Κυριακή, 29 Μαΐου 2016

Ποιοι συγκινήθηκαν από την επίσκεψη Πούτιν

Κατηγορία Γνώμες
Γράφτηκε από τον  Δημοσιεύθηκε στο Γνώμες web only
28/5/2016, Καρυές, Άγιον Όρος. Συνωστισμός από ιερωμένους, μοναχούς, πολιτικά πρόσωπα, δημοσιογράφους, μυστικούς αστυνομικούς και πράκτορες γύρω από τον ρώσο πρόεδρο Πούτιν (και τον πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλο), λίγο μετά τη λήξη της δοξολογίας στο Πρωτάτο. 28/5/2016, Καρυές, Άγιον Όρος. Συνωστισμός από ιερωμένους, μοναχούς, πολιτικά πρόσωπα, δημοσιογράφους, μυστικούς αστυνομικούς και πράκτορες γύρω από τον ρώσο πρόεδρο Πούτιν (και τον πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλο), λίγο μετά τη λήξη της δοξολογίας στο Πρωτάτο. Ηλίας Κανέλλης

Η επίσκεψη του προέδρου Πούτιν στη χώρα μας κατέδειξε κατά τον πιο εμφατικό τρόπο πως τα του Θεού και τα του Καίσαρος βρίσκονται σε άρρηκτη ενότητα όσο και αν ο Χριστός υπέδειξε τον διαχωρισμό τους.

Την ειλικρίνεια της ορθόδοξης πίστης του rώσου προέδρου κανείς δεν μπορεί να τη γνωρίζει. Ωστόσο τη χρήση της Ορθοδοξίας ως εργαλείου πολιτικής μπορεί εύκολα οποιοσδήποτε να τη διακρίνει. Στο εσωτερικό, η Ορθόδοξη Εκκλησία καλείται να παίξει τον ρόλο του συνεκτικού ιστού της ρωσικής κοινωνίας και του μηχανισμού αποκατάστασης των αισθημάτων αυτοσεβασμού που έχουν τρωθεί από τη διάλυση του Σοβιετικού Imperium. Στο εξωτερικό αποτελεί μοχλό προσέγγισης των ομοδόξων λαών πίσω από την οποία διακρίνεται μια τάση καθηγεμόνευσής  τους. Το Πατριαρχείο Μόσχας αποτελεί εταίρο του προέδρου στη διαμόρφωση της ρωσικής κοινωνίας, με γνώμονα τα κοινωνικά και ιδεολογικά κριτήρια των συντηρητικών σλαβόφιλων τα οποία έρχονται σε αντίθεση με αυτά των εκσυγχρονιστών δυτικιζόντων.

Στη χώρα μας, παρόμοια προβλήματα έχουν λυθεί υπέρ των δυτικιζόντων στην ευρύτερη κοινωνία, αν και όχι στην Ελλαδική Εκκλησία. Φυσικά το ελληνικό ζήτημα αφορά κυρίως εμάς ενώ παρόμοια ζητήματα στους κόλπους της ρωσικής κοινωνίας  έχουν ευρύτερες συνέπειες εξ αιτίας του διαφορετικού βάρους των δύο κοινωνιών στο διεθνές γίγνεσθαι.

Ωστόσο, η ταυτότητα της «Αγίας Ρωσίας» δεν παύει να γοητεύει τους νοσταλγούς μιας συγκεκριμένης Ελλάδας οι οποίοι τρέφουν την όχι και τόσο κρυφή ελπίδα ότι η πορεία του εκδυτικισμού και της εκκοσμίκευσης στην οποία κινείται έστω και με καθυστέρηση η ελληνική κοινωνία μπορεί ακόμα να αντιστραφεί και να συντελεστεί μία επιστροφή της συλλογικής μας ζωής σε πρότυπα που έλκουν την καταγωγή τους από μία εξιδανικευμένη αντίληψη για το βυζαντινό παρελθόν.

Η ελπίδα είναι να εφαρμοσθεί η συντηρητική  ατζέντα του ρώσου προέδρου και στην ελληνική κοινωνία σε ζητήματα που άπτονται της κοινωνικής ηθικής. Οι παραδοσιοκράτες οραματίζονται μια επιστροφή στην εποχή που τα ζητήματα του γάμου, της οικογένειας και της σεξουαλικότητας ρυθμίζονταν από τις επιταγές του κλήρου και η εκκλησία αποτελούσε τον ισχυρότερο εταίρου του κράτους. Πρόκειται για ένα όραμα που στη βαθύτερη ουσία του επιθυμεί την ανατροπή του κεκτημένου της νεωτερικότητας όπως βιώθηκε στην ελληνική και βαλκανική του εκδοχή.

Πράγματι, ο Πούτιν αποτελεί εμβληματικό πρόσωπο για την εξέλιξη των πολιτισμικών πολέμων διεθνώς. Η συντηρητική ατζέντα σε θέματα κοινωνικής ζωής συγκινεί τις παραδοσιοκρατικές ευαισθησίες ανά τον κόσμο και όσοι βλέπουν στις σύγχρονες εξελίξεις σε θέματα απτόμενα της σεξουαλικής ηθικής την επικράτηση ενός παρδαλού χάους γοητεύονται από τον ισχυρό άνδρα που μπορεί να επαναφέρει την τάξη σε αυτό τον τόσο ευαίσθητο τομέα του ανθρωπίνου βίου.

Σε επίπεδο διεθνών σχέσεων, οι έλληνες φίλοι της παράδοσης βλέπουν έναν ορθόδοξο προστάτη της ταλαιπωρημένης και προδομένης από τη Δύση χώρας μας. Δεν είναι τυχαίο πως συντηρητικοί αρθογράφοι παρομοιάζουν τον ρώσο πρόεδρο με τον Μεγάλο Κωνσταντίνο. Φαίνεται πως ελπίζουν σε μια παλινόρθωση της Χριστιανοσύνης (Christendom) ως πολιτικού παραδείγματος στην Ανατολική Ορθόδοξη εκδοχή του. Ρωσία και Ελλάδα δεν γνώρισαν την Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό όπως η Δύση, και αυτό τρέφει ίσως τις ελπίδες κάποιων.  Τα κίνητρά  τους δεν  είναι κατ’ ανάγκην  ταπεινά. Οι άνθρωποι αυτοί πιστεύουν ότι έτσι η κοινωνία θα βρει το δρόμο της, οι άνθρωποι τη χαμένη τους γαλήνη στην επίγεια ζωή και τη σωτηρία της ψυχής τους στην επόμενη και η πατρίδα μας τη χαμένη της δόξα και υπόληψη μεταξύ των εθνών της Γης. Πολλοί από τους ανθρώπους με τέτοιες αντιλήψεις ευλαβούνται το Άγιον Όρος. Η επίσκεψη του ρώσου προέδρου πρέπει να τους γέμισε χαρά.  Στην τηλεόραση η Αγιορείτικη Ιεραρχία έδειχνε πανευτυχής.

Το ζήτημα είναι κατά πόσο η ελληνική κοινωνία συμμερίζεται στην πλειονότητά της ένα τέτοιο όραμα. Αν γοητεύεται περισσότερο από μια Ορθόδοξη Κοινοπολιτεία απ’ ό,τι από μια αγνωστικιστική Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν θέλγεται από τον ορθόδοξο μυστικισμό περισσότερο από τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό. Αν προτιμά μια προσωπικότητα σαν αυτή του Χριστόδουλου από μια προσωπικότητα σαν αυτή του Σημίτη.

Ό,τι συγκινεί και γοητεύει τους Ηγουμένους του Αγίου Όρους δεν είναι κατ’ ανάγκη το όνειρο της πλειοψηφίας των Ελλήνων….

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά