Κυριακή, 03 Ιουλίου 2016

Ψήφος στο κενό

Κατηγορία Γνώμες
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Γνώμες web only
Ο Λεωνίδας Κύρκος και ο διευθυντής της Αυγής, Γρηγόρης Γιάνναρος, περ. στα 1980. Ο Λεωνίδας Κύρκος και ο διευθυντής της Αυγής, Γρηγόρης Γιάνναρος, περ. στα 1980. Αρχείο The Books' Journal

Ακριβώς σαράντα χρόνια πριν, το 1976, τολμήσαμε, όσοι δραστηριοποιούμασταν τότε στον Ρήγα Φεραίο, να προβάλουμε το σύνθημα «ψήφο στα 18». Μόνοι εμείς. Τι μάθαμε τότε, τι ζητούν σήμερα αυτοί που επιδιώκουν «ψήφο στα 17», επαναλαμβάνοντας ένα βαθύ κοινωνικό αίτημα σαν εκλογική φάρσα. 

H καμπάνια της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος (νεολαία του ΚΚΕ εσωτερικού), το 1976, για πρώτη φορά ανέδειξε τη φενάκη, που διαρκώς απέκρυπτε την πραγματική διάθεση της κοινωνίας, απέναντι στους νέους, τους οποίους κανάκευε βέβαια αποκαλώντας τους «τα παιδιά». Ανέδειξε, δηλαδή, την απέραντη συναισθηματική παγίδα που έκλεισε μέσα της όλη τη δική μας αφέλεια, την αφέλεια εκείνης της εποχής.

Σιγά τους προοδευτικούς, λοιπόν, που βγήκαν τώρα και ζητάνε ψήφο στα 17 και άλλα τέτοια που φαντάζουν προοδευτικά. Αλλά δεν είναι.

Τη διαφορά έγκειται στο ότι, τότε, το αίτημα ήταν δίκαιο και ήθελε κότσια για να το στηρίξεις, διότι δεν απευθυνόταν σε κοινωνία, ολίγον έστω, εθισμένη σε νεωτερισμούς…

Ένας από τους κύριους πολέμιους του συνθήματος, εξ «αριστερών» τότε (κούνια που τους κούναγε, από εκείνη την εποχή φαίνονταν ο βαθύς τους συντηρητισμός και η αντιδραστικότητα τους, σε ό,τι απελευθερωτικό), ήταν η ΚΝΕ, που την καθοδηγούσε ο Θανάσης Καρτερός.

Το θεώρησαν σύνθημα παρελκυστικό και δεν ξέρω γω τι για το κίνημα της νεολαίας και άλλες τέτοιες ανοησίες.

Αλλά η ψήφος σιγά σιγά καθιερώθηκε, από τα δεκαοκτώ - και η εκλογιμότητα από τα είκοσι ένα…

Η προσπάθεια, σήμερα, να μιμηθούν κάποιοι το εύλογο σύνθημα της εποχής εκείνης, πριν από 40 ακριβώς χρόνια, μάλλον μοιάζει με αποτυχημένη φάρσα.

Το όριο των δεκαοχτώ, είναι πια σαφές, είναι αρκετά ενδεικτικό, της καθαρότητας που θέλει να προσδώσει στο ηλικιακό άνοιγμα του εκλογικού σώματος η ίδια η κοινωνία...

Είναι σαφές ότι στην κυβλερνηση προσπαθούν να βρουν νέα δεξαμενή ψήφοφόρων, ελπίζοντας να πείσουν με τον Κοτζιά, την Τασία Χριστοδουλοπούλου και τον Δρίτσα, με τον Σταθάκη, τον καθηγητή Μάρδα και τη Θεανώ Φωτίου τους νεότερους ψηφοφόρους για το αγλαό μέλλον που τους περιμένει, αφού τους το υπόσχονται τα ινδάλματα του μεταρρυθμισμού και της καινοτομίας.

Εδώ αποφεύγουν πραγματικούς θεσμούς, που θα διαμόρφωναν ένα κλίμα διαφορετικό και ενδιαφέρον στις νεότερες γενιές, όπως τα δημοτικά συμβούλια νεολαίας ή τα  συμβούλια στις γειτονιές και τις συνοικίες, όπου η συμμετοχή είναι απολύτως εθελοντική για πραγματική συμβολή και προσφορά κι όχι για την αθλιότητα, που οι κομματικές νεολαίες υπόσχονται (ακόμη και οι νεολαίες των κεντρώων): ελάτε δω και θα βολευτείτε σε λίγο, σε καποιανού βουλευτή, ή παραβουλευτή το μαγαζί…

Κι άσε διάφορους «χρήσιμους ηλιθίους» να υπερασπίζονται το δήθεν εύλογον της προτάσεως, όπου φυσικά οι ένοικοι του υπουργείου των Εσωτερικών ανάθεμα με κι αν άκουσαν ποτέ για εναλλακτικούς, δημοκρατικούς θεσμούς συμμετοχής και προσφοράς…

Όσο για τον Θανάση Καρτερό, που «μας γ@#$εί τα Χάρβαρντ», και την καρτερικότητα με την οποία τον αντιμετωπίζουν όσοι αγάπησαν, στήριξαν, εργάστηκαν τσάμπα σε αυτή και μοίρασαν την Αυγή, βλέποντάς τον, αυτόν που την έκαιγε στα αγωνιστικά νιάτα του, αυτόν που την έβριζε διαρκώς από τον Ριζοσπάστη που υπηρετούσε τότε πιστά, να αρθρογραφεί, είναι τυχερός διότι ακόμη και από δημόσια και λαϊκά σχολειά αποφοιτήσαντες, πιο μάγκες και προχώ απ ότι φαντάζεται, δεν πρόκειται να τον ακολουθήσουμε στο παραλήρημα μίσους που εκπέμπει.

Λυπάμαι για τους σφετεριστές ακόμη και του δοξασμένου τίτλου της εφημερίδας, που  υπηρέτησαν ο Λεωνίδας Κύρκος, ο Γρηγόρης Γιάνναρος, ο Σοφιανός Χρυσοστομίδης και δεκάδες, εκατοντάδες, σοβαροί διευθυντές και γραφιάδες.

Μιχάλης Τριανταφυλλίδης

Σύμβουλος επιχειρήσεων.

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά