Σάββατο, 09 Ιουλίου 2016

Πόσο κοστίζει το μη κράτος;

Κατηγορία Γνώμες
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Γνώμες web only
Τρόλει πυρπολημένο, στην οδό Πατησίων, μπροστά από το Πολυτεχνείο. Τρόλει πυρπολημένο, στην οδό Πατησίων, μπροστά από το Πολυτεχνείο. Φωτογραφία Αρχείου

Στην εποχή της κρίσης έχουν όλα μετατραπεί σε ευρώ και αριθμούς. Λογικό. Όταν κάτι σου λείπει, αρχίζεις και εκτιμάς την αξία του. Η δημόσια συζήτηση συχνά περιστρέφεται γύρω από την αναζήτηση του κόστους συντήρησης του κράτους. Στους λαβυρίνθους των γραφειοκρατικών δομών ψάχνουμε να βρούμε που παρέπεσαν τα δυσεύρετα χρήματά μας. Όμως κανείς δεν αναρωτιέται ποιο είναι το κόστος συντήρησης του μη-κράτους. Πόσο κοστίζει να διατηρούμε αλώβητο το παρακράτος μιας μερίδας αναρχοαυτόνομων που λυμαίνονται τις γειτονιές της Αθήνας;

Δεν έχει ιδεολογικό χρωματισμό η ερώτηση. Ένα τρόλεϊ είναι ένα τρόλεϊ. Δεν υπάρχουν αριστερά και δεξιά τρόλεϊ. Μόνο τρόλεϊ. Πόσο κοστίζει αυτό το όχημα που πληρώνουμε και ξαναπληρώνουμε από τους υπέρμετρους φόρους μας για να καίγεται σχεδόν κάθε βράδυ; Πόσο κοστίζει άραγε η αποκατάσταση μιας σπασμένης βιτρίνας τράπεζας; Πόσα λεφτά από τα χαράτσια καταλήγουν στην πληρωμή εργασιών που αναστηλώνουν ιστορικά μνημεία από την καταστροφική μανία των σπρέι;

Κάποια ευρώ σίγουρα θα στοιχίζουν. Τίποτα δεν είναι τζάμπα. Και στον παιδότοπο ακόμα πληρώνεις. Πόσο μάλλον όταν σ’ αυτόν τον παιδότοπο που λέγεται Εξάρχεια συρρέουν «παιδιά» από όλα τα πλούσια προάστια της Αθήνας για να εκτονώσουν την καταπίεση από τη βαρετή αστική ζωή τους. Κάποιος λογιστής θα μπορεί να απαντήσει τη συγκεκριμένη απλή ερώτηση αφού οι κυβερνήσεις δείχνουν να σνομπάρουν αυτά τα χρήματα.

Όπως όμως συμβαίνει πάντα στους πολέμους, έτσι και στον ακήρυχτο πόλεμο τάξης και διάλυσης, τα μεγαλύτερα θύματα δεν είναι τα ντουβάρια αλλά οι άνθρωποι. Οι παράπλευρες απώλειες που λένε. Στην περίπτωση της ημι-εμπόλεμης Αθήνας είναι οι μαγαζάτορες που τρέχουν να κατεβάσουν τα ρολά όταν σουρουπώνει στην οδό Στουρνάρη. Είναι ο σύζυγος που περιμένει αγχωμένος κάθε βράδυ τη γυναίκα του να επιστρέψει από τη δουλειά, διασχίζοντας με το τριάρι την Πατησίων. Είναι η μάνα που με φόβο Θεού στέλνει το παιδί της στα αγγλικά και καρδιοχτυπά μην πέσει πάνω σε εθιμοτυπική λεηλασία, φθορά ή πυρπόληση. Είναι ο καθένας από μας που, όταν περπατάμε απορροφημένοι στη σκέψη μας, στρίβουμε ασυναίσθητα στη Θεμιστοκλέους για να πιάσουμε την ασφάλεια της Πανεπιστημίου.

Πέρα από αριστερά και δεξιά, πέρα από πολιτικές λιτότητας και προϋπολογισμούς, πόσο κοστίζει η αδιαφορία των κυβερνώντων απέναντι στους πολίτες που κυβερνούν; Μάλλον δεν είναι μαθηματικό το πρόβλημα, η εξίσωση είναι άλυτη όταν δεν υπάρχει η βούληση επίλυσης.

Όσο για την απάντηση, θα αρκούσε το προεκλογικό σύνθημα της παρούσας κυβέρνησης: Οι άνθρωποι δεν είναι αριθμοί. Μπορεί να ξαναγοράζουμε οχήματα από το υστέρημα μας αλλά ο φόβος παραμένει. Το αίσθημα να μην μπορείς να κυκλοφορήσεις ελεύθερος στην πόλη σου. Ζημιά ανυπολόγιστη. 

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά