύουν συστηματικά τις σωστές πρακτικές. Η μισή Ελλάδα έχει μάθει πια τον τρόπο να καταθέτει προτάσεις για χρηματοδότηση. Μην νομίζετε, όμως, ότι πρώτα αποφασίζει τι θέλει να παράγει και έπειτα αναζητεί την απαιτούμενη χρηματοδότηση. Αντίθετα, πρώτα ρωτά τι χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και μετά αποφασίζει τι θέλει να παράγει. Κατά αυτό τον τρόπο η Ευρώπη μας κατευθύνει στους τομείς της αστικής και περιφερειακής ανάπτυξης, της απασχόλησης, της γεωργίας, της αλιείας, της καινοτομίας, της επιχειρηματικότητας. Μας κατευθύνει στο τι και πως πρέπει να παράγουμε ώστε να αξιοποιούμε τα ανταγωνιστικά μας πλεονεκτήματα με βιώσιμο τρόπο που θα σέβεται το περιβάλλον.

Μία ακόμη κρίσιμη συνεισφορά της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι η εισαγωγή της αξιολόγησης στο λεξιλόγιό μας. Όλα τα επιδοτούμενα πρoγράμματα συνοδεύονται πια από αξιολόγηση. Το γεγονός αυτό είναι ιδιαίτερα κρίσιμο στον χώρο της παιδείας. Τα ελληνικά πανεπιστήμια, για παράδειγμα, πρέπει να υποβληθούν σε διαδικασία αξιολόγησης ώστε να αντλήσουν κονδύλια από το κράτος μετά τη λειτουργία της ΑΔΙΠ, που χρηματοδοτήθηκε από το πρόγραμμα ΕΣΠΑ 2007-2013. Ο τρόπος της αξιολόγησης είναι πάντα υπό συζήτηση, αλλά η ανάγκη έχει καταστεί πλέον σαφής.

Εκτός του καρότου και του μαστίγιου, η Ευρώπη προάγει σε ιδεολογικό επίπεδο θεμελιώδεις αξίες όπως η αλληλεγγύη και το κοινωνικό κράτος, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη γωνιά του κόσμου. Ας μην λησμονούμε ότι πριν το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης, και πάνω από ένα αιώνα, είχε επικρατήσει στην Ελλάδα το όραμα της Μεγάλης Ιδέας που περνούσε αναγκαστικά μέσα από τον πόλεμο και την σύγκρουση. Και μόνο ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Ελλάδα έχει γίνει πλέον κοινωνός του οράματος της ευρωπαϊκής ειρήνης, της συναδελφικότητας, της κοινωνικής ευημερίας. Μεγάλη ηθική νίκη για τη χώρα μας.

Υπάρχει βέβαια και η αρνητική πλευρά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η αδυναμία της να χειριστεί το ενιαίο νόμισμα έχει σαφώς οδηγήσει σε οικονομικές ανισορροπίες που πρέπει να αντιμετωπιστούν κεντρικά και θεσμικά. Η λύση για την Ελλάδα όμως δεν είναι να βγει από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η λύση είναι να συμβάλλει στη μερική αναθεώρηση των ευρωπαϊκών θεσμικών χαρτών και επ’ουδενί να μην πετάξει στη θάλασσα την ευρωπαϊκή πυξίδα.

Η Ευρώπη αναμφίβολα συμβάλλει στη διατήρηση της Ελλάδας στο μονοπάτι της ηθικής, πολιτισμικής και, τελικά, οικονομικής προόδου. Χωρίς αυτή, είναι απορίας άξιον που θα βρισκόμαστε. Ακόμη και σε περίπτωση ατυχήματος και εξόδου από το ευρώ, ένας και αδιαμφισβήτητος θα είναι ο επόμενος στρατηγικός στόχος της Ελλάδας: να εισέλθει πάλι στο ευρώ και να συνεχίζει την πορεία προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Ας δούμε λοιπόν πώς μπορούμε να ενδυναμώσουμε τη συνεργασία μας με την Ευρώπη, να ισχυροποιήσουμε τους δεσμούς μας και να συμβάλλουμε εποικοδομητικά στο μέλλον της. Αυτή είναι η μόνη διαπραγμάτευση που αξίζει.  

Αλέξιος Αρβανίτης

Διδάκτωρ κοινωνικής ψυχολογίας. Διδάσκει στο τμήμα ψυχολογίας του Οικονομικού Κολλεγίου Αθηνών (BCA), στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα κατάρτισης στις διαπραγματεύσεις του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών και στο τμήμα ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά