Τρίτη, 31 Μαΐου 2016

Η Τουρκία που δεν καταλαβαίνουμε

Κατηγορία Γνώμες
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Γνώμη web only
29/5/2016. Αναπαράσταση της παρουσίας του σώματος των γενιτσάρων στις τελετές για την επέτειο της άλωσης της Κωνσταντινούπολης. 29/5/2016. Αναπαράσταση της παρουσίας του σώματος των γενιτσάρων στις τελετές για την επέτειο της άλωσης της Κωνσταντινούπολης. AA Photo

Από πάντα, οι Έλληνες έχουμε μια κακιά συνήθεια. Έχουμε την εντύπωση ότι όλος ο ντουνιάς γυρνάει γύρω από εμάς. Ότι είμαστε το άλας της Γης. Γι’ αυτό διαβάζω διάφορα ανόητα σχόλια, γύρω από το καρακιτσαριό της τελετής στην Πόλη, επί τη επετείω της αλώσεως. Πέρα από εθνικούς συμβολισμούς, ωστόσο, το μεγάλο θέμα είναι η αδυναμία της Ελλάδας να κατανοήσει την Τουρκία – και να χρησιμοποιήσει το δυναμισμό της οικονομίας σε ένα πρόγραμμα ανάκαμψης. Γι’ αυτό θα μείνουμε μόνο στα σύμβολα.

 

Τι γράφουν οι Έλληνες για τις τουρκικές τελετές επί τη αλώσει; Τα αναμενόμενα. «Ο Σουλτάνος» και «ο Σουλτάνος», και διάφορες αμετροεπείς αρλούμπες περί δημοκρατίας και άλλα τέτοια.

Στο μεταξύ σαν να μην έχουμε πάρει χαμπάρι ότι στην Τουρκία μπήκαν ήδη σε μια νέα εποχή.

Εάν, για παράδειγμα, άκουσε κάποιος προσεκτικά τις δηλώσεις του Γιλντιρίμ, μετά την ανάρρησή του στη θέση του πρωθυπουργού, θα το είχε κατανοήσει.

Ο Γιλντιρίμ, λοιπόν, καθαρά και ξάστερα, είπε ότι αυτό που πέτυχαν de facto με τον Πρόεδρο, θα πρέπει να το νομιμοποιήσουν κιόλας, με δημοψήφισμα.

Ο Ερντογάν μπήκε στην πολιτική σκηνή έχοντας αποκτήσει, εκτός όλων των άλλων, και ένα προφίλ ήρωα, με αποτέλεσμα μάλιστα να εκλεγεί βουλευτής και να γίνει πρωθυπουργός, αφού εξέτισε την ποινή στέρησης των πολιτικών δικαιωμάτων του.

Το βασικό του σύνθημα, από την πρώτη στιγμή, απευθυνόταν στον πολίτη που γνώριζε πολύ καλά τι ακριβώς ζητούσε σε εκείνη τη συγκυρία. Κι επειδή ακριβώς ήταν πολύ πιο κοντά στον τούρκο πολίτη από ό,τι ο Κεμάλ, χρόνια πριν, κατάφερε στις εκλογές του 2003 να εξαφανίσει το προηγούμενο πολιτικό σύστημα, που ήταν σάπιο.

Ναι, ο τούρκος πολίτης έχοντας πλήρη συνείδηση του πολιτικού του χρέους, εξαφάνισε, σε ελάχιστο χρόνο, το σύνολο του παλιού πολιτικού κόσμου.

Σας θυμίζει τίποτε το γεγονός αυτό;

Σιγά μη σας θυμίσει.

Η πρώτη οκταετία του Ερντογάν υπήρξε παραγωγικότατη και οι μεταρρυθμίσεις που έφερε, όντως, διαμόρφωσαν ένα κλίμα, πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό, πάρα πολύ ενδιαφέρον.

Το ζητούμενο, όμως, ήταν, από την πρώτη στιγμή, ότι δεν είχε αντιπολίτευση.

Και όταν λέμε ότι δεν είχε, μιλάμε για παντελή απουσία αντιπολιτευτικού πολιτικού λόγου.

Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, εξαέρωσε όλα τα κεντροδεξιά πολιτικά μορφώματα, που βρίσκονταν χρόνια στην πολιτική σκηνή, αφομοιώνοντάς τα. Τελευταίο θύμα του, το εθνικιστικό MHP, το οποίο και διέλυσε, πριν από δυο βδομάδες, στο εθνικό του συνέδριο.

Το έχουμε πει χιλιάδες φορές ότι ενισχύονταν σημαντικά από το πράσινο ισλαμικό δολάριο, που λόγω της 11ης Σεπτεμβρίου δεν μπορούσε να εμφανιστεί στις τράπεζες της Δύσης, κυρίως των ΗΠΑ και της Βρετανίας, αναγκαστικά λοιπόν περνούσε «ξεπλυμένο» από την Τουρκία.

Και έτσι, μια χώρα που το 2002 πτώχευσε, ανέστρεψε την εικόνα της οικονομίας της, σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα, κυρίως επειδή δεν σταμάτησε ούτε δευτερόλεπτο να παράγει.

Σημειώστε, παρακαλώ, ότι την πρώτη οκταετία του Ερντογάν υπογράφηκαν και ολοκληρώθηκαν το νέο Διεθνές Αεροδρόμιο της Πόλης και το δεύτερο, το Σεμπιχά Γιοκτσέν, στην Ανατολία. Υπογράφτηκε μάλιστα και η σύμβαση κατασκευής του τρίτου αεροδρομίου, που ήδη ξεκίνησε να φτιάχνεται στην Πόλη.

Την πρώτη περίοδο αυτή, επίσης, κατασκευάστηκαν το αεροδρόμιο της Αγκύρας, το αεροδρόμιο της Σμύρνης, το αεροδρόμιο της Aττάλειας, η υποθαλάσσια σύνδεση ανατολής-ευρωπαϊκού εδάφους, στην Πόλη, όπως επίσης και η τρίτη γέφυρα, που συνδέει Ευρώπη με την Ανατολή.

Και πλήθος ακόμα υποδομών.

Την πρώτη αυτή περίοδο, ο Ερντογάν έδειξε και ένα έντονα ευρωπαϊκό προφίλ, το οποίο σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ψεύτικο.

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι σε τρεις διαδοχικές αναμετρήσεις το ποσοστό του κόμματός του αυξανόταν. Αυτή είναι και η καταστροφή, πιστεύω, του μοντέλου, γιατί πράγματι επρόκειτο περί μοντέλου, που δυστυχώς άλλαξε.

Όλα αυτά τα χρόνια, ο Ερντογάν βασίστηκε αφ’ ενός στον πανίσχυρο παραγωγικό ιστό που είχε στηθεί στο χώρο της μεγάλης βιομηχανίας, με τρόπο πολύ ενδιαφέροντα (αν δούμε μάλιστα τις παρεμβάσεις της Ενωσης Βιομηχάνων και Επιχειρηματιών (TUSIAD), που δεν έχει καμία αντιστοιχία με τα δικά μας Επιμελητήρια, θα καταλάβει πώς δημιουργήθηκε το προφίλ του φιλοευρωπαίου ηγέτη). Άλλωστε, οι υποστηρικτές του επέμειναν στην απολύτως φιλοευρωπαϊκή οικονομική ένωση.

Δεν έχω σκοπό να συνεχίσω, αναλύοντας τα δεδομένα της τουρκικής οικονομίας. Αλλά είναι απολύτως αναγκαίο να γνωρίζουμε με ποιους και τι έχουμε να κάνουμε.

Ο Ερντογάν κάνει τους «τσαμπουκάδες» του και γελάει βέβαια, με τους λεονταρισμούς (στην κυριολεξία όμως) διαφόρων ευρωπαίων πολιτικών τύπου Σουλτς.

Όσο για την καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ, πολύ αργά αντιλήφθηκε (ή αναγκάστηκε να αντιληφθεί) το πελώριο κενό που δημιούργησε η πλήρης απομάκρυνση των Αμερικανών από την περιοχή και η ανάγκη αναπλήρωσής του.

Γιατί, όπως γράψαμε προ τριμήνου, μιλώντας για τη Συρία, οι Ρώσοι ήταν αδύνατον να κρατήσουν, για καιρό, στρατιωτική παρουσία στην περιοχή.

Ο Ερντογάν θα λεονταρίζει, αλλά θα έχει απόλυτη ανάγκη τις ευρωπαϊκές επενδύσεις στην Τουρκία, όπως επίσης η Ευρώπη θα θυμώνει, αλλά θα έχει απόλυτη ανάγκη την τουρκική σύμπραξη.

Χωρίς αυτές τις μικρές και μεγάλες επενδύσεις από την Ευρώπη, η τουρκική οικονομία θα βουλιάξει μέσα σε λίγη ώρα, γιατί το χρέος κατ’ αρχάς των μεγάλων εργολάβων, φίλων του Ερντογάν, ξεπερνάει τα 300 δισ. ευρώ (καλά διαβάζετε) ενώ οι τράπεζες, άμα τη εμφανίσει των δανείων όλων αυτών των κατασκευαστικών κολοσσών, θα εξανεμιστούν από προσώπου Γης.

Πρώτη και καλύτερη μάλιστα η κατασκευαστική ΤΟΚΙ και οι τράπεζες που τη στηρίζουν.

Αυτό που χρειάζεται η Ευρώπη, αλλά κυρίως αυτό που χρειαζόμαστε εμείς οι άχρηστοι, είναι να βρούμε ένα mondus vivendi με τους γείτονες, που είναι απολύτως απαραίτητο, εάν όντως θέλουμε να πάμε ένα βήμα μπροστά. Είναι όμως αδύνατον με αυτού του είδους τις πολιτικές που δήθεν αναπτύσσουμε – με τις οποίες δεν πρόκειται να πετύχουμε το οτιδήποτε.

Με μια καθαρά ρωσόδουλη εξωτερική πολιτική, δηλαδή, χωρίς κανέναν σαφή προσανατολισμό, δεν έχεις πολλά περιθώρια για να αναπτύξεις πολιτικές.

Δεύτερον, επειδή οι τούρκοι βιομήχανοι που παράγουν, μικροί και μεσαίοι (οι μεγάλοι βρίσκονται ήδη στην Ευρώπη), έχουν ανάγκη να βγουν από την Τουρκία και να αναμετρηθούν με τις δικές τους επενδύσεις, με την ευρωπαϊκή οικονομία. Θα έπρεπε να το έχουμε καταλάβει χρόνια πριν, πως έχουν έναν μονόδρομο να ακολουθήσουν: να επενδύσουν στην Ελλάδα ώστε να είναι ανοιχτές μετά γι’ αυτούς οι ευρωπαϊκές αγορές.

Είναι πολλοί οι λόγοι. Το χρειαζόμαστε κι εμείς, αλλά και αυτοί.

Με αυτή τη λογική κινήθηκε εξ αρχής η αγωνία μας για να πετύχει η ακτοπλοϊκή σύνδεση Θεσσαλονίκη-Σμύρνη.

Γι’ αυτό, όμως, στο επόμενο επεισόδιο.

Μιχάλης Τριανταφυλλίδης

Σύμβουλος επιχειρήσεων.

2 σχολια

  • Απάντηση

    Αντιπαρέρχομαι την περί τη ρηχότητα της ανάλυσης μου, προσβλητική «κριτική», όχι γιατί δεν είμαι ταμαχιάρης, αλλά γιατί θα έλεγα ότι, ο κήνσορας του δικού μου λόγου, γνωρίζει τόσα πολλά περί την Τουρκία, που μας ομιλεί περί την αριστερά της γείτονος που απουσιάζει, βέβαια τα τελευτάω σαράντα και πλέον χρόνια, για να μην πούμε ότι δεν υπήρξε ποτέ μεταπολεμικά, έστω, κάποια αριστερή παρουσία στην Τουρκία…

    Η δε επιρροή της ήταν πάντοτε μηδαμινή…
    Ήταν μια ευκαιρία για την αλλαγή, προς το καλύτερο, όταν ο εκλεγμένος με το AKP, πρόεδρος του αριστερού κόμματος, ODP, κόμμα ελευθερίας και αλληλεγγύης, Ουφούκ Ουράς, ζήτησε τη συγκρότηση, το 2007, μιας ομάδας αριστερής, μέσα στην τουρκική Εθνοσυνέλευση και ανταποκρίθηκαν μόνον τρεις συνάδελφοι του…

    Το Ρεπουμπλικανικό κόμμα, που συμμετέχει στη σοσιαλιστική διεθνή, ήταν την τελευταία δεκαπενταετία, τουλάχιστον, κόμμα συντηρητικό, αντιευρωπαϊκό, που στηρίζονταν φυσικά στο στρατιωτικό κατεστημένο…
    Οπότε λόγος αντίρρησης, δεν εκφράστηκε σχεδόν ποτέ, με τρόπο σαφή και κατηγορηματικό απέναντι στον Ταγίπ…

    Κανένα κρυφό ή μη συναίσθημα, φυσικά προς τον Ερντογάν…Μάλιστα εάν διαβάζατε τα κείμενα μου, που προηγήθηκαν σε τακτά χρονικά διαστήματα, μάλλον θα σας απογοήτευε, η περί το αντίθετο πραγματικότητα…
    Αλλά καλέ μου κύριε, μην βιάζεσθε, διότι ο Ερντογάν, ακόμη και τώρα μέσα στην κρίση μεγαλείου, που τον έχει βαρέσει, εξακολουθεί να είναι γοητευτικός ομιλητής, συνομιλητής και κυρίως πολιτικός…
    Και τέλος σε ότι αφορά τον αφορισμό σας, περί με κανέναν και ποτέ συναλλαγή κλπ η Ευρώπη έχει ανάγκη την Τουρκία…η Τουρκία δευτερευόντως, ενδιαφέρεται για την Ευρώπη…

    Σας ευχαριστώ, για την τιμή που με κάνατε και διαβάσατε, την ρηχή αρλούμπα μου…

    Μιχάλης Τριανταφυλλίδης

    Συνδεσμος σχολιου
    Μιχάλης Τριανταφυλλίδη Μιχάλης Τριανταφυλλίδη Σάββατο, 04 Ιουνίου 2016 14:12
  • Ρηχή ανάλυση που δεν μπορεί να σταθεί ούτε σε καφενείο. Βλέπει τα φαινόμενα και όχι τα αίτια, ούτε την ιστορική εξέλιξη των γεγονότων και την καθεστωτική μετάλλαξη. Διακρίνω έναν υποφώσκων θαυμασμό στο πρόσωπο του Ερντογάν. Ένας άκρως συντηρητικός και αντιδραστικός ηγέτης είναι. Τα όποια επιτεύγματά του σαφώς και του προσδίδουν μία θέση στην Ιστορία, με αρνητικό πρόσημο κατά την άποψή μου, δεν τον καθιστούν όμως αξιόπιστο συνομιλητή ούτε μέγα αναμορφωτή. Το μόνο που μπορώ να συμφωνήσω είναι η διαπίστωση ότι δεν βρήκε αντιπολίτευση. Με την Αριστερά να έχει εξαφανιστεί, τον κεμαλικό μιλιταρισμό να έχει κλείσει τον ιστορικό του κύκλο και τη χώρα να βρίσκεται αντιμέτωπη με τον κίνδυνο να σπάσει στα δύο, ναι ο Ερντογάν ήλθε και έκατσε πάνω στο οθωμανικό παρελθόν.

    Συνδεσμος σχολιου
    Γιώργος Γεωργιάδης Γιώργος Γεωργιάδης Τρίτη, 31 Μαΐου 2016 17:08

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά