Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2015

«Αποκλείεται οι Ευρωπαίοι να πουν όχι»

Κατηγορία Γνώμες
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Γνώμες
Ο γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δήλωσε στον Spiegel: «Οι Έλληνες να μην περιμένουν "κούρεμα". Οι συμφωνίες είναι δεσμευτικές». Ο γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δήλωσε στον Spiegel: «Οι Έλληνες να μην περιμένουν "κούρεμα". Οι συμφωνίες είναι δεσμευτικές».

 

Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ παρελαύνουν στα μέσα ενημέρωσης με περισσή αυτοπεποίθηση για την επερχόμενη διαπραγμάτευση με τους Ευρωπαίους εταίρους μας. Όταν έρχεται η ώρα της δύσκολης δημοσιογραφικής ερώτησης για το πλάνο σε περίπτωση αποτυχίας των διαπραγματεύσεων, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ διαβεβαιώνουν τους παρευρισκόμενους και τον ελληνικό λαό ότι δεν υπάρχει περίπτωση οι Ευρωπαίοι να πουν όχι στις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

Τότε έρχεται στο μυαλό μου η κλασική φράση από το Νονό: «θα τους κάνω μία πρόταση που δεν θα μπορούν να αρνηθούν» και σκέφτομαι τη Μέρκελ να ξυπνά ξημερώματα με το κεφάλι του αγαπημένου της ζώου, αποκομμένο από το υπόλοιπο σώμα του. Με τη συνειδητοποίηση ότι ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί ανά πάσα στιγμή να της κάνει κακό, την φαντάζομαι να πέφτει στα πόδια του νονού Τσίπρα, να παρακαλά να την λυπηθεί και συνάμα να της επιτρέψει να του χαρίσει το 60% του χρέους μας.

Δεν παρουσιάζω το παραπάνω παράδειγμα για να ειρωνευτώ (ή τουλάχιστον όχι μόνο για αυτό το λόγο), αλλά κυρίως για να υποδείξω ότι η απόλυτη σιγουριά για την υποχώρηση της άλλης πλευράς μπορεί να υπάρχει μόνο υπό το καθεστώς απειλής. Υπό τέτοιο καθεστώς, όμως, δεν μιλάμε για διαπραγμάτευση. Ας προσγειωθούμε λοιπόν στην πραγματικότητα και ας δούμε, πώς μπορεί να εξαναγκαστεί η άλλη πλευρά σε συμφωνία σε ένα καθεστώς μη-μαφιόζικης διαπραγμάτευσης.

Είναι κρίσιμο να γίνει κατανοητό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ όντως μιλά πια ανοιχτά για εξαναγκασμό. Δεν θέλει να απευθυνθεί στους εταίρους μας ως συμμάχους. Δεν θέλει να αποταθεί στην αλληλεγγύη και την βοήθεια των ευρωπαϊκών λαών. Αυτά τα έκαναν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Τα στελέχη του λένε χαρακτηριστικά ότι δεν θέλουν να βρίσκονται στην ίδια πλευρά του τραπεζιού με τους Ευρωπαίους, αλλά σε αντίθετες πλευρές. Ο κάθε ειδικός στο χώρο των διαπραγματεύσεων δεν μπορεί παρά να λοιδορεί τέτοιες θέσεις καθώς οι σύγχρονες θεωρίες συμβουλεύουν τους διαπραγματευόμενους να κάθονται όλοι από την ίδια πλευρά του τραπεζιού και να τοποθετούν μόνο το πρόβλημα απέναντι (μεταφορικά πάντα μιλώντας).

Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως θέλει να γυρίσει 50 χρόνια πίσω το ρολόι και να επιστρέψει σε ψυχροπολεμικές τακτικές διαπραγμάτευσης. Δικαίωμα του. Δεν είναι παράλογο για ένα κόμμα που μεγάλο μέρος του ακόμη πιστεύει στον κομμουνισμό.  Το πρόβλημα είναι ότι ακόμη και στην εφαρμογή αυτής της παρωχημένης λογικής, σφάλλει. Η δύναμη εξαναγκασμού που μπορούμε να ασκήσουμε στην άλλη πλευρά είναι ευθέως ανάλογη με τη σχετική βαρύτητα των εναλλακτικών μας. Η δύναμη της κάθε πλευράς είναι ανάλογη με τις συνέπειες που την περιμένουν αν πει «Τέλος, δε συμφωνώ, άντε πνίξου, βγάλ'τα πέρα μόνος».

Αν το πει αυτό η Ευρώπη, τι την περιμένει; Η αλήθεια είναι ότι θα χάσει περίπου 240 δις. Δεν είναι και λίγα χρήματα. Μάλιστα, σε κάθε Ευρωπαίο πολίτη η χασούρα μπορεί να φτάνει μέχρι και το ποσό των 700 ευρώ. Αναμφίβολα, αποτελεί αναποδιά για την Ευρώπη και τους πολίτες της. Από την άλλη, αν το πει η Ελλάδα τι την περιμένει; Να είστε σίγουροι ότι αν ήταν ο καθένας μας να χάσει μόνο 700 Ευρώ, θα στέλναμε την τρόικα από εκεί που ήρθε εν μια νυκτί. Οι πιθανές απώλειες είναι όμως πολλαπλάσιες. Αν ξαποστείλουμε την τρόικα, τέλος το ευρώ. Τέλος οι κοινοτικές επιδοτήσεις, τέλος η βοήθεια. Οι ήδη μειωμένες περιουσίες μας θα υποστούν τεράστια μείωση και οι εναπομείνασες θέσεις εργασίας θα υπονομευθούν άμεσα. Συνταξιούχοι και παιδιά δεν θα μπορούν πια να συντηρηθούν από το κράτος. Τα φαινόμενα πείνας και απόγνωσης θα ενταθούν.

Μήπως είμαστε ήδη σε αυτή την κατάσταση; Κάποιοι έχουν όντως χάσει τα σπίτια τους, την περιουσία τους, τη δουλειά τους και παρόλα αυτά εξακολουθούν να έχουν χρέη. Σε περίπτωση χρεοκοπίας, όμως, τα πράγματα μπορούν να χειροτερέψουν ακόμη και γι'αυτούς γιατί θα μειωθεί η πιθανότητα να βρουν εργασία. Επίσης, αν τώρα βρίσκουν τα προς το ζην από οικογενειακούς ή φιλικούς πόρους, τότε δεν θα υπάρχει πλέον τέτοια δυνατότητα. Το μόνο θετικό είναι ότι δεν θα νιώθουν πια τόσο μοναξιά στην ένδειά τους, καθώς θα προστεθούν στην παρέα τους εκατομμύρια Ελλήνων.

Αυτά δεν τα λέω για να καταστροφολογήσω. Σε περίπτωση μη συμφωνίας με τους Ευρωπαίους, αυτό θα συμβεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ,  όπως και κάθε άλλη υπεύθυνη πολιτική δύναμη, θα προσπαθήσει να αποφύγει αυτό το ενδεχόμενο. Όποιος το καταλαβαίνει, καταλαβαίνει ταυτόχρονα ότι η έλλειψη ουσιαστικής δυνατότητας για αποχώρηση από το τραπέζι της διαπραγμάτευσης για την Ελλάδα, δίνει στους Ευρωπαίους μεγάλη διαπραγματευτική δύναμη. Κανείς λοιπόν δεν θα έπρεπε να προκαλεί και να αμφισβητεί ότι θα κάνουν επίδειξη αυτής της δύναμης με ακραίο τρόπο. Αν όχι για κανέναν άλλο λόγο, γιατί στο τέλος μπορεί πραγματικά να το πράξουν.

Αλέξιος Αρβανίτης

Διδάκτωρ κοινωνικής ψυχολογίας. Διδάσκει στο τμήμα ψυχολογίας του Οικονομικού Κολλεγίου Αθηνών (BCA), στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα κατάρτισης στις διαπραγματεύσεις του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών και στο τμήμα ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης

1 σχολιο

  • Ατυχής η παρομοίωση του Νονού με την πραγματικότητα. Δεν θα το αναλύσω περαιτέρω.
    Να προσγειωθούμε στην πραγματικότητα μη μαφιόζικης διαπραγμάτευσης; Μα είναι μαφιόζικη η διαπραγμάτευση!!!! Μας άφησαν (τόσες κυβερνήσεις πέρασαν και κατέστρεψαν τον τόπο) να υπερχρεωθούμε και όποιος πιστεύει ότι δεν το ήξεραν και περίμεναν να αποκαλυφθεί από τον Παπακωνσταντίνου, είναι πραγματικά ηλίθιος.

    "Δεν θέλει να απευθυνθεί στους εταίρους μας ως συμμάχους". Κι εσένα τι σε κάνει σίγουρο ότι οι άλλοι μας συμπεριφέρονται σαν συμμάχους; Τα δήθεν χαμηλά επιτόκια που μας δανείζουν; Φτάσαμε σε ένα μη βιώσιμο του χρέους εξαιτίας του Συριζα ε; κούνια που σε κούναγε….

    "Ο κάθε ειδικός στο χώρο των διαπραγματεύσεων δεν μπορεί παρά να λοιδορεί τέτοιες θέσεις καθώς οι σύγχρονες θεωρίες συμβουλεύουν τους διαπραγματευόμενους να κάθονται όλοι από την ίδια πλευρά του τραπεζιού και να τοποθετούν μόνο το πρόβλημα απέναντι (μεταφορικά πάντα μιλώντας)."
    Να και μια άλλη θεωρία πάνω σε αυτό το ζήτημα:
    Όταν έχεις έναν προβληματικό διαπραγματευόμενο που έχει γνώση του θέματος και υποστηρίζει με ισχυρά επιχειρήματα που δεν μπορείς εύκολα να αντικρούσεις, καλύτερα να τον έχεις στην ίδια μεριά του τραπεζιού, ώστε να αποφύγεις το eye contact και να μπορέσεις να συγκεντρωθείς καλύτερα στην ομιλία σου ώστε να μπορέσεις να αποφύγεις με τεχνάσματα τις θέσεις του αντιπάλου σου. Χμμμμμμ;

    Συνδεσμος σχολιου
    Αρτεμίνια Αρτεμίνια Πέμπτη, 02 Ιουλίου 2015 23:51

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά