Πέμπτη, 03 Απριλίου 2014

Η θεωρία των σπασμένων παραθύρων

Κατηγορία Γνώμες
Γράφτηκε από την 
Ο υιός Μπαλτάκος στην εξέδρα γηπέδου. Ο υιός Μπαλτάκος στην εξέδρα γηπέδου.

Τα πολιτικά κόμματα, το Κοινοβούλιο και η αυτονόητη παραδοχή από πολιτικούς και ΜΜΕ ότι το κράτος είναι φέουδο και ως φέουδο αντιμετωπίζεται.

Ο Δημήτρης Μπαλτάκος βρέθηκε στο Λιμενικό Σώμα μετά από παρέμβαση του μπαμπά του, γενικού γραμματέα της κυβέρνησης. Για χάρη του Δημήτρη Μπαλτάκου, παρακάμφθηκαν 15 άλλοι υποψήφιοι, οι οποίοι είχαν συγκεντρώσει υψηλότερη βαθμολογία. Προκειμένου να τους κάνει να σιωπήσουν και να μην προχωρήσουν σε καταγγελίες, ο μπαμπάς Μπαλτάκος φρόντισε να γίνουν και εκείνοι δεκτοί, παρ’ όλο που ο αριθμός των εισακτέων ξεπερνούσε έτσι τον προβλεπόμενο. Θυμάμαι ότι η ιστορία αυτή είχε προκαλέσει θόρυβο και για άλλη μια φορά διαβάζαμε για τη “σκανδαλώδη παρέμβαση” του στενού συνεργάτη του πρωθυπουργού. Στην περίπτωση δε του Μπαλτάκου δεν είχαμε να κάνουμε με κάποια διάκριση ανάμεσα στο νόμιμο και το ηθικό όπως με την πρόσληψη της κόρης Πολύδωρα. Ακόμη κι έτσι, όμως, οι βουλευτές των κομμάτων της αντιπολίτευσης δεν απαίτησαν την απομάκρυνσή του από την κυβέρνηση. Δεν ήταν δική τους δουλειά; Γιατί όχι;

Εγώ λοιπόν ως πολίτης έχω κάθε λόγο να εικάζω ότι δεν το έκαναν διότι ήθελαν να διατηρήσουν το δικαίωμα να εξυπηρετήσουν αν χρειαστεί τα δικά τους παιδιά / ανίψια / εγγόνια. Δεν το έκαναν, επίσης, διότι το θεώρησαν πταίσμα, μπροστά σε όσα συμβαίνουν. Δεν το έκαναν διότι αφού βολεύτηκαν και οι παρ’ ολίγον αδικημένοι 15, δεν έβλεπαν το πρόβλημα. Δεν το έκαναν γιατί όσο θυμόμαστε τους εαυτούς μας σε αυτή τη χώρα αποτελεί κοινό τόπο ότι δεν είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στο νόμο. Και εμείς δεν εκπλαγήκαμε που δεν ασχολήθηκαν οι βουλευτές μας, δεν εκπλαγήκαμε που δεν επέμειναν τα μέσα ενημέρωσης, δεν εκπλαγήκαμε που ο αρχηγός του Λιμενικού δεν αισθάνθηκε την υποχρέωση να παραιτηθεί, δεν εκπλαγήκαμε που ο γιος Μπαλτάκου παρέμεινε στο Λιμενικό και ο μπαμπάς του στο πλευρό του πρωθυπουργού.

Ας φανταστούμε μερικές εξωφρενικές για τα ελληνικά δεδομένα εκδοχές: α) ο αρχηγός του Λιμενικού αρνείται να κάνει δεκτό τον γιο του Μπαλτάκου, χωρίς να φοβάται ότι θα “το πληρώσει”, β) ο αρχηγός του Λιμενικού δεν έχει πρόβλημα να κάνει δεκτό το γιο του Μπαλτάκου αλλά μόλις το σκάνδαλο γίνεται γνωστό ο πρωθυπουργός αποπέμπει από την κυβέρνηση τον γγ και ο υπουργός Άμυνας ζητάει την παραίτηση του αρχηγού του Λιμενικού, γ) ο πρωθυπουργός αναγκάζεται να προχωρήσει στην εκδοχή β και να σώσει την αξιοπρέπεια της κυβέρνησής του μόνο κατόπιν πιέσεων, καθώς έχει έρθει σε πολύ δύσκολη θέση λόγω της επίμονης κατακραυγής των βουλευτών και των μίντια.

Εάν οι διάφοροι πολιτικοί της κακιάς ώρας -που σαν κακομοίρικα λιγούρια βρίσκουν την ευκαιρία να τακτοποιήσουν τα θλιβερά σόγια τους- ήξεραν ότι πραγματικά ελέγχονται από το Κοινοβούλιο, δεν θα το ξανασκέφτονταν; Θα είχε ο (καθόλου βλάκας) Μπαλτάκος τη βεβαιότητα ότι “κάνει κουμάντο”; Η αλαζονεία και η σιγουριά ότι αυτόν κανείς δεν τον αγγίζει καλλιεργήθηκαν σε ένα πλαίσιο που μας είναι οικείο. Όλοι μαζί τον “φτιάξαμε”. Φυσικά τι να πρωτοπρολάβεις πλέον έτσι όπως είμαστε; Ξέρω γω; Ας αρχίζαμε από κάπου, κάποτε. Ας αρχίζαμε από αυτά τα φαινομενικά “μικρά”, έστω για λόγους παραδειγματισμού. Κάποτε νόμιζα ότι η θεωρία των σπασμένων παραθύρων είναι το τέλειο εργαλείο στα χέρια των αυταρχικών ηγετών. Στη χώρα του “δε βαριέσαι”, όμως, δεν είναι έτσι.  

Κατερίνα Οικονομάκου

Ανεξάρτητη δημοσιογράφος με έδρα το Βερολίνο. Είναι υπεύθυνη για το μπλογκ Berlin Interviews.

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά