Σάββατο, 06 Αυγούστου 2016

Η Τουρκία (πρέπει να) ανήκει εις την Δύσιν

Κατηγορία Γνώμες
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Γνώμες web only
Άγκυρα, Τουρκία, 20 Ιουλίου 2016. Ο πρόεδρος Ερντογάν έχει ολοκληρώσει συνέντευξη Τύπου και ετοιμάζεται να κατευθυνθεί στα ενδότερα του κυβερνητικού μεγάρου, προκειμένου να συμμετάσχει σε σύσκεψη για την ασφάλεια.  Άγκυρα, Τουρκία, 20 Ιουλίου 2016. Ο πρόεδρος Ερντογάν έχει ολοκληρώσει συνέντευξη Τύπου και ετοιμάζεται να κατευθυνθεί στα ενδότερα του κυβερνητικού μεγάρου, προκειμένου να συμμετάσχει σε σύσκεψη για την ασφάλεια. Umit Bektas / Reuters

Το πραξικόπημα στην Τουρκία απέτυχε γιατί κάποιοι κεμαλιστές αξιωματικοί αυτομόλησαν από την ομάδα των στασιαστών και αποδυνάμωσαν έτσι, πλήρως, κυρίως τις δυνάμεις που βρίσκονταν στην Πόλη. Ο λόγος; Διότι, ακόμα και σήμερα, με τα τεράστια λάθη του και τα ήξεις-αφήξεις του, ο Ερντογάν δεν έχει πει την τελευταία λέξη αποχαιρετισμού προς τη Δύση - που άλλωστε έχει τεράστια οικονομικά συμφέροντα στη γείτονα χώρα. [ΤΒJ]

Πριν από λίγα χρόνια, όταν στην Τουρκία ο Ερντογάν ήταν ακόμη πρωθυπουργός και ο Νταβούτογλου υπουργός Εξωτερικών, έβαλαν μπρος ένα σχέδιο παρέμβασης στην περίφημη Αραβική Άνοιξη, που απέτυχε παταγωδώς. Είκοσι μέρες μετά την απολύτως αποτυχημένη παρουσία του Ερντογάν στην Αλγερία, όπου πια η έκφραση της αντίρρησης ήταν οριστική και ξεκάθαρη, ο Νταβούτογλου βγήκε, δημοσίως, και σε συνέντευξη στα ντόπια ΜΜΕ, αλλά και στο BBC εάν ενθυμούμαι καλά, έκανε την αυτοκριτική του, δηλώνοντας ότι ήταν μια απολύτως αποτυχημένη επιλογή, λόγω του οτι οι καιροί άλλαξαν και μπλα-μπλα…

Λίγες μέρες μετά, όταν ο Νταβούτογλου ενημέρωσε για το γεγονός που δεν είχε πάρει χαμπάρι κανένας, εκείνη την εποχή, ότι συνέβη, αναρωτιόμουν εάν ποτέ πολιτικό πρόσωπο (δεν μιλάω για την δική μας χώρα, δεν είμαι δα και τόσο ανόητος, αλλά γενικά) έκανε ποτέ αντίστοιχη δημόσια αυτοκριτική και ανάλυση του λάθους.

Τις προάλλες, ο Ερντογάν βγήκε δημοσίως και ζήτησε συγγνώμη από τους τούρκους πολίτες, για το πελώριο λάθος του, όπως το χαρακτήρισε, να στηριχτεί με τρόπο απερίσκεπτο στις πλάτες του Φετουλλάχ Γκιουλέν και γενικά του Τζεμαάτ (τζεμαάτ: θα πει, επί της ουσίας, κλειστή κοινωνία – και ως τέτοια αποκαλούν την οργάνωση του Γκιουλέν στην Τουρκία)

Δεν είναι τυχαία καθόλου η αντίδραση ούτε υποδηλώνει ψευδοθεατρινισμό.

Ο εναγκαλισμός ήταν πολύ σφιχτός, μάλιστα ήταν πολύ πριν κατακτήσει την κυβέρνηση της Τουρκίας το ΑΚΡ (το κόμμα του Ερντογάν), ακόμα από την περίοδο της πλήρους εγκατάλειψης του Ερμπακάν.

Κι ερχόμαστε στην πραγματικότητα και στο σήμερα.

Αυτά τα οποία πέτυχε ο Ερντογάν στη χώρα του, την πρώτη επταετία της διακυβέρνησής του, είναι ασύλληπτα σημαντικά.

Το κυριότερο δε, οι επιπτώσεις τους, θα αρχίσουν να εμφανίζονται τα επόμενα χρόνια.

Η περίοδος όπου δόθηκε η μεγάλη μάχη, με ορίζοντα τα κριτήρια της Κοπεγχάγης δεν πρέπει να λησμονιέται από οποιονδήποτε έχει διάθεση να αναλύσει τι συμβαίνει σήμερα στην Τουρκία.

Ο Ερντογάν ήρθε σε συμβιβασμό, δύο φορές, με τους στρατιωτικούς.

Την πρώτη ήταν την περίοδο που εξελίσσονταν, ραγδαία θα έλεγα, η υπόθεση Εργκενεκόν. Τότε φάνηκε πεντακάθαρα ότι δέχτηκαν τους όρους του, για εισδοχή στα ανώτερα κλιμάκια και ανθρώπων που εμφορούνταν από φιλογκιουλενικές απόψεις (εκεί ακριβώς ήταν που την πάτησε ο κατά τα άλλα πανέξυπνος, Τούρκος ηγέτης, αλλά και οι κεμαλιστές «πασάδες»).

Τότε το πρόβλημα είτε δεν το έβλεπαν όπως ήταν είτε το υποβάθμισαν: ναι μεν οι γκιουλενιστές μπήκαν στα ανώτερα στρατιωτικά κλιμάκια, ωστόσο δεν ελέγχονταν από τον Ερντογάν ο οποίος προσπάθησε γι’ αυτούς αλλά από τον ιμάμη που ζούσε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Επιπλέον, οι κεμαλιστές του στρατού εχασαν την αποκλειστικότητα στην επικοινωνία με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ…

Το μείγμα στις ένοπλες δυνάμεις κατέστη, την περίοδο αυτή, εκρηκτικό.

Εκείνο που δεν αντιλαμβάνεται η Δύση, είτε γιατί δεν θέλει είτε γιατί είναι προσκολλημένη σε αντιλήψεις σκουριασμένες, σε σχέση με την Ανατολή και κυρίως με το δήθεν μετριοπαθές ή απαθές Ισλάμ, είναι το νόημα που δινόταν σε κάποιες από τις έννοιες στη διάρκεια της Αραβικής Άνοιξης… Όπως, για παράδειγμα, οι έννοιες δημοκρατία, εκμοντερνισμός, Δύση και επίδρασή της στον τρόπο ζωής τους. Μη μου πείτε ότι τις έννοιες αυτές τις έχει τόσο καλά ξεκαθαρισμένες και απολύτως κατανοήσει, η δική μας δυτική φιλολογία και αντίληψη. Έτσι την πάτησε και η Χίλλαρυ Κλίντον και παρέσυρε στις άπιαστες, για τον κοινό νου, ανοησίες της περιόδου εκείνης…

Και πείτε με ό,τι θέλετε εσείς.

***

 

Το πραξικόπημα απέτυχε γιατί κάποιοι κεμαλιστές αξιωματικοί αυτομόλησαν από την ομάδα των στασιαστών και αποδυνάμωσαν έτσι, πλήρως, κυρίως τις δυνάμεις που βρίσκονταν στην Πόλη.

Για όσους ακόμη αναρωτιούνται, δεν επρόκειτο για οπερέτα, αλλά για πραγματική ηλιθιότητα των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, που είχαν τη φαεινή ιδέα, σε μια τέτοια εποχή, να ψαλιδίσουν την υπεροψία του «Σουλτάνου». Και έπεσαν ακριβώς στην περίπτωση, λόγω του ότι, τηρώντας πιστά τα συμφωνηθέντα, ο Ερντογάν έδωσε γην και ύδωρ στους στρατιωτικούς, σε σχέση με τις αμυντικές προμήθειες, μέχρι και το 2018, που όπως έχουμε προείπει, ελέγχονται, απολύτως μόνον από το Επιτελείο και ποτέ από την οποιαδήποτε πολιτική εξουσία.

Το δεύτερο, και σημαντικό που μέτρησε ήταν ότι ο Ερντογάν  είχε ήδη στραπατσάρει το «ιματζ» του, ζητώντας δημοσίως συγγνώμη από τους Ρώσους και τον απηνή διώκτη του, Βλαδίμηρο Πούτιν.

Επίσης, είχε ήδη κλείσει, το κενό που είχε δημιουργηθεί, χρόνια πριν, στις σχέσεις του με το Ισραήλ και ένιωθε την πελώρια ανάγκη να μη φανερωθεί, αλλά και να μην ξεκόψει, από τη Δύση.

Η τουρκική οικονομία, επί της ουσίας, στηρίζεται σήμερα στις ευρωπαϊκές επενδύσεις στη χώρα, οι οποίες είναι μεγάλες – και είναι προφανές ότι η πορεία θα δείχνει τις επενδύσεις αυτές αυξανόμενες, για τον πολύ απλό λόγο ότι οι αγορές της Ευρασίας, απολύτως ελεγχόμενες από την Τουρκία, είναι πολύ ενδιαφέρουσες για τις ευρωπαϊκές ανάγκες ανάκαμψης.

Πρέπει να έχουμε υπ’ όψη μας, ακόμη, ότι σε ένα τέτοιο, απολύτως διχαστικό κλίμα, στο οποίο οδήγησε η άφρων πολιτική του Ερντογάν, που συνέχιζε έναν εμφύλιο πόλεμο, με μοναδικο ως φαίνεται σκοπό, να κερδίσει λίγες ψήφους οι οποίες θα του διασφάλιζαν κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες, αναγκαίες για την ευόδωση των σχεδίων του στην προεδρία, η αποσταθεροποίηση θα επιδράσει αρνητικά σε όλη την ευρύτερη περιοχή…

Βεβαίως, τίποτε δεν έχει τελειώσει και τίποτε δεν έχει ξεκαθαριστεί, ακόμη και σήμερα που μιλάμε, στην Άγκυρα.

Στο σημείο αυτό, πρέπει να αντιληφθούμε πώς ο Ερντογάν έκανε τη δεύτερη συμφωνία με τους στρατηγούς, στη διάρκεια της πτήσης του αεροσκάφους του προς την Πόλη.

Θεωρώ υποχρέωσή μας να καταλάβουμε την εμμονή των τούρκων δημοσιογράφων που ζητούν από την Ευρώπη να παίξει έναν όσο γίνεται πιο ενεργό ρόλο, διότι αυτό στην ουσία αναδεικνύει μια πραγματικότητα που πρέπει να τη λάβουμε υπ’ όψη μας, εάν πραγματικά θέλουμε να ερμηνεύσουμε τι συμβαίνει στη γειτονική μας χώρα…

Οι φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις που βρέθηκαν πολλές φορές με την πλάτη στον τοίχο, τώρα προσπαθούν να ανακτήσουν έδαφος και να αποκτήσουν λόγο…

Απλά διαβάστε προσεκτικά τις δηλώσεις του Ντεμιρτάς και των στελεχών του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, που συναντήθηκαν με τον Ερντογάν…

Η απελπισμένη κραυγή του έγκλειστου, επί μήνες στις φυλακές και κατηγορούμενου για κατασκοπεία, διευθυντή της όντως ιστορικής εφημερίδας της Τουρκίας, Gumhuriyet, Τζαν Ντουντάρ, προς την κυρία Μέρκελ[1] ήταν απολύτως αυτονόητη.

Έπεται συνέχεια.


Μιχάλης Τριανταφυλλίδης

Σύμβουλος επιχειρήσεων.

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά