Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

Αστέριος Κατσαμούρης: αντίο γιατρέ

Κατηγορία Γνώμες
Γράφτηκε από  Λουκάς Βλάχος
Ο Αστέριος Κατσαμούρης. Ο Αστέριος Κατσαμούρης. Αρχείο The Books' Journal

Πέθανε στις 19 Ιουλίου και κηδεύτηκε δυο μέρες μετά ένας πολύτιμος συνεργάτης και φίλος, ο καθηγητής Αστέριος Κατσαμούρης. Καθηγητής Αγγειοχειρουργικής στην Ιατρική Σχολή του Α.Π.Θ., αφού προηγουμένως υπηρέτησε για 19 χρόνια ως Καθηγητής Αγγειοχειρουργικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης, όπου ίδρυσε την πρώτη Πανεπιστημιακή Αγγειοχειρουργική Κλινική στην Ελλάδα, ήταν μέλος της επιτροπής εξετάσεων για την Ευρωπαϊκή Ειδικότητα Αγγγειοχειρουργικής και μέλος του Βασιλικού Κολλεγίου Χειρουργών της Αγγλίας (Royal College of Surgeons). Είχε μετεκπαιδευτεί και εργαστεί στο Γενικό Νομοκομείο Μασσαχουσέττης της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ (Harvard Medical School). Στην Ελλάδα, πέρα από το κλινικό και ερευνητικό του έργο, ασχολήθηκε με την εκλαϊκευση της γνώσης και την ενημέρωση του κοινού πάνω στα προβλήματα των αγγείων και την πρόληψη των αγγειακών παθήσεων. Και τα τελευταία χρόνια παθιάστηκε με τη μεταρρύθμιση στην εκπαίδευση, για την οποία προσέφερε όλομν τον ελεύθερο χρόνο του. Μαχητικός και πολιτικά ενεργός, στις τελευταίες ευρωεκλογές ήταν υποψήφιος με τη Δημοκρατική Αριστερά. Το κείμενο που ακολουθεί είναι η νεκρολογία από έναν συνάδελφό του, τον Λουκά Βλάχο, που εκπροσώπησε τους καθηγητές του ΑΠΘ.

 

Ο αγαπητός μας φίλος και συνάδελφος Αστέριος Κατσαμούρης ανήκε στη μικρή ομάδα των Ελλήνων που πιστεύουν ότι οι ενεργοί πολίτες θα πρέπει να παρεμβαίνουν με τις γνώσεις τους και τα οράματα τα τους στη βελτίωση των χώρων εργασίας τους. Διακεκριμένος αγγειοχειρουργός και πολυάσχολος κλινικός ιατρός και δάσκαλος στο ΑΠΘ θα μπορούσε άνετα να μείνει μακριά από τα «κοινά» με το σκεπτικό ότι κάνει καλά μόνο τη δουλειά του. Διαπίστωσε όμως ότι στην Ελλάδα ένας πανεπιστημιακός ιατρός δεν μπορεί να «κάνει τη δουλειά του» αν δεν λυθούν στο δημόσιο Πανεπιστήμιο και στις δημόσιες κλινικές τα προβλήματα που μας οδήγησαν στην κρίση την οποία βιώνουμε σήμερα. Πριν από λίγα χρόνια, όταν από το Πανεπιστήμιο Κρήτης μετακινήθηκε στο ΑΠΘ, ο Αστέριος Κατσαμούρης μαζί με έναν μικρό πυρήνα καθηγητών που πάλευαν για τη μεταρρύθμιση, είχαν εργαστεί στο εξωτερικό, όπως εκείνος, και γνώριζαν πώς πρέπει να λειτουργεί ένα σύγχρονο πανεπιστήμιο και ενώ βρισκόμαστε μπροστά στην αρχή της εφαρμογής του νόμου 4009/2011 (νόμος Διαμαντοπούλου) για τα Πανεπιστήμια, δημιούργησαν τον Σύνδεσμο Καθηγητών ΑΠΘ. Ο Σύνδεσμος Καθηγητών, με ακαδημαϊκό λόγο και ύφος, έκανε συνεχείς παρεμβάσεις στο ΑΠΘ με σκοπό τη μεταρρύθμιση και την αναβάθμιση των πανεπιστημίων. Ακούραστος και μαχητικός, αλλά συγχρόνως ευγενικός και γλυκός με όσους διαφωνούσε. Μας τηλεφωνούσε μετά από ώρες σκληρής δουλειάς στην κλινική για να συζητήσει μαζί μας τις δυσκολίες που βιώναμε καθημερινά στο ΑΠΘ τα τελευταία χρόνια και πρότεινε τρόπους να παρέμβουμε για να προλάβουμε τα χειρότερα. Με καθαρό πολιτικό λόγο και σκέψη που ήταν αδύνατον να κατηγοριοποιηθεί σε στενό κομματικό πλαίσιο, έκανε παρεμβάσεις ενάντια στη βία στα πανεπιστήμια, ενάντια στην καταπάτηση της αριστείας, ενάντια στον νεποτισμό και τον λαϊκισμό που κυριάρχησε στο ΑΠΘ τα τελευταία χρόνια. Την αριστεία και την εργατικότητα τη βίωσε από μικρός στο σπίτι του. Οι γονείς του ήταν δύο φωτισμένοι εκπαιδευτικοί που υπηρέτησαν το σχολείο της Αρναίας για 50 χρόνια. Μου διηγήθηκε κάποτε ότι ο πατέρας του, που ήταν και δάσκαλός του, κάποτε του έβαλε στην έκθεση εννέα και το δέκα το έδωσε σε έναν άλλο μαθητή. Όταν τον ρώτησε γιατί του έβαλε εννέα, εκείνος του απάντησε: «κάποιος άλλος έγραψε καλύτερα από εσένα».
Αυτό που κρατώ από τον Αστέριο Κατσαμούρη είναι οι στιγμές που διαφωνούσαμε, πολλές φορές έντονα. Τις αντιμετώπιζε με αρχοντιά και επέστρεφε πάντα με ένα πλατύ χαμόγελο και ένα αστείο. Για μένα αυτό σημαίνει παιδεία και πολιτισμός που δεν το συναντάμε συχνά. Αυστηρός, δίκαιος και γλυκός με όλους μας, αποζητούσε πάντα τη συντροφιά γύρω από ένα τραπέζι (αν είναι δυνατόν, στο σπίτι του στην Αρναία, που λάτρευε) με καλούς φίλους τους οποίους εκτιμούσε.
Απορροφούσε όμως τα δύσκολα με έναν μοναδικό τρόπο και η τελειομανία του σε ένα περιβάλλον, όπου όλα είναι στο περίπου, τον γέμιζε άγχος. Δεν άντεχε τον ανορθολογισμό της καθημερινότητας. Έχω διαπιστώσει ότι οι εξαίρετοι γιατροί που φροντίζουν τους ασθενείς τους ώρες ατέλειωτες, αδιαφορούν για τη δική τους υγεία και πιστεύουν ότι είναι «άτρωτοι». Αυτό πίστευε και ο Αστέριος Κατσαμούρης και αγνόησε τα «σήματα» που του έδινε αρκετά νωρίς η καρδιά του…
Με αυτές τις σκέψεις οι φίλοι του στο ΣύνδεσμοΚαθηγητών του ΑΠΘ αποχαιρετούν έναν υπέροχο άνθρωπο που τα πρόλαβε όλα αλλά, ξέχασε να βρει χρόνο για τον εαυτό του.
Αντίο καλέ μας φίλε, εμείς θα συνεχίσουμε το δρόμο με τα οράματα που χαράξαμε μαζί. Είναι κρίμα που από το Σεπτέμβριο, με νέα πρυτανική αρχή να κάνει ένα νέο ξεκίνημα, δεν θα είσαι μαζί μας να δεις το ΑΠΘ να αλλάζει.

 

*O Αστέριος Κατσαμούρης μας είχε εμπιστευθεί ένα πολιτικό κείμενό του, κριτική στις πολιτικές επιλογές της ΔΗΜΑΡ μετά τις ευρωεκλογές, προς δημοσίευση στη χάρτινη έκδοση του Books' Journal. Πού να φανταστεί, έτσι μαχητικός και διεκδικητικός και αισιόδοξος που ήταν, ότι αυτό το κείμενο θα είναι το τελευταίο του...

2 σχολια

  • Αστεριε, φιλε απο τα ομορφα χρονια της Βοστωνης, φιλε του Παναγιωτη, που σε εμπιστευοταν, σε θαυμαζε και σ'αγαπουσε σαν το μικρο του αδελφο! Αστερι που ταξιδευεις στην αιωνιοτητα καλη ανταμωση.....Καλη ανταμωση στην Πατριδα εγραφες στο κιτρινο χαρτακι οταν γυριζαμε απο Βοστωνη στην πατριδα...! Ησουν ενας αρχοντας, ενας εφηβος με τρυφερη καρδια και βλεμμα σπινθηροβολο πισω απο τα στρογγυλα γυαλια σου....

    Συνδεσμος σχολιου
    κατερινα μιχελακου κατερινα μιχελακου Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014 19:20
  • Λυπήθηκα εξαιρετικά για τον αδόκητο χαμό του Αστέριου Κατσαμούρη. Υπήρξα ένας από τους ασθενείς που χειρούργησε στην αρχή της σταδιοδρομίας του στην Κρήτη, μετά από ένα πρωτοφανές περιστατικό το Νοέμβριο του 1990. Ήμουν βαριά τραυματισμένος από σφαίρα στον δεξιό ώμο και ο ιατρός Κατσαμούρης επανένωσε την αρτηρία που είχε κοπεί. Κυριολεκτικά, μαζί με τους άλλους ιατρούς του Βενιζέλιου Νοσοκομείου, μου έσωσαν τη ζωή. Σε μια στιγμή χρειάστηκε να βγάλω μία ακτινογραφία. Όμως δεν μπορούσα να σταθώ όρθιος. Τότε ο Αστέριος με βάστηξε και στάθηκε δίπλα μου στο ακτινολογικό μηχάνημα λέγοντας: "Δεν πειράζει, ας πάρω και εγώ μια δόση." Λίγες μέρες αργότερα με συνόδευσε σε φορείο στον Ευαγγελισμό, όπου επέμενε να είναι παρών στην ορθοπεδική εγχείρηση που ακολούθησε. Ήταν ένας διακεκριμένος ιατρός, αλλά πάνω από όλα ένας πραγματικός Άνθρωπος. Από το όνομά του κόπηκαν δύο γράμματα και έμεινε Αστέρι.

    Σωτήρης Περσίδης
    Ομότιμος καθηγητής ΑΠΘ

    Συνδεσμος σχολιου
    Σοτήρης Περσίδης Σοτήρης Περσίδης Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014 14:55

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά